BÖLÜM — PARÇALAN Huzur
Akşam olmuştu.
Lorenzo ve Dante bağ evinde yemek yiyordu.
Ev uzun zamandır ilk kez bu kadar huzurluydu.
Dante, okulundan ve gelecekte yapmak istediklerinden bahsediyordu.
Lorenzo onu sessizce dinliyordu.
Oğlunun böyle konuşmasını izlemek hoşuna gidiyordu.
Bir süre sonra Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
— Baba...
Lorenzo ona baktı.
— Ne oldu?
Dante birkaç saniye sustu.
— Bugün orman yolunda garip gölgeler gördüm.
Lorenzo'nun yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Nasıl gölgeler?
— Bilmiyorum. Ama sanki biri beni izliyordu.
Lorenzo hemen ciddileşti.
— Bir daha ormana tek başına gitme.
Dante başını salladı.
— Tamam.
Tam o sırada dışarıdan büyük bir ses geldi.
Camlar titredi.
Dante yerinden kalktı.
Lorenzo hemen ayağa kalktı.
— Burada kal.
Bir anda camlardan biri kırıldı.
Dante korkuyla geri çekildi.
Kapı sert bir şekilde açıldı.
Lorenzo'nun karşısında birkaç büyük siluet duruyordu.
Kurt adamlardı.
Lorenzo ne olduklarını anladığı anda Dante'nin önüne geçti.
— Dante, yukarı çık!
Dante hareket edemedi.
Kurt adamlardan biri hızla Lorenzo'ya doğru geldi.
Lorenzo kendini savunmaya çalıştı ama insan bedeniyle karşı koymak kolay değildi.
Aldığı darbeyle yere düştü.
— Baba!
Lorenzo başını kaldırdı.
— Kaç, Dante!
Dante geri çekilmeye çalıştı.
Ama kurt adamlardan biri ona ulaştı.
Lorenzo ayağa kalkmaya çalıştı.
— Ona dokunma!
Fakat çok geçti.
Dante'yi yanlarına alarak evden çıktılar.
— Dante!
Lorenzo peşlerinden gitmek istedi.
Ama aldığı darbe nedeniyle ayakta durmakta zorlanıyordu.
Kapıya kadar ilerledi.
Dışarı baktığında Dante'yi ormana doğru götürdüklerini gördü.
— Oğlum...
Lorenzo birkaç adım daha atmaya çalıştı.
Sonra dizlerinin üzerine çöktü.
Bir süre nefesini toparlamaya çalıştı.
Bir doktordu.
Ne kadar kötü durumda olduğunu biliyordu.
Ama bunu düşünemezdi.
Dante ormandaydı.
Ve Lorenzo'nun onu bulması gerekiyordu.
Yavaşça ayağa kalktı.
Duvara tutundu.
Sonra gözlerini ormana çevirdi.
Kırk yıl önce vampirliğini kaybetmişti.
Ama şimdi ilk kez, o eski hayatından kalan bir şeyin içinde yeniden hareket ettiğini hissediyordu.
Öfke.
Korku.
Ve oğlunu kaybetme düşüncesi.
Lorenzo kapının yanında duran montunu aldı.
Tam dışarı çıkacakken arkasında bir ses duydu.
— Lorenzo.
Lorenzo bir anda durdu.
Bu sesi tanıyordu.
Arkasını döndü.
Kapının gölgesinde Alessandro duruyordu.
Lorenzo'nun gözleri büyüdü.
— Sen burada ne arıyorsun?
Alessandro birkaç saniye ona baktı.
— Dante'yi kurtarmak istiyorsan benimle gelmelisin.
Lorenzo'nun yüzü sertleşti.
Kırk yıl sonra ilk kez kardeşlerinden birinin yardımına ihtiyacı olabilirdi.
Ama Dante için bunu yapmak zorundaydı.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok teşekkür ederim canım içi
- Sâye: Yeni kurgun hayırlı olsun bayıldım eline sağlık 🌸