Çiçekli Battaniye

Dil Susunca Kalem Konuştu

Eylül soğuk geldi buralara,

rüzgârında kızgınlık var,

güneşinde kırgınlık.

Üşüdüm ben.

Nerede benim çiçekli battaniyem?

Camda arsız buğu,

sokaklarda ıslak sessizlik var.

Bir fincan sıcaklığına

sığınan bir hüzün var.

Üşüdüm ben.

Nerede benim çiçekli battaniyem?

Rüzgârı pusula yapan ömür,

saklanmak ister battaniye altına.

Kaçıncı yaprak düştü, kim bilir?

Bu son nefes alışta...

Anne!

Üşüdüm ben.

Nerede benim çiçekli battaniyem?