Bir Anda Değişen Her Şey

Ela

Ela o gün okuldan eve her zamankinden daha farklı bir şekilde dönüyordu.

Yüzünde istemsizce oluşan küçük bir gülümseme vardı. Gün boyunca olanları düşündükçe içi kıpır kıpır oluyordu. Ata'yla konuşmuş, Meral'le birkaç kez gülmüş ve uzun zamandır ilk defa eve giderken içinde güzel bir heyecan taşımıştı.

Çantasının içinde ise kimsenin bilmediği küçük bir sır vardı.

Ata'yla okulda çekilmiş oldukları fotoğraf...

Ela fotoğrafı telefonunda tutmak yerine çıktısını almış ve defterin arasına koymuştu. Onu gördüğünde yaşadığı o güzel anı hatırlamak istiyordu.

Eve girdiğinde ayakkabılarını çıkardı.

"Ben geldim."

Fadime mutfaktan seslendi.

"Çantanı bırak, sonra sofraya yardım et."

Ela başını salladı.

"Tamam anne."

Çantasını odasına götürdü. Tam yatağının yanına bırakacakken Caner koridordan geçti.

Ela'nın yüzündeki mutluluğu fark etti.

"Neye gülüyorsun sen?" diye sordu.

Ela hemen ifadesini değiştirdi.

"Bir şey yok."

Caner birkaç saniye ona baktı.

"Kesin bir şey var."

Ela cevap vermeden mutfağa geçti.

Caner'in aklına takılmıştı.

Ela'nın son zamanlarda daha mutlu olması, okuldan geldiğinde yüzündeki o farklı ifade ve sürekli çantasını yanında tutması ona şüpheli gelmişti.

Bir süre sonra Ela mutfakta annesine yardım ederken Caner tekrar koridordan geçti.

Ela'nın çantası odada yalnızdı.

Caner etrafa bakındı.

Sonra çantanın fermuarını açtı.

Defterleri karıştırdı.

Kitaplara baktı.

Kalem kutusunu kenara itti.

Tam vazgeçecekken defterin arasından küçük bir fotoğraf yere düştü.

Caner fotoğrafı aldı.

Fotoğrafta Ela ve Ata vardı.

İkisi de okul bahçesinde yan yana duruyordu.

Caner'in yüzündeki ifade değişti.

"Demek mesele bu..."

Fotoğrafı elinde tutarak odadan çıktı.

Doğrudan babasının yanına gitti.

"Baba."

Hakan televizyon izliyordu.

"Ne oldu oğlum?"

Caner fotoğrafı uzattı.

"Ela'nın çantasından buldum."

Hakan fotoğrafa baktı.

Yüzündeki ufade bir anda sertleşti.

"Bu kim?"

Caner cevap verdi.

"Okuldan biri galiba. Erkek."

Hakan ayağa kalktı.

"Ela nerede?"

Caner mutfağı gösterdi.

"Annemle."

Hakan hiçbir şey söylemeden mutfağa doğru yürüdü.

Ela, abbasının geldiğini görünce elinde tabağı masaya bıraktı.

"Baba?"

Hakan elindeki fotoğrafı gösterdi.

"Bu ne?"

Ela'nın yüzündeki renk değişti.

Fotoğrafı görünce her şeyi anladı.

"Ben..."

"Bu çocuk kim?"

"Okuldan arkadaşım."

Hakan'ın sesi yükseldi.

"Ben sana erkeklerle arkadaşlık yapmayacaksın demedim mi?"

Ela gözlerini yere indirdi.

"Ama baba, Ata sadece arkadaşım..."

Hakan öfkeyle elini kaldırıp Ela'ya tokat attı.

Ela bir anda sustu.

Mutfakta ağır bir sessizlik oluştu.

Fadime hiçbir şey söylemedi.

Mehmet uzaktan baktı ama araya girmedi.

Caner ise fotoğrafı hâlâ elinde tutuyordu.

Ela'nın gözleri doldu.

Ama ağlamadı.

Çünkü ağlasa bile kimsenin onu anlamayacağını düşünüyordu.

Hakan sert bir sesle konuştu.

"Bir daha böyle bir şey görmeyeceğim."

Ela başını kaldırdı.

Bu kez korkudan çok kırgınlık vardı gözlerinde.

"Ben ne yaptım?"

Hakan cevap vermedi.

Ela yavaşça odasına gitti.

Kapıyı kapattı.

Yatağının kenarına oturdu.

Bir süre sonra hiçbir şey yapmadan karşısındaki duvara baktı.

Sonra defterini aldı.

Ata'nın fotoğrafının çıkarıldığı sayfaya baktı.

O fotoğraf artık yoktu.

Ama fotoğraftaki mutluluk hâlâ aklındaydı.

Ela ilk kez birinin onu gerçekten olduğu kişi olarak gördüğünü hissetmişti.

Şimdi sırf bir erkekle arkadaş olduğu için kendisini suçlu gibi hissediyordu.

En çok da ailesinin hiçbirinin ona "iyi misin?" diye sormaması canını yakıyordu.

Annesi...

Abileri...

Hiçbiri.

Ela defterini açtı ve yavaşça yazmaya başladı:

"Bugün bana kimse ne hissettiğimi sormadı."

Bir süre kalemi bıraktı.

Sonra devam etti

"Ben sadece arkadaşım olan biriyle fotoğraf çektirdim. Ama sanki büyük bir suç işlemişim gibi davrandılar."

Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.

Bu kez kendini tutmadı.

Çünkü güçlü olmak, hiç üzülmemek değildi.

Ela bunu yeni anlamaya başlıyordu.

Bazen insan güçlü olsa bile kırılabilridi.

Ve o gece Ela'nın içinde başka bir şey daha değişti.

Ailesinden beklediği anlayışın belki de hiçbir zaman gelmeyeceğini fark etti.

Defterini kapattı.

Işığı söndürdü.

Karanlık odada tek bir düşünce vardı:

"Ben onların bana biçtiği hayatı yaşamak zorunda değilim"

Yorumlar

• Esra Sancak: caner sen ne yapıyorsun meraklı olamazsın böyle şeylere
• Doğan Sancak: ela eve dönerken yaşadığın mutluluk harika ama sakın heyecanını kaybetme
• Süleyman Kılıç: Fotoğrafla bunu açığa çıkartmak zorunda kalmazdın aslında
• Eda Özdemir: ela kendini her zaman özgür hissetmelisin bu kadar kısıtlama ne ya
• Haticenur: Anne senin için biraz anlayışlı olmalı fark etmelisin
• Eylül Karaca: hakan bir oğul olarak saygıyla yaklaşmalısın bu çok yanlış
• App Demo: 🔥