🔱 DERİNLİĞİN KANI: KANLI BEŞİK34. BÖLÜM — KAYIP DEFTERİN SIRRI
🔱 DERİNLİĞİN KANI: KANLI BEŞİK
34. BÖLÜM — KAYIP DEFTERİN SIRRI
Dylan o gece bir türlü uyuyamadı.
Caelum'un ceketinden çıkan not komodinin üzerinde duruyordu. Kaç kez okuduğunu artık hatırlamıyordu.
“Beni aramayı bırakmayın.”
Notu Caelum mu yazmıştı, yoksa bir başkası mı bırakmıştı? Dylan'ın elinde bunu doğrulayacak hiçbir şey yoktu.
Yatağından kalkıp pencereye yürüdü. Deniz sakindi. Sarayın ışıkları suyun yüzeyinde belli belirsiz görünüyordu.
Caelum'un nerede olduğunu bilmemek onu endişelendiriyordu. Kaelen de ortada yoktu. Üstelik Asher'ın kaybolduğu geceye ait eski kayıtlar birer birer karşılarına çıkıyordu.
Dylan bütün bunların bağlantılı olabileceğini düşünüyordu. Yine de yalnızca şüphelerine dayanarak bir karar vermek istemiyordu.
Kapısını açtığında David'i koridorda gördü.
“Sen de mi uyuyamadın?” diye sordu.
David başını salladı.
“Yatağa girdim ama aklım Caelum'da kaldı.”
Dylan duvara yaslandı.
“Onu bulacağız, değil mi?”
David bir süre sustu.
“Bulmak için elimizden geleni yapacağız. Sana boş yere söz vermek istemiyorum.”
Dylan başını eğdi. Bu cevap hoşuna gitmese de David'in haklı olduğunu biliyordu.
“Sabah Fiona'yla konuşalım. Belki kumaşla ilgili bir şey bulmuştur. Kayıp defteri de yeniden araştırmamız gerekiyor.”
“Önce elimizdeki bilgileri toparlayalım,” dedi David. “Belki gözümüzden kaçan bir ayrıntı vardır.”
“Tamam. Sabah ilk iş gideriz.”
İkisi de odalarına döndü. Dylan yatağına uzandığında aklındaki sorular hâlâ yerli yerindeydi.
Sabah Fiona'nın çalışma odasında buluştular. Masanın üzerinde eski belgeler, notlar ve Caelum'un ceketinden çıkan kumaş parçası vardı.
Dylan kumaşı gösterdi.
“Bir şey bulabildin mi?”
“Üzerindeki dalga sembolü, eski kayıtlarda gördüğümüz işaretle aynı. Ama kumaşın kime ait olduğunu anlayamadım.”
David masadaki kâğıtlara baktı.
“Kayıt defterinden aldığın notlar duruyor mu?”
“Evet. Defter kaybolmadan önce önemli gördüğüm bölümleri yazmıştım. Her şeyi kaydetmedim ama bazı bilgileri kurtardık.”
Fiona birkaç sayfayı önlerine koydu. Dylan, kuzey geçidiyle ilgili olanı eline aldı.
“Burada daha önce de durmuştuk. Yeni bir şey fark ettin mi?”
Fiona bir satırı işaret etti.
“Şu cümleye yeniden baktım: ‘Kuzey geçidi kapatıldıktan sonra ikinci kayıt teslim edildi.’ Sonrasındaki bölüm silinmiş.”
Alex sandalyeye oturdu.
“İkinci kayıt ne demek? Başka bir defter mi var?”
“Olabilir,” dedi Fiona. “Ama başka bir belge de olabilir. Şimdilik bilmiyoruz.”
David kaşlarını çattı.
“Peki ilk kayıt nerede?”
“Onu da bulamadım. Bu cümle yalnızca ikinci bir kayıttan söz edildiğini gösteriyor.”
Dylan sayfayı masaya bıraktı.
“Defter elimizde olsaydı belki daha fazlasını öğrenebilirdik.”
“Belki,” dedi Fiona. “Ama kayıp defteri ararken elimizde kalan belgeleri de incelemeliyiz.”
Ardından çekmecesinden eski bir plan çıkardı.
“Dün arşivdeki rafları yeniden kontrol ederken bunu buldum. Sarayın alt katlarına ait bir çizim.”
Kâğıdı masaya yaydı. Çizimde bazıları artık kullanılmayan koridorlar ve küçük odalar vardı.
Dylan çizimin ortasındaki bölümü gösterdi.
“Burada ne yazıyor?”
“Arşiv dışı kayıt bölmesi.”
David çizime yaklaştı.
“Böyle bir yer olduğunu hiç duymadım.”
“Ben de bilmiyordum,” dedi Fiona. “Günümüzde kullanılan planlarda bu bölüm görünmüyor.”
Dylan, odanın sonunda çizilmiş kapıya dikkatle baktı.
“Bu kapıyı gördüm. Alt koridorda, yıllardır kilitli duran eski bir demir kapı var.”
David ayağa kalktı.
“Öyleyse gidip bakalım.”
“Önce planın doğru olduğundan emin olalım,” dedi Fiona. “Çizim çok eski. Koridor zamanla değişmiş olabilir.”
Dylan başını salladı.
“Yerini kontrol ederiz. Ama kapıyı hemen açmaya çalışmayacağız.”
David gülümsedi.
“Bunu senden duymak güzel.”
Dylan ona yan gözle baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Hiçbir şey. Hadi, geç kalmayalım.”
Alt koridor her zamanki gibi sessizdi. Taş duvarların arasından ince bir su sesi geliyor, eski lambalar yolu güçlükle aydınlatıyordu.
Dylan birkaç adım önde yürüdü. Sonunda demir kapının önünde durdu.
“İşte burası.”
Fiona planı açıp çizimdeki konumla kapıyı karşılaştırdı.
“Yer aynı. Arşiv bölmesi burada olabilir.”
David kapının kolunu çekti. Kapı açılmadı.
“Kilitli.”
Dylan ona baktı.
“Bunu bekliyorduk.”
“Yine de denedim.”
Alex kapının dibindeki paslı bir metal parçasını fark etti. Eğilip yerden aldı ve Fiona'ya uzattı.
“Bu kapıya ait olabilir mi?”
Fiona parçayı çevirdi.
“Olabilir ama kesin bir şey söyleyemem. Eski bir kilide ait gibi duruyor.”
Dylan kapının çevresini inceledi. Kilitte belirgin bir zorlama izi yoktu. Yerdeki toz da kapının uzun zamandır açılmadığını düşündürüyordu.
“Yakın zamanda açılmış gibi görünmüyor,” dedi.
David başını salladı.
“Öyleyse buranın Caelum'un kayboluşuyla bağlantılı olduğunu da bilmiyoruz.”
“Evet. Önce uygun anahtarı bulalım. Kapıyı zorlayarak bir şey elde edemeyiz.”
Elora, Dylan'ın yanına geldi.
“Bence doğru karar verdin.”
Dylan hafifçe gülümsedi.
“Eskiden olsa çoktan açmaya çalışırdım, değil mi?”
“Bunu söylememe gerek var mı?”
Dylan güldü. Ardından kapıya son bir kez baktı. İçeride ne olduğunu merak ediyordu ama bu kez beklemeyi göze almıştı.
Çalışma odasına döndüklerinde Fiona eski planı yeniden masaya serdi. Dylan ve David çizimdeki işaretleri incelerken Alex alt köşedeki küçük şekli gösterdi.
“Bu, Kaelen'in mührüne benzemiyor mu?”
Dylan eğilip baktı. İşaret gerçekten de babasının mührünü andırıyordu.
Fiona çizimi kendine çekti.
“Benzerlik var ama bu, Kaelen'in odayla bağlantısı olduğunu kanıtlamaz. İşaret sonradan eklenmiş de olabilir.”
Dylan başını salladı.
“Şimdilik bunu da not edelim.”
Fiona planı katlayıp masanın kenarına bıraktı. Dylan'ın gözü, yanındaki eski dosyaya takıldı.
“Bu dosyanın içindekileri inceledik mi?”
Fiona dosyayı açtı.
“Bir kısmını. Kayıt defterini incelerken aynı döneme ait belgeleri ayırmıştım ama hepsine ayrıntılı bakamadım.”
İçinden birkaç sararmış sayfa çıkardı. Çoğu eski kayıtların kopyasıydı. Birinin kenarında kuzey geçidiyle ilgili kısa bir not bulunuyordu.
Fiona sayfayı açıp okudu:
“‘Kuzey geçidinden çıkarılan çocuk için verilen emrin aslı, arşivde bulunmamaktadır.’”
Dylan masaya yaklaştı.
“Demek emrin aslı burada değil.”
“Evet ama başka bir yerde saklandığını da bilmiyoruz,” dedi Fiona. “Bu yalnızca arşivde bulunmadığını söylüyor.”
David sayfanın tarih kısmına baktı.
“Bu, Asher'ın kaybolduğu döneme ait.”
Dylan başını salladı.
“Peki bu belge neden diğer kayıtlarla birlikte duruyor?”
“Dosyanın nereden geldiğini araştırmamız gerekiyor. Belki eski envanter kayıtlarında bir bilgi bulabiliriz.”
Dylan sayfanın altını inceledi. Mühür ya da imza bulunması gereken bölümün kenarı yırtılmıştı.
“Burada bir şey varmış.”
Fiona da sayfaya eğildi.
“Öyle görünüyor. Ama yırtılan bölümde ne olduğunu bilemeyiz.”
David kâğıdı masaya bıraktı.
“Belki de aradığımız cevap tam oradaydı.”
“Belki,” dedi Dylan. “Ama tahmin ederek ilerleyemeyiz.”
Fiona sayfayı diğerlerinden ayrı bir dosyaya yerleştirdi.
Öğleden sonra araştırmaya devam ettiler ama yeni bir sonuca ulaşamadılar. Fiona eski envanter kayıtlarını incelemeye karar verdi. David ise nöbetçilerle konuşup Caelum'un kaybolduğu gün neler gördüklerini yeniden soracaktı.
Alex, çalışma odasının kapısına yönelirken durdu.
“Peki ya Caelum? Onu aramayı bırakmışız gibi hissediyorum.”
Dylan başını kaldırdı.
“Bırakmadık. Ama önümüze çıkan her ipucunun onunla bağlantılı olduğunu da varsayamayız.”
“Biliyorum. Sadece nerede olduğunu bilmemek zoruma gidiyor.”
Dylan kardeşinin yanına gitti.
“Benim de. Onu aramaya devam edeceğiz.”
Elora da yanlarına geldi.
“Bir yandan Caelum'u ararken diğer yandan eski kayıtları araştırabiliriz. Hepsini tek başımıza yapmak zorunda değiliz.”
David başını salladı.
“Ben nöbetçilerle konuşurum. Belki o gün fark ettikleri bir ayrıntı vardır.”
Fiona dosyayı eline aldı.
“Ben de bu belgenin nereden geldiğini araştıracağım.”
Dylan masadaki sayfaya son bir kez baktı. Ardından dosyayı Fiona'ya uzattı.
“Bunu güvenli bir yerde saklayalım. Demir kapının anahtarını bulmayı da u