13. KAT
Claire, internette dolaşırken “Asansör Oyunu” adlı tuhaf bir şehir efsanesine rastladı. Yüzlerce kişi bunun sadece uydurma olduğunu söylüyordu. Ama bazı yorumlar… diğerlerinden çok daha ürkütücüydü. Oyunu denediklerini iddia eden insanlar, geri döndüklerinde hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını yazıyordu. Kimileri ise geri dönemeyenlerden bahsediyordu.
Merakı giderek büyüyordu.
Gece herkes uyuduktan sonra sessizce evden çıktı. Tek amacı, anlatılanların doğru olup olmadığını öğrenmekti. Apartmanın asansörünün önüne geldiğinde telefonunu çıkardı ve oyunun kurallarını son kez gözden geçirdi.
“Oyunu tek başına oynamalısın. Asansörde senden başka hiç kimse olmamalı.”
Claire derin bir nefes aldı. Asansörün çağırma düğmesine bastı. Kapılar yavaşça açıldı. İçeride kimse yoktu. Bir an duraksadı. İçeri girdi. Kapılar sessizce kapanırken içinde tarif edemediği bir huzursuzluk hissetti. Derin nefes aldıktan sonra telefonunun ekranına son kez baktı. İlk kata bastı.
Asansör yavaş yavaş hareket etmeye başladı. Şu ana kadar her şey normaldi. Kapılar açıldı ve koridor boştu. Hiç kimse yoktu.
Sırada ikinci kata gitmek üzere ikinci adıma geçti. Kurala göre sıradaki kata bastı. Asansör yeniden hareket etmeye başladı. İçeride motorun sesinden başka bir ses yoktu.
Bir an yüzünde bir tebessüm belirdi. “Gerçekten buna mı inandım?” diye aklına fısıldadı.
Tam o sırada…
Asansör beklenmedik şekilde sarsıldı. Işıklar yanıp sönmeye başladı. Sonra her şey normale döndü. Asansörün eski olmasından dolayı böyle arızalar olması normal diye düşündü. İçi zaten huzursuzdu, bu huzursuzluk giderek büyüyordu.
Claire birkaç kez derin nefes aldı. Üçüncü adım için düğmeye bastı ve kendisini bekleyen şeyden habersizdi. Kapı açılır gibi ses çıkararak açılır ve korku filmi gibi ışıklar yanıp sönmekteydi.
Artık emindi internette yazan yorumlar gerçekti. Baştan inanmıyordu ama bu son olanlardan sonra inanmaya başladı. Kuraldaki sıralamaya son kez baktı. Sıralama şöyleydi 4-2-6-2-10-5.
Birinci adımı yaptı, ikinci adımı yaptı, üçüncü adımı yaptı şimdi sırada dördüncü adımda. Korkuyordu ama oyunu yarıda bırakmazdı ve düğmeye bastı. Asansör yeniden aşağıya indi ve bir önceki yerde bir sülüet görmüştü sanki burada da görecek diye korktu. O an asansörün kapısı açıldı. Ama gelen giden yoktu. Asansörün kapısı kapanırken gene bir karartı gördü.
Sıradaki kata gitmek üzere düğmeye basar ve kapıdan sanki soğuk hava içeriyi kaplamıştı. Kapı açılınca içeriye bir kadın girdi. Kuralı hatırladı.
“Ona bakma. Onunla konuşma. Sorularına cevap verme.” Bu kuralı uygulamaya çalıştı ama istemeden de olsa gözünün ucuyla kadının ayakkabılarını görür. Kadın hiç hareket etmiyordur.
Kadın fısıltıyla, “Nereye gidiyorsun?” diye sorar. Claire kuralları hatırlar ve cevap vermez. Asansör 10. kata geldiğinde kapılar açılır ama koridor normal değildir. Işıklar sönüktür, pencerelerin dışında sadece karanlık vardır.
Kadın bu kez, “Benimle gel…” der. Claire korkusuna rağmen asansörden çıkmaz ve son kuralları uygulayarak geri dönüş sıralamasını yapmaya çalışır. Asansör normale döndüğünde eve ulaşır…
Ama kapıyı açınca küçük bir ayrıntı dikkatini çeker. Evdeki aile fotoğrafında kendisi yoktur. Sanki bu dünyaya hiç ait olmamış gibi.