KIRILMA NOKTASI
BÖLÜM — KIRILMA NOKTASI
Lorenzo, kliniğin içinde birkaç adım attı.
Ama bir anda durdu.
Başının döndüğünü hissetti.
Duvara tutundu.
Alessandro hemen ayağa kalkmaya çalıştı.
— Lorenzo?
Lorenzo cevap vermedi.
Gözleri kararmaya başladı.
Bir süre sonra dizlerinin üzerine çöktü.
Alessandro sedyeden kalkıp yanına geldi.
— Lorenzo!
Lorenzo'nun başı öne düştü.
Alessandro onu tuttu.
— Beni duyuyor musun?
Lorenzo gözlerini açmaya çalıştı.
Ama başaramadı.
Tam o sırada kapı açıldı.
Valerio, Matteo ve Fabio içeri girdi.
Valerio kardeşini Alessandro'nun kollarında görünce durdu.
— Ne oldu?
Alessandro başını kaldırdı.
— Bilmiyorum.
Matteo hemen Lorenzo'nun yanına geldi.
— Nabzı çok zayıf.
Fabio şaşkınlıkla baktı.
— İnsan bedeni buna daha fazla dayanamaz.
Alessandro ona sertçe baktı.
— Sus.
Fabio sustu.
Valerio birkaç saniye Lorenzo'ya baktı.
Kırk yıl önce geride bıraktıkları kardeşleri şimdi gözlerinin önünde yeniden zayıflıyordu.
Ve bu kez onu bırakmak istemiyorlardı.
Alessandro Lorenzo'yu sedyeye yatırdı.
— Onu kurtarmamız gerekiyor.
Valerio başını salladı.
— Nasıl?
Alessandro cevap vermedi.
Çünkü bilmiyordu.
Tam o sırada kapının dışında bir ses duyuldu.
— Baba?
Dante içeri girdi.
Lorenzo'yu sedyede görünce yüzü değişti.
— Babama ne oldu?
Kimse cevap vermedi.
Dante birkaç adım ilerledi.
Sonra dört adama baktı.
— Siz yine buradasınız.
Alessandro başını eğdi.
Dante babasının yanına geldi.
— Baba...
Lorenzo cevap vermedi.
Dante'nin gözleri doldu.
— Uyan.
Alessandro birkaç saniye onu izledi.
Sonra konuştu.
— Onu kurtaracağız.
Dante başını kaldırdı.
— Siz kimsiniz?
Odada sessizlik oldu.
Valerio cevap vermek üzereydi.
Ama Alessandro ondan önce konuştu.
— Biz Lorenzo'nun kardeşleriyiz.
Dante'nin yüzündeki şaşkınlık arttı.
— Kardeşleri mi?
Alessandro başını salladı.
— Evet.
Dante birkaç saniye boyunca onları izledi.
Sonra babasına baktı.
— O zaman neden kırk yıldır yanında değildiniz?
Bu soru karşısında dört kardeş de sustu.
Kimsenin verecek kolay bir cevabı yoktu.
Dante devam etti.
— Babam sizi hiç anlatmadı.
Alessandro'nun yüzü değişti.
— Çünkü geçmişi unutmak istedi.
— Ama siz onu unutmadınız.
Alessandro cevap veremedi.
Dante babasının elini tuttu.
— O sizi hâlâ kardeşi olarak görüyor mu?
Valerio ilk kez gözlerini kaçırdı.
— Bilmiyoruz.
Dante başını salladı.
— Ben olsam bilirdim.
Kısa bir sessizlik oldu.
Tam o sırada Lorenzo'nun eli hafifçe hareket etti.
Dante hemen ona baktı.
— Baba?
Lorenzo'nun dudaklarından çok kısık bir kelime çıktı.
— Belariz...
Dört kardeş aynı anda birbirine baktı.
Alessandro'nun yüzündeki ifade değişti.
— Bu ismi nereden biliyor?
Valerio'nun sesi kısıldı.
— O isim...
Matteo ona baktı.
— Kırk yıl önceki geceden.
Odada yeniden sessizlik oldu.
Alessandro Lorenzo'ya baktı.
Artık mesele sadece kurt adamlar değildi.
Geçmiş yeniden karşılarına çıkmıştı.
Ve bu kez geçmişin adı Belariz'di.
Yorumlar
- Sâye: Etkileyici duruyor çiçeğim devamını merakla bekliyorum 🌸