SIRLAR AÇIĞA ÇIKIYOR
BÖLÜM — SIRLAR AÇIĞA ÇIKIYOR
Kuzey geçidi yıllardır kullanılmıyordu.
Dylan, David ve Alex kapının önünde durdu.
David kapıya baktı.
— Buradan emin misin?
Dylan başını salladı.
— Hayır.
Alex ona baktı.
— Güzel. En azından dürüstsün.
Dylan kısa bir süre gülümsedi.
— Fiona'nın bulduğu kayıtlar burada bir şey olduğunu gösteriyor.
David kapının koluna uzandı.
Kapı biraz zorlandıktan sonra açıldı.
İçeriden soğuk bir hava geldi.
Üçü içeri girdi.
Geçidin sonunda küçük bir oda vardı.
Duvar boyunca eski raflar sıralanmıştı.
Dylan raflara baktı.
Bir süre sonra eski bir dosya gördü.
Dosyanın üzerinde yalnızca bir tarih vardı.
Yirmi yıl önce.
Dylan dosyayı aldı ve açtı.
David yanına geldi.
— Ne yazıyor?
Dylan birkaç satır okudu.
Sonra durdu.
Alex merakla baktı.
— Ne oldu?
Dylan dosyayı ona uzattı.
David sayfaya göz attı.
Yüzündeki ifade değişti.
— Bu da ne?
Alex dosyayı aldı.
Bir süre sayfaya baktı.
— Burada bir çocukla ilgili kayıt var.
Dylan dosyaya eğildi.
Sayfanın altındaki satırı okumaya çalıştı.
— Saraydan çıkarılan...
Cümlenin devamı yoktu.
Sayfanın bir kısmı yırtılmıştı.
Tam o sırada arkalarından bir ses geldi.
— Çünkü o kaydın devamını kimse görmedi.
Üçü birden döndü.
Kaelen kapının önünde duruyordu.
Dylan şaşkınlıkla baktı.
— Baba?
Kaelen içeri girdi.
David dosyayı kapattı.
— Bunu biliyordun.
Kaelen cevap vermedi.
Alex ona baktı.
— Yirmi yıldır biliyordun, değil mi?
Kaelen başını hafifçe eğdi.
— Evet.
Dylan'ın yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.
— Peki neden bize söylemedin?
Kaelen birkaç saniye sustu.
— Çünkü o gece olanları anlatmak kolay değil.
Dylan hemen karşılık verdi.
— Bizim için de kolay değil.
Kaelen oğluna baktı.
Dylan dosyayı kaldırdı.
— Yıllardır bize anlatmadığın ne var?
Kaelen derin bir nefes aldı.
— O gece saraya yapılan saldırı sadece Gryffinlerin işi değildi.
David kaşlarını çattı.
— İnsanlar da vardı.
Kaelen başını salladı.
— Evet.
Alex:
— Sarayın geçitlerini onlar mı gösterdi?
— Bazılarını.
Dylan sessizce dinliyordu.
Kaelen devam etti.
— Saraya girenler nereden geçeceklerini biliyordu. Birileri onlara yardım etmişti.
David:
— Peki çocuklar?
Kaelen bir süre sustu.
Sonra Dylan'a baktı.
— O gece sizden başka biri daha vardı.
Dylan'ın yüzü değişti.
— Kim?
Kaelen'in sesi biraz daha kısıldı.
— Asher.
Odanın içi sessizleşti.
Dylan'ın eli dosyanın üzerinde kaldı.
— Asher...
Kaelen başını salladı.
— Kardeşin.
Dylan olduğu yerde kaldı.
David ve Alex birbirlerine baktılar.
Dylan birkaç saniye konuşamadı.
Sonra kısık bir sesle sordu.
— Benim kardeşim mi?
Kaelen:
— Evet.
Dylan başını iki yana salladı.
— Ama bize öldüğünü söyledin.
Kaelen gözlerini yere indirdi.
— Çünkü o zaman başka bir ihtimal olduğunu düşünmek istemedim.
David araya girdi.
— Ama ölmemiş.
Kaelen cevap vermedi.
Dylan ona baktı.
— Yaşıyor mu?
Kaelen bu kez başını kaldırdı.
— Evet.
Dylan'ın nefesi kesildi.
— Nerede?
— Londra'da.
Dylan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra dosyaya baktı.
Asher'ın adı hâlâ oradaydı.
— Bunca yıl...
Sesi titredi.
— Bunca yıl onu öldü sandım.
Kaelen sessiz kaldı.
Dylan gözlerini kapattı.
Bir süre sonra tekrar açtı.
— Onu bulacağım.
David hemen yanında durdu.
— Birlikte.
Alex de başını salladı.
— Biz de geliyoruz.
Kaelen onlara baktı.
Bu kez onları durdurmadı.
---
Aynı saatlerde Londra'da...
Asher eski odada kutunun başında duruyordu.
Kumaşı tekrar eline aldı.
Üzerindeki sembole baktı.
Kapı açıldı.
Matteo içeri girdi.
Asher ona döndü.
— Bana her şeyi anlatmadın.
Matteo durdu.
— Neyi fark ettin?
Asher kumaşı kaldırdı.
— Bu sembolü.
Sonra cebinden taşı çıkardı.
— Bununla aynı.
Matteo birkaç saniye sessiz kaldı.
Asher devam etti.
— Bir de sürekli aynı isim karşıma çıkıyor.
Matteo:
— Atlantika.
Asher başını salladı.
— Evet.
Matteo masaya doğru yürüdü.
Eski bir belge çıkardı ve Asher'a uzattı.
— Buna bak.
Asher belgeyi aldı.
Üzerindeki mührü gördü.
Sonra aşağıdaki ismi okudu.
Asher.
Kaşları çatıldı.
— Bu nereden çıktı?
— Atlantika'dan.
Asher başını kaldırdı.
— Benimle ne ilgisi var?
Matteo birkaç saniye sustu.
— Yirmi yıl önce Atlantika'dan bir çocuk kayboldu.
Asher'ın yüzündeki ifade değişti.
— Ve?
— O çocuğun adı Asher'dı.
Asher belgeye tekrar baktı.
— Ben miyim?
Matteo birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra başını salladı.
— Evet.
Asher'ın eli belgenin üzerinde kaldı.
— O zaman ailem kim?
Matteo cevap vermedi.
Asher ona baktı.
— Kim?
Matteo pencereye doğru döndü.
— Onu da öğreneceksin.
Asher'ın sabrı tükendi.
— Yeter artık. Herkes bir şey biliyor ama kimse bana doğru düzgün bir şey söylemiyor.
Matteo ona döndü.
— Çünkü bazı gerçekleri öğrenmek, onları duymaktan daha zor olabilir.
Asher birkaç saniye sustu.
Sonra belgeyi masaya bıraktı.
— Ben yine de öğreneceğim.
Matteo başını salladı.
— Biliyorum.
---
Atlantika'da Dylan hâlâ aynı odadaydı.
Elindeki dosyayı kapattı.
David yanına geldi.
— İyi misin?
Dylan başını salladı.
— Hayır.
Alex yanlarına geldi.
Dylan dosyaya baktı.
— Yıllardır üç kardeş olduğumuzu sanıyorduk.
David:
— Meğer bir kardeşimiz daha varmış.
Dylan sessizce Asher'ın adına baktı.
Sonra ayağa kalktı.
— Onu bulacağım.
David:
— Bulacağız.
Dylan kapıya doğru yürüdü.
Kaelen arkalarından onları izliyordu.
Dylan çıkmadan önce durdu.
Babasıyla göz göze geldi.
— Ama hâlâ bir şey söylemedin.
Kaelen sustu.
Dylan:
— Asher o gece neden götürüldü?
Kaelen'in yüzü değişti.
Cevap vermedi.
Dylan birkaç saniye bekledi.
Sonra odadan çıktı.
David ve Alex de peşinden gitti.
Kaelen odada tek başına kaldı.
Yıllardır sakladığı gerçek sonunda ortaya çıkmıştı.
Ama Dylan'ın sorduğu soruya hâlâ cevap vermemişti.
Asher'ı o gece kim götürmüştü?
:::
Yorumlar
- Doğan Yalın: Ne olmuş david adam mısın sen
- burak yılmaz: kaelen yıllardır sakladığı her şeyi anlatmak zorunda kalsa iyi olurdu
- Metin Mutlu: dylan sen buradan emin değilsen buradan neden geliyorsun
- Kaan Duman: asherı o gece kim aldıysa açıklama bekliyoruz şimdi
- Kadir karasu: fionanın bulduğu kayıtlar uyarıcı bir sinyal verdi ama peşini bırakma