BAĞ EVİNDEKİ SESSİZ SAVAŞ
Lorenzo, Alessandro'yu bağ evine getirdiğinde hava iyice kararmıştı.
Yağmur hâlâ devam ediyordu.
Eski taş duvarların arasındaki ev sessizdi. Dışarıdaki yağmurun sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Lorenzo, Alessandro'yu doğrudan evin altındaki gizli kliniğe indirdi.
Burası Dante'nin bile girmesine izin vermediği bir yerdi.
Lorenzo, Alessandro'yu sedyeye yatırdı.
Kırk yıl önce karşısında duran güçlü vampirden geriye şimdi yaralı ve bitkin bir beden kalmıştı.
Lorenzo eldivenlerini taktı.
Alessandro gözlerini araladı.
— Burası neresi?
— Kliniğim.
Alessandro etrafına baktı.
— Hâlâ doktorluk mu yapıyorsun?
Lorenzo yaraya baktı.
— Evet.
— Bir insana dönüşüp doktor olmak...
Alessandro'nun yüzünde küçümseyen bir ifade oluştu.
— Sana yakışmış.
Lorenzo cevap vermedi.
Yarayı temizlemeye devam etti.
Bir süre sonra Alessandro yeniden konuştu.
— Neden beni kurtarıyorsun?
Lorenzo elindeki malzemeyi bıraktı.
— Çünkü ölmeni istemiyorum.
Alessandro şaşırdı.
— Benden nefret ediyorsun.
— Evet.
— O zaman neden?
Lorenzo birkaç saniye sustu.
— Çünkü seni öldürmek bana hiçbir şey kazandırmaz.
Alessandro ona baktı.
Lorenzo devam etti.
— Ama seni kurtarmak, kırk yıl önce yaşananları unuttuğum anlamına da gelmez.
Alessandro'nun bakışları sertleşti.
— Hâlâ o geceyi mi düşünüyorsun?
Lorenzo'nun eli bir an durdu.
— Her gün.
Odada kısa bir sessizlik oldu.
Lorenzo tekrar yaraya döndü.
— Sen ve diğerleri hayatınıza devam ettiniz. Ben ise vampirliğimi kaybettikten sonra yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kaldım.
Alessandro cevap vermedi.
Lorenzo yarayı temizlerken konuşmaya devam etti.
— İnsan olmak kolay değildi.
— Zayıflık.
Lorenzo başını kaldırıp ona baktı.
— Hayır. İnsan olmak, sizin hiç öğrenmediğiniz şeyleri öğrenmekti.
Alessandro'nun kaşları çatıldı.
— Ne gibi?
— Kaybetmeyi.
Lorenzo birkaç saniye sustu.
— Korkmayı. Birini gerçekten sevmeyi. Bir gün her şeyin bitebileceğini bilmeyi.
Alessandro cevap vermedi.
Tam o sırada Lorenzo'nun telefonu çaldı.
Lorenzo ekrana baktı.
Dante.
Telefonu hemen sessize aldı.
Alessandro ekrandaki ismi görmüştü.
— Oğlun mu?
Lorenzo'nun yüzü bir anda değişti.
— Onun hakkında konuşma.
— Sadece sordum.
— Dante'nin bu işin içinde yeri yok.
Alessandro hafifçe gülümsedi.
— Demek artık bir ailen var.
Lorenzo'nun bakışları sertleşti.
— Dante benim ailem.
Alessandro sustu.
Lorenzo yeniden yaraya döndü.
— Ve onu geçmişimden uzak tutacağım.
Alessandro birkaç saniye boyunca onu izledi.
Sonra gözlerini kapattı.
— Geçmişinden kaçamazsın, Lorenzo.
Lorenzo cevap vermedi.
Çünkü bunu kendisi de biliyordu.
Kırk yıl boyunca geçmişinden uzak durmuştu.
Ama şimdi kardeşi karşısındaydı.
Ve Alessandro'nun söylediği tek bir cümle, Lorenzo'nun içinde kötü bir his bırakmıştı.
Bu kez geçmiş yalnızca onun peşinden gelmiyordu.
Yorumlar
- Mardin güzeli: Keşke o yere hiç girmeselerdi Böyle anlar başıma bela oluyor
- Yasemin Yıldırım: lorenzo dikkatli ol Geçmiş bu kadar kolay geride bırakılmaz
- Yusuf Vural: alessandronun sorularının ayak sesleri bile üzerine geçiyor O anda saplantılısın gibi
- Hakan Başkurt: O evdeki sessizlik bana tuhaf geliyor Hemen geri dönmeniz gerek