Taslak metni
2 bölüm- fotoğraftaki oda
Leman birkaç saniye boyunca koridora baktı.
"Anne?"
Cevap yoktu.
"Baba?"
Yine sessizlik.
Leman elindeki fotoğrafı sıkıca tuttu.
"Tamam Lernan," diye mırıldandı. "Panik yok. Eski ev. Tahta sesleri. Normal."
Bir an düşündü.
"Umarım."
Koridora çıktı.
Ses, merdivenlerin olduğu taraftan gelmişti.
Yavaşça yürüdü.
Tak.
Ses tekrar geldi.
Leman durdu.
Sonra bir anda merdivenlerin arkasından küçük bir kutu yere düştü.
Leman irkildi.
"Ben bundan hiç hoşlanmadım."
Kutuyu yerden aldı.
Tam odasına dönecekken fotoğraf makinesinin hâlâ elinde olduğunu fark etti.
Makinenin ekranına baktı.
Ekranda tek bir sayı vardı:
1
"Bir ne?"Leman düğmelerden birine bastı.
Ekrandaki sayı değişti.
2
Sonra tekrar:
3
"Tamam, bu kesinlikle normal değil."
Makine bir anda kendi kendine çalıştı.
Çit!
Yeni bir fotoğraf çıktı.
Leman fotoğrafı aldı.
Bu kez fotoğrafta kendi odası vardı.
Ama fotoğraf, az önce çektiği fotoğraftan farklıydı.
Odanın duvarında biraz önce olmayan bir tablo görünüyordu.
Leman fotoğrafa yaklaştı.
"Bu tablo..."
Tablonun üzerinde küçük bir ev resmi vardı.
Leman'ın gözleri büyüdü.
Çünkü o ev...
Yeni taşındıkları evdi.
Fotoğrafın köşesinde ise küçük bir tarih yazıyordu:
18 Ekim 2026.
Leman'ın gözleri büyüdü.
"Öbür gün mü?"
Fotoğraf makinesini masanın üzerine bıraktı.
Tam o sırada telefonuna bir bildirim geldi.
Bilinmeyen bir numara.Tek bir mesaj:
"Fotoğrafları sakın çekme."
Leman ekrana baktı.
Sonra fotoğraf makinesine.
Ve tabii ki merakına yenildi.
Makineyi tekrar eline aldı.
"Bir tane daha çeksem ne olacak ki?"
Çıt.
Fotoğraf çıktı.
Leman fotoğrafı çevirdi.
Bu kez yüzündeki bütün ifade değişti.
Çünkü fotoğrafta...
Leman'ın arkasında bir kişi duruyordu