Taslak metni
1.bolum - yeni ev
Bu evin içinde kesinlikle bir hayalet var."
Leman, elindeki koliyle salonun ortasında durmuş, tavana bakıyordu.
Annesi mutfaktan seslendi:
"Leman, daha ilk günden başlama!"
"Ben başlamadım ki. Ev başladı!"
Leman'ın annesi güldü.
Yeni evlerine taşınalı henüz birkaç saat olmuştu. Her yerde kutular vardı. Salonun bir köşesinde kitaplar, diğer tarafta kıyafetler duruyordu.
Leman ise kendi odasını keşfetmekle meşguldü.
Odasının duvarları eskiydi. Pencerenin kenarında küçük bir çatlak, köşede ise yıllardır kullanılmamış gibi duran büyük bir dolap vardı.
Leman dolabın kapağını açtı.
Gıcırdayan sesle birlikte yüzüne toz geldi.
"Harika. Daha odamı yerleştirmeden toz banyosu yaptım."
Dolabın en arkasında küçük, ahşap bir kutu fark etti.
Kutuyu çıkardı.
Üzerinde hiçbir şey yazmıyordu.
Leman kapağı kaldırdı.
İçinden eski bir fotoğraf makinesi çıktı.
"Vay..."
Makine oldukça eskiydi ama hâlâ çalışıyor gibi görünüyordu.
Leman merakla düğmesine bastı.
Çıt.
Makinenin içinden bir fotoğraf çıktı.
"Ben bunu çekmedim ki..."Fotoğrafı eline aldı.
Sonra yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Fotoğraftaki kız...
Leman'dı.
Aynı saçlar.
Aynı yüz.
Aynı gözler.
Ama Leman bu fotoğrafı hiç çektirmemişti.
Fotoğrafın arkasını çevirdi.
Tek bir tarih yazıyordu:
17 Ekim 2026.
Leman telefonuna baktı.
Bugünün tarihini kontrol etti.
Henüz o tarih gelmemişti.
Bir süre hiçbir şey söylemeden fotoğrafa baktı.
Sonra kendi kendine fısıldadı:
"Tamam... Hayalet fikrimi geri alıyorum."
Fotoğrafı tekrar çevirdi.
Bu kez daha dikkatli baktı.
Fotoğrafta Leman'ın üzerinde daha önce hiç görmediği bir mont vardı.
Ve arkasındaki duvarda...
Bu evde olmayan bir tablo asılıydı.
Leman'ın merakı artık iyice artmıştı.
"Bu fotoğraf nereden geldi?"
O sırada koridordan bir ses duyuldu.
Tak.Leman başını kaldırdı.
Evde ondan başka kimse yoktu.
Yorumlar
- helbest Taşar: daha düşündürecek çok şey var 🙂
- helbest Taşar: şimdilik söylemeyeyim
- Volkan Eryılmazlı: Ya o hatırlamadığı montun hikayesi ne?
- Elif Karasu: Düşündüren bir durum