DERİNLİĞİN KANI: KANLI BEŞİK35. BÖLÜM — VAMPİR KRAL VE ÜVEY ANNENİN PLANI
🔱 DERİNLİĞİN KANI: KANLI BEŞİK
35. BÖLÜM — VAMPİR KRAL VE ÜVEY ANNENİN PLANI
Dylan, Fiona'nın odasından ayrıldıktan sonra alt koridora indi. Aklı hâlâ eski kayıtlardaydı. Özellikle de yıllardır kilitli duran demir kapıdan çıkamıyordu.
Kapının önünde durup kilidi inceledi. Üzerinde belirgin bir zorlama izi yoktu.
“İçeride ne var acaba?” diye mırıldandı.
“Bunu öğrenmek için kapıyla konuşman işe yaramaz.”
Dylan arkasını döndü. David koridorun başında duruyordu.
“Çok komiksin.”
“Biliyorum.” David yanına geldi. “Fiona ne dedi? Anahtarla ilgili bir şey bulabildi mi?”
“Henüz değil. Eski envanter kayıtlarını araştırıyor.”
“Bulamazsa?”
“Başka bir yol düşünürüz. Ama kapıyı kırmaya çalışmayacağız.”
David şaşkın bir ifadeyle ona baktı.
“Bunu gerçekten sen mi söylüyorsun?”
Dylan gözlerini devirdi.
“İstersen fikrimi değiştirebilirim.”
“Yok, böyle iyisin.”
İkisi kısa bir süre güldü. Ardından David'in yüzü ciddileşti.
“Caelum'u da unutmamamız gerekiyor.”
“Unutmadım. Aklımdan bir an bile çıkmıyor.”
Dylan'ın sesi son cümlede biraz alçaldı. David bunu fark etti ama üzerine gitmedi.
“Öyleyse birlikte çözeceğiz,” dedi. “Her şeyi tek başına halletmek zorunda değilsin.”
Dylan başını salladı.
“Biliyorum.”
Birlikte koridordan ayrıldılar. Ancak ikisinin de bilmediği bir şey vardı: O sırada, saraydan çok uzakta, geçmişte yaşananları bilen iki kişi yeniden bir araya gelmişti.
Matteo'nun şatosunda hava kararmıştı. Büyük salonun perdeleri kapalıydı. Masanın üzerindeki lambanın ışığı, önüne serilmiş eski kâğıtları aydınlatıyordu.
Matteo elindeki metal parçayı incelerken kapı çaldı.
“Gir.”
Mireia içeri girdi. Üzerindeki pelerini çıkarmadan masaya yaklaştı.
“Beni neden çağırdın?”
Matteo metal parçayı masaya bıraktı.
“Dylan eski kayıtları araştırıyor. Sandığından daha hızlı ilerliyor.”
Mireia'nın yüzü gerildi.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Benim de haber aldığım insanlar var.”
“Kim olduklarını sormayacağım. Bana ne bulduğunu söyle.”
Matteo önündeki kâğıtları topladı.
“Kaelen'in mührünü taşıyan bir belge bulmuş. Fiona da eski arşiv kayıtlarını inceliyormuş.”
Mireia bir an sustu.
“Belgede ne yazıyor?”
“Tamamını bilmiyorum.”
“Matteo, benimle oyun oynama.”
“Seninle oyun oynasaydım buraya kadar gelmene gerek kalmazdı.”
Mireia derin bir nefes aldı. Onunla tartışmanın hiçbir şeyi çözmeyeceğini biliyordu.
“Dylan o belgeleri birleştirirse kuzey geçidini araştırmaya başlayacak. O zaman eski dosyaya da ulaşabilir.”
Matteo dikkatle ona baktı.
“Demek dosya hâlâ sende.”
Mireia'nın bakışları sertleşti.
“Bunu sana söylediğimi hatırlamıyorum.”
“Söylemedin. Ama yıllardır aynı şeyi yapıyorsun. Bir şeyleri saklıyor, sonra da kimsenin fark etmediğini sanıyorsun.”
“Ben en azından neyi sakladığımı biliyorum.”
Matteo hafifçe gülümsedi.
“Emin misin?”
Mireia cevap vermedi.
Matteo çekmecesinden katlanmış bir kâğıt çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.
“Bunu incele.”
Mireia kâğıdı açtı. Üzerinde tek bir cümle vardı:
“İkinci kayıt bulunmadan kapı açılmayacak.”
Yazıyı birkaç kez okudu.
“Bu nereden çıktı?”
“Bana ulaştırıldı.”
“Kim tarafından?”
“Bunu henüz öğrenemedim.”
Mireia başını kaldırdı.
“Yani kim olduğunu bilmediğin birinden gelen kâğıda güveniyorsun?”
“Güvenmiyorum. Ama görmezden de gelemem.”
Mireia kâğıdı masaya bıraktı.
“Fiona'nın bulduğu kayıtta da ikinci bir belgeden söz ediliyor. İçeriğini bilmiyoruz. Dylan henüz bunun ne anlama geldiğini çözmüş değil.”
Matteo'nun yüzündeki ifade değişti.
“Öyleyse zamanımız düşündüğümden az.”
“Ne yapacağız?”
Matteo sandalyesinden kalktı ve pencerenin önüne yürüdü.
“Önce ikinci kaydın nerede olduğunu bulacağız.”
“Ya Dylan bizden önce bulursa?”
“Bulmasına izin vermemeliyiz.”
Mireia kaşlarını çattı.
“Dylan'a zarar vermeyeceksin.”
Matteo arkasını döndü.
“Ben ona zarar vermekten söz etmedim.”
“Ama aklından geçeni biliyorum.”
“Hayır, Mireia. Sen yalnızca benden ne beklediğini biliyorsun.”
Mireia masaya yaklaştı.
“Beni yanlış anlama. Dylan'ın gerçeği öğrenmesiyle bir sorunum yok. Ama bazı şeylerin ortaya çıkma zamanı var.”
Matteo'nun sesi soğudu.
“Yirmi yıl geçti. Daha ne kadar bekleyeceğiz?”
Mireia'nın yüzündeki ifade değişti. Bir anlığına söyleyeceklerini unutmuş gibiydi.
“Her şeyi bilmiyorsun.”
“Öyleyse anlat.”
“Hayır.”
Matteo başını iki yana salladı.
“Benden yardım istiyorsun ama bana güvenmiyorsun.”
“Çünkü senin de sakladıkların var.”
Bu kez Matteo cevap vermedi.
Aralarındaki sessizlik uzadı. İkisi de karşısındakinin her şeyi anlatmayacağını biliyordu. Yine de birbirlerine ihtiyaçları vardı.
Sonunda Mireia konuştu.
“İkinci kaydı bulduğumuzda önce ben inceleyeceğim.”
Matteo kaşını kaldırdı.
“Neden?”
“Çünkü o kayıtla ilgili bilmediğin şeyler var.”
“Yine aynı cevap.”
“İstersen benimle çalışmazsın.”
Matteo birkaç saniye düşündü.
“Hayır. Çalışacağız. Ama bir şartım var.”
“Neymiş?”
“Caelum'u bulduğumuzda onu benden saklamayacaksın.”
Mireia'nın yüzündeki ifade sertleşti.
“Caelum'un nerede olduğunu bilseydim burada olmazdım.”
Matteo onun gözlerinin içine baktı.
“Umarım doğru söylüyorsundur.”
Mireia pelerinini düzeltti.
“Dylan'ın önüne çıkmayacaksın. Onu takip ettirmeyecek, korkutmaya çalışmayacaksın. İkinci kaydı bulmak istiyorsan bunu sessizce yapacağız.”
“Peki ya sen?”
“Ben saraydaki araştırmayı kontrol edeceğim. Fiona'nın hangi belgelere ulaştığını öğrenmeye çalışacağım.”
Matteo başını salladı.
“Güzel. Sen sarayda kal, ben ikinci kaydın izini süreyim. Bir şey bulursak birbirimize haber veririz.”
Mireia kapıya yöneldi. Çıkmadan önce arkasını döndü.
“Matteo, bir şey daha var.”
“Söyle.”
“Bu planın dışında hareket edersen aramızdaki anlaşma biter.”
Matteo'nun yüzünde belirsiz bir gülümseme belirdi.
“Anlaşmamızın ne kadar süreceğini ikimiz de bilmiyoruz.”
Mireia cevap vermeden salondan çıktı.
Matteo kapı kapandıktan sonra masaya döndü. Kâğıdı katlayıp çekmeceye koydu. Ardından metal parçayı eline aldı.
Dalga sembolüne uzun süre baktı.
“İkinci kayıt…” diye mırıldandı.
Sonra parçayı cebine koydu ve salonun arka tarafındaki kapıya yöneldi.
Mireia saraya döndüğünde doğrudan çalışma odasına gitti. Kapıyı kilitledikten sonra çekmecesini açtı ve içindeki ince dosyayı çıkardı.
Dosyada, yıllar önce kuzey geçidiyle ilgili tutulmuş bir kayıt vardı. Kâğıdın bir bölümü kopmuş, bazı satırlar da silinmişti.
Mireia belgeyi masaya serdi.
“Çocuk, kuzey geçidinden çıkarıldıktan sonra…”
Cümle orada bitiyordu.
Mireia gözlerini kapattı. Bu dosyayı yıllardır saklamıştı. Kimsenin eline geçmesini istememişti ama artık onu saklamanın da yeterli olmayabileceğini biliyordu.
Çekmeceden küçük bir anahtar çıkardı. Dosyanın altındaki bölmeyi açtı ve içinden başka bir kâğıt aldı.
Kâğıdın üzerinde yalnızca bir tarih vardı.
Mireia tarihi görünce elini geri çekti.
Tam o sırada kapı çalındı.
Dosyayı hızla kapatıp çekmeceye koydu.
“Kim o?”
“Benim.”
Dylan'ın sesini tanıdı.
“Gel.”
Dylan içeri girdi. Mireia'nın masasının üzerindeki açık çekmeceye kısa bir bakış attı, ardından karşısında durdu.
“Seninle konuşmam gerekiyor.”
“Dinliyorum.”
Dylan bir süre onu süzdü.
“Matteo'yla görüştün mü?”
Mireia'nın yüzü değişmedi ama cevap vermeden önce duraksadı.
“Bunu neden soruyorsun?”
“Çünkü onunla ilgili bazı şeyler duydum. Bir de senin son zamanlarda bizden sakladığın şeyler var.”
“Dylan, her duyduğuna inanma.”
“Öyleyse bana doğruyu söyle.”
Mireia sandalyesine oturdu.
“Matteo'yla konuştum. Ama bu, onunla aynı tarafta olduğum anlamına gelmiyor.”
Dylan'ın bakışları sertleşti.
“Peki, ne konuştunuz?”
“Eski kayıtları.”
“Hangilerini?”
Mireia sustu.
Dylan başını salladı.
“Yine aynı şey. Bir soru soruyorum, sen yarısını cevaplıyorsun.”
“Çünkü şu anda sana anlatabileceğim her şeyi bilmiyorsun.”
“Bildiğim şey şu: Caelum kayıp. Babam ortada yok. Asher'ın geçmişine ait belgeler buluyoruz ve bu belgelerde sürekli kuzey geçidiyle karşılaşıyoruz. Şimdi de sen Matteo'yla gizlice görüşüyorsun.”
Mireia ayağa kalktı.
“Ben de Caelum'u bulmak istiyorum!”
“Öyleyse neden bize yardım etmiyorsun?”