1. BÖLÜM — KIRILAN YEMİN
1. BÖLÜM — LANETLİ MİRAS VE KIRILAN YEMİN
Bin yıllık bir ömrün ağırlığı hâlâ Lorenzo'nun omuzlarındaydı.
Ama artık o eski Lorenzo değildi.
Bir zamanlar geceleri korkusuzca dolaşan bir vampirken, şimdi aynadaki yansımasına baktığında sıradan bir insan görüyordu.
Kırk yıl önce her şey değişmişti.
Lorenzo aynaya bakarken o geceyi hatırladı.
Beş kardeştiler.
Anne ve babalarını bin yıl önce kaybettikten sonra birbirlerinden başka kimseleri kalmamıştı. Yıllar boyunca birlikte yaşamış, birlikte savaşmış ve karanlık dünyada birbirlerine güvenmişlerdi.
Ta ki o geceye kadar.
Alessandro, Valerio, Matteo ve Fabio'nun yaptığı bir ritüel ters gitmişti.
Lorenzo, onların hatasının bedelini ödemişti.
Vampirliğini kaybetmiş ve bir anda insan olmuştu.
Dört kardeşi ise onu geride bırakmıştı.
O günden sonra aralarındaki bağ tamamen kopmuştu.
Ne bir telefon...
Ne bir ziyaret...
Ne de tek bir özür.
Dante doğduğunda bile kardeşleri yanında değildi.
Lorenzo, oğlunu tek başına büyütmüştü.
Onu kardeşlerinden ve kendi geçmişinden uzak tutmaya çalışmıştı.
Çünkü Dante'nin yıllar önce yaşananların bedelini ödemesini istemiyordu.
O akşam Lorenzo yine ormandaydı.
Dante okuldaydı.
Lorenzo eve dönmeden önce biraz yürümek istemişti.
Fakat ormanın derinliklerine doğru ilerledikçe içindeki huzursuzluk arttı.
Bir anda durdu.
Burnuna ağır bir koku geldi.
Kan.
Ama sadece kan değildi.
Gümüş kokusu da vardı.
Lorenzo'nun yüzündeki ifade değişti.
Bu kokuyu biliyordu.
Yavaşça ilerledi.
Ağaçların arasından birkaç metre daha yürüdüğünde yerde birini gördü.
Olduğu yerde kaldı.
Alessandro.
Kırk yıldır görmediği kardeşi yerde yatıyordu.
Lorenzo'nun hissettiği ilk şey korku değildi.
Öfkeydi.
Alessandro'nun yıllar önce söylediği sözler hâlâ aklındaydı.
— Sen artık bizim için bir hiçsin. Ölümlü bir çürüksün.
Lorenzo birkaç saniye boyunca ona baktı.
Sonra yanına çömeldi.
Alessandro'nun göğsündeki yarayı inceledi.
— Gümüş...
Alessandro'nun gözleri hafifçe açıldı.
Lorenzo'yu görünce şaşkınlığı yüzüne yansıdı.
— Sen...
Lorenzo ona soğuk bir bakış attı.
— Evet. Ben.
Alessandro güçlükle nefes aldı.
— Git buradan.
Lorenzo hafifçe güldü.
— Kırk yıl oldu. Hâlâ aynı gurur.
Alessandro cevap vermedi.
Lorenzo yarayı yeniden inceledi.
Durumu düşündüğünden daha kötüydü.
— Seni kim bu hâle getirdi?
Alessandro gözlerini kapattı.
— Bilmiyorum.
— Yalan söyleme.
— Gerçekten bilmiyorum.
Lorenzo birkaç saniye sustu.
Sonra ayağa kalktı.
— Seni burada bırakırsam ölürsün.
Alessandro gözlerini açtı.
— Bırak.
Lorenzo ona baktı.
Bu tek kelime, kırk yıl önce duyduğu sözleri yeniden hatırlatmıştı.
"Artık bizden biri değilsin."
Lorenzo derin bir nefes aldı.
— Hayır.
Alessandro şaşkınlıkla ona baktı.
— Neden?
Lorenzo eğilip onu yerden kaldırdı.
— Çünkü seni kurtarmak zorundayım.
Alessandro birkaç saniye boyunca ona baktı.
— Benden nefret etmiyor musun?
Lorenzo sustu.
Sonra gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.
— Ediyorum.
Kısa bir sessizlik oldu.
Lorenzo devam etti.
— Ama seni öldürmeyeceğim.
Alessandro'nun yüzünde anlam veremediği bir ifade oluştu.
Lorenzo onu taşırken konuştu.
— Ölmek senin için kolay olurdu. Ben kolay yolu seçmeyeceğim.
Alessandro gözlerini kapattı.
Lorenzo ormanın içinde ilerlerken yıllar önce yaşanan o gece yeniden aklına geldi.
Beş kardeş...
Bir aile...
Ve tek bir hata.
O hatanın bedelini ise yalnızca Lorenzo ödemişti.
Vampirliğini kaybetmişti.
İnsan olmuştu.
Ve kardeşleri onu geride bırakmıştı.
Lorenzo'nun içindeki öfke hâlâ geçmemişti.
Ama şimdi Alessandro onun ellerindeydi.
Yaralıydı.
Ve Lorenzo onu kurtaracaktı.
Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken Alessandro gözlerini araladı.
— Lorenzo...
— Ne?
Alessandro'nun sesi oldukça kısıktı.
— Diğerlerine söyleme.
Lorenzo durdu.
— Neyi?
Alessandro cevap vermedi.
Sadece gözlerini kapattı.
Lorenzo'nun kaşları çatıldı.
İçine kötü bir his çöktü.
Alessandro'nun neden korktuğunu anlayamamıştı.
Ama bir şeyden emindi.
Kırk yıl önce kapattığını sandığı geçmiş, yeniden karşısına çıkmıştı.
Yorumlar
- Doğan Yalın: alessandro kardeşini geride bırakmak o kadar kolay olmamalı
- Yasin Kaan Bulut: Bu sahne aklımda kalacak
- Tc. Halil: Yapma lorenzo öfkenin seni esir almasına izin verme Düşünmemelisin
- Ege Pektaş: lorenzo insan olmayı kabullenmek zor mücadele etmeyen biri değil çok zor