Adı Kaldı
Yok, olmuyor!
Yazamıyorum onu...
“Hiç çok sevip de ayrıldığınız oldu mu?”
diye sormuştu bir şair.
Benim olmuştu...
Dokunmadan hissedebildiğimden
vazgeçmek zorunda kalmışlığım var benim.
Kanaya kanaya taş kesilmişliğim var.
Nefret etmek için
sebepler önümde dağ iken,
söve söve sevmeye devam ettiğim geceler var...
Ama sonunda ölmedim ben.
Zaman denilen nehire
su ettim kendimi.
Akarken bıraktım
ondan olan her parçamı.
Yedim, içtim,
güldüm, ağladım...
Giden her parça
sildi hafızamı.
Dedim ya,
yazamıyorum onu.
Şimdi
sadece adı kaldı...