Bir Seni Cözemedim
Herkesin yanışı farklıymış meğer.
Kimi susunca yanarmış,
kimi konuşunca.
Kimi hasrette kavururmuş yüreğini,
kimi vuslatta.
Herkesin yangınını görebildim de,
bir seni çözemedim.
Ne ellerini titrettin
saçlarımı okşarken,
ne de yüzünü ekşittin
keyfine limon olunurken.
Ben bir seni çözemedim.
Belki biraz yana kaysaydın,
kopya verseydin hani...
Ruhundakini tenine aksettirseydin biraz,
gülüşüne söndürseydin
gözlerini birazcık.
Oysa yapmadın...
Ben hep baktım sana,
ama göremedim içindeki sâiri.
Bakmakla görmek bir değilmiş ki;
çok geç anladı bu sabî.
Oysa hiç çocuk da olmamıştım ben.
Şimdi anladım...
Çocukluğum,
seni görememekte takılı kalmış meğer.