İTİRAFIN SOĞUKLUĞU
Ertesi sabah bağ evinde sessizlik hâkimdi.
Lorenzo, kliniğe indiğinde Alessandro hâlâ sedyede yatıyordu.
Gece yaşananlardan sonra yarası yeniden açılmıştı.
Lorenzo malzemelerini hazırladı.
Alessandro gözlerini açtı.
— Yine mi sen?
Lorenzo ona baktı.
— Seni iyileştirmeye çalışıyorum.
— Buna gerek yok.
— Var.
Lorenzo yarayı temizlemeye başladı.
Alessandro birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra konuştu.
— Dün gece neden geldin?
Lorenzo başını kaldırdı.
— Dante için.
— Sadece Dante için mi?
Lorenzo cevap vermedi.
Alessandro devam etti.
— Kırk yıl önce seni geride bıraktık.
Lorenzo'nun eli bir an durdu.
— Biliyorum.
— Bize hâlâ kızgınsın.
— Evet.
Alessandro gözlerini kapattı.
— Haklısın.
Lorenzo şaşkınlıkla ona baktı.
Bu söz, Alessandro'dan beklediği bir şey değildi.
— Ne dedin?
Alessandro gözlerini açtı.
— O gece yaptığımız şeyin sonuçlarını bilmiyorduk.
— Ama beni kaybettiniz.
— Evet.
Kısa bir sessizlik oldu.
Lorenzo yarayı temizlemeye devam etti.
— Peki dün gece neden Dante'yi korudunuz?
Alessandro cevap vermedi.
Lorenzo yeniden sordu.
— Neden?
Alessandro bir süre tavana baktı.
— Çünkü o bizim kanımız.
Lorenzo'nun yüzü değişti.
— Kırk yıl boyunca bunu hiç düşünmediniz.
— Düşündük.
— Ama hiç gelmediniz.
Alessandro sustu.
Lorenzo devam etti.
— Dante doğduğunda yanımda değildiniz.
Alessandro'nun bakışları yere indi.
— Biliyorum.
Lorenzo birkaç saniye onu izledi.
Sonra yeniden yaraya döndü.
— Bunu neden şimdi söylüyorsun?
Alessandro cevap vermekte zorlandı.
— Çünkü dün gece bir şey fark ettim.
— Ne?
— Seni geride bırakmış olmamız, aileden tamamen çıktığın anlamına gelmiyormuş.
Lorenzo başını kaldırdı.
— Ben zaten bunu yıllar önce anladım.
Alessandro şaşırdı.
Lorenzo sargıyı hazırladı.
— Siz anlamak için kırk yıl beklediniz.
Tam o sırada kapının dışından hafif bir ses geldi.
Lorenzo başını kapıya çevirdi.
— Dante?
Cevap gelmedi.
Lorenzo birkaç saniye bekledi.
Sonra kapıya doğru yürüdü.
Kapıyı açtığında koridor boştu.
Yerde ise Dante'nin telefonu duruyordu.
Lorenzo telefonu aldı.
Kaşları çatıldı.
Dante'nin burada ne işi vardı?
Arkasından Alessandro'nun sesi geldi.
— Bir şey mi oldu?
Lorenzo telefonu cebine koydu.
— Hayır.
Ama içindeki huzursuzluk geçmemişti.
Dante ise üst kattaki odasında yatağın kenarında oturuyordu.
Az önce duyduğu birkaç cümleyi düşünüyordu.
"Bizim kanımız..."
"Kırk yıl..."
"Aile..."
Dante'nin kafası karışmıştı.
Babası ondan bir şey saklıyordu.
Ve artık bunu biliyordu.
Ama ne olduğunu henüz bilmiyordu.