# 39. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ KAYIT

Dylan o sabah erkenden uyandı. Aslında doğru düzgün uyuduğu da söylenemezdi. Çalışma masasının üzerinde duran anahtar gece boyunca aklını kurcalamıştı.

Sonunda anahtarı cebine koyup odasından çıktı.

Alt koridora geldiğinde David kapının önünde bekliyordu.

“Benden önce gelmişsin,” dedi Dylan.

David esnedi.

“Uyuyamadım. Bir an önce şu kapıyı açalım da en azından neyle uğraştığımızı öğrenelim.”

“Ya içerisi boş çıkarsa?”

“En azından başka bir şey aramamız gerektiğini öğreniriz.”

Dylan gülümsedi. David'in sabırsızlığına alışkındı ama bu kez kendisi de beklemek istemiyordu.

Kısa süre sonra Alex ve Fiona da geldi. Fiona, anahtarı Dylan'dan aldı ve kilidi dikkatlice inceledi.

“Eski bir mekanizma. Biraz zorlanabilir ama anahtar uyarsa açılması gerekiyor.”

Anahtarı kilide yerleştirdi. İlk denemede dönmedi.

Alex içini çekti.

“Güzel. Daha başlamadan bitti.”

“Biraz sabret,” dedi Fiona.

Anahtarı hafifçe geri çekip yeniden çevirdi. Kilitten kısa bir ses geldi. Ardından mekanizma açıldı.

David doğruldu.

“Tamam, bunu beklemiyordum.”

Fiona anahtarı çıkardı.

“Kapıyı yavaşça açalım. İçeride ne olduğunu bilmiyoruz.”

Dylan kapıyı itti. Demir menteşelerden gelen ses dar koridorda yankılandı.

Kapının arkasında başka bir geçit vardı. Duvarlar nemliydi, yerde ince bir toz tabakası birikmişti. Geçidin sonunda ikinci bir kapı görünüyordu.

Alex çevresine bakındı.

“Haritada burası gösteriliyor muydu?”

Fiona planı açtı.

“Bu kadar ayrıntılı değil. Ama koridorun yönü uyuşuyor.”

İkinci kapı kilitli değildi. Dylan kolu indirip içeri girdi.

Karşılarında küçük bir oda vardı. Duvarları raflarla kaplıydı. Ortada eski bir masa, yanında da kırık bir sandalye duruyordu. Rafların çoğu boştu.

David odanın ortasında durdu.

“Bunca yıldır saklanan yer burası mı?”

“Belki de saklanan şey artık burada değildir,” dedi Fiona.

Dylan masaya yaklaştı. Üzerindeki tozun arasında dikdörtgen biçiminde temiz bir alan vardı. Masanın geri kalanı tozluyken o bölüm yakın zamanda silinmiş gibiydi.

“Burada bir dosya duruyormuş.”

Fiona masanın altına eğildi. Alex rafları kontrol ederken David duvarları inceledi.

“Dylan, buraya bak.”

David'in gösterdiği taşlardan biri diğerlerinden farklıydı. Üzerine bastırınca taş içeri doğru hareket etti. Duvarın altından dar bir bölme açıldı.

İçinde eski bir dosya vardı.

Dylan dosyayı çıkardı. Kapağındaki tarih, Asher'ın kaybolduğu geceye aitti.

Kimse hemen konuşmadı.

Fiona dosyayı açtı. İlk sayfada saray muhafızlarının görev çizelgesi, ikinci sayfada kuzey geçidinin kayıtları bulunuyordu.

David sayfaya yaklaştı.

“Rovan'ın adını arıyorduk. Burada olabilir mi?”

Fiona çizelgeyi kontrol etti.

“Şu satırda adı geçiyor. O gece kuzey geçidindeki nöbet değişiminde görevliymiş.”

Dylan sayfayı kendine çekti.

“Peki, nöbet neden değiştirilmiş?”

Fiona bir sonraki satırı gösterdi. Orada kısa bir not vardı:

**“Geçit, özel talimat üzerine boş bırakılacaktır.”**

Alex'in yüzündeki ifade değişti.

“Bir dakika. Asher'ın kaybolduğu gece kuzey geçidi boş mu bırakılmış?”

“Belge öyle söylüyor,” dedi Fiona. “Ama talimatı kimin verdiğini henüz bilmiyoruz.”

Dylan sayfanın altını kontrol etti. İmza bölümünde yalnızca silinmiş bir iz vardı.

David kaşlarını çattı.

“Bu, birinin Asher'ı oradan geçirmesine izin verilmiş olabileceği anlamına geliyor.”

“Olabilir,” dedi Dylan. “Ama henüz kimin yaptığını bilmiyoruz.”

Dosyanın son sayfasında üç isim bulunuyordu:

**Kaelen. Mireia. Rovan.**

Üçünün yanında da aynı tarih yazılıydı.

Alex isimlere baktı.

“Üçü de o gece görevli miydi?”

“Hayır,” dedi Fiona. “Bu sayfa bir görev çizelgesi değil. Başlığını inceleyin.”

Sayfanın üst kısmında silik harflerle şu ifade yazıyordu:

**“Olay sonrası görüşme kaydı.”**

Dylan başını kaldırdı.

“Demek o geceden sonra bir araya gelmişler.”

“Öyle görünüyor,” dedi Fiona. “Ama görüşmede ne konuşulduğu yazmıyor. Sayfanın devamı da eksik.”

David dosyayı kapatmadı. Sayfaların arasına sıkışmış küçük bir kâğıt parçasını fark etmişti.

“Bu da dosyaya ait.”

Kâğıt yırtılmıştı. Üzerinde yalnızca birkaç kelime okunabiliyordu:

**“İkinci kayıt, asıl belgeyle birlikte teslim edilmedi.”**

Dylan kâğıdı dikkatlice aldı.

“İkinci kayıt ne?”

Fiona başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Belki ayrı bir tutanak, belki de o geceyle ilgili başka bir belge. Şimdilik yalnızca varlığından haberdarız.”

David odanın boş raflarına baktı.

“Yani biri bu dosyayı burada bırakmış ama asıl belgeyi yanında götürmüş.”

“Ya da dosya buraya getirildiğinde ikinci kayıt zaten yoktu,” dedi Fiona. “İkisini birbirinden ayırmamız gerekiyor.”

Dylan dosyayı kapattı. İlk kez ellerinde yalnızca bir sembol ya da yarım kalmış bir not yoktu. Kuzey geçidinin bilerek boş bırakıldığına ilişkin bir kayıt bulmuşlardı.

Şimdi sıra, bu talimatın kimden geldiğini öğrenmekteydi.

***

Sarayın üst katına döndüklerinde Dylan doğrudan Kaelen'ı aradı.

Kralı taht salonunun yanındaki odada buldu. Kaelen masasında çalışıyordu. Dylan içeri girince başını kaldırdı.

“Bir şey buldunuz mu?”

Dylan dosyayı masaya bıraktı.

“Sessiz Oda'yı açtık. Asher'ın kaybolduğu geceye ait kayıtlar bulduk.”

Kaelen dosyaya baktı. Kapağındaki tarihi görünce eli sayfanın üzerinde durdu.

Dylan bu küçük değişikliği fark etti.

“Bu tarihi tanıyorsun.”

Kaelen dosyayı açtı. Önce görev çizelgesini, sonra isimlerin bulunduğu sayfayı inceledi. Yüzünde belirgin bir ifade yoktu ama sayfayı çevirmeden önce bir süre bekledi.

Dylan daha fazla dayanamadı.

“Kuzey geçidinin o gece boş bırakılması için talimat verilmiş. Neden?”

Kaelen dosyayı kapattı.

“Bu belgeyi nerede buldunuz?”

“Soruma cevap vermedin.”

“Dylan…”

“Hayır, baba. Yirmi yıldır aynı şey oluyor. Bir şey soruyorum, sen başka bir şey anlatıyorsun. Asher'ın başına ne geldiğini öğrenmeye çalışıyoruz. Artık en azından bildiklerini söyle.”

Kaelen sandalyesinden kalktı. Bir süre pencerenin önünde durdu.

“Bu kaydın eksik olduğunu görüyorsun.”

“Evet. İkinci kayıt yok. İmza yok. Ama sen isimleri görünce sustun.”

Kaelen arkasını döndü.

“Rovan'ı bulmanız gerekiyor.”

Dylan'ın yüzü gerildi.

“Onu zaten arıyoruz. Bize neden kuzey geçidinin boş bırakıldığını söyleyebilir misin?”

Kaelen cevap vermedi.

Dylan dosyayı eline aldı.

“Peki. Rovan'ı bulacağız. Ama o konuşmasa bile bu kayıtlardan gerçeği çıkarmaya çalışacağız.”

Kapıya yöneldiğinde Kaelen arkasından seslendi.

“Dylan.”

Dylan durdu ama dönmedi.

“Rovan'ı bulduğunuzda onu dinlemeden karar verme.”

Dylan bu kez babasına baktı.

“Bunu bana neden söylüyorsun?”

Kaelen'ın cevabı gecikti.

“Çünkü o gece olanları tek bir kişi bilmiyor.”

Dylan bir şey daha sormak istedi ama Kaelen konuşmayı bitirmişti. Dosyayı masanın üzerinde bırakmasını işaret etti.

Dylan dosyayı bırakmadı.

“Bu kayıt bizim bulduğumuz bir kanıt. İncelememiz gerekiyor.”

Kaelen itiraz etmedi.

Dylan odadan çıktığında kafasında yeni bir soru vardı. Babası, Rovan'ın ne söyleyeceğinden korkuyor muydu, yoksa onun anlatacaklarının eksik kalacağını mı biliyordu?

***

Kaelen odada yalnız kaldıktan sonra dosyanın kapağına yeniden baktı.

Kuzey geçidi boş bırakılmıştı. Görüşme yapılmıştı. İkinci kayıt ise ortada yoktu.

Yıllar önce bu sayfaların bir daha karşısına çıkmayacağını düşünmüştü.

Yanılmıştı.

Masasının çekmecesini açtı. İçinde eski bir kâğıt duruyordu. Üzerinde yalnızca tek bir isim vardı:

**Rovan.**

Kaelen kâğıdı bir süre elinde tuttu, sonra çekmeceye geri koydu.

Dylan'ın bilmediği bir şey vardı: Rovan bulunursa yalnızca Asher'ın kaybolduğu gece hakkında konuşmayacaktı.

O gece alınan kararların nedenini de açıklamak zorunda kalacaktı.

Ve Kaelen, bu açıklamanın saraydaki herkesi nasıl etkileyeceğini henüz bilmiyordu.