SAKIN AÇMA
Emily o gün evde tek başına idi ve gündüz anneannesi onu uyarmıştı. “Geç vakte kalma erkenden yat!” diye. Ama anlam verememişti. Belki de erkenden yatmak sağlığa faydalı diye demişti.
“Acaba arayıp sorsam mı?” dedi kendi kendine. Ama bir türlü karar veremedi. Einde telefonla düşünüp durdu. Ve en sonunda yorgun olduğunu kanaat getirdi ve gidip yattı.
Gece yarısı birden kapı çalma sesi ile “Tık! Tık! Tık!” uykusundan uyandı. Saatine baktı gece yarısı 03.00 olmuştu.
“Bu da kim bu saatte?”
Kapının önünden bir ses gelir. “Kızım aç benim annen. Çöp atmaya çıkmıştım.kapı kapanmış.” Bu sesi duyunca irkildi ve annesi bu saatte dışarıya çıkmaz, bunu biliyordu. Bu işte bir iş vardı. Kapıya doğru gitti ve kapı deliğinden baktı ama kimse yoktu. Tam arkasına dönmüş odasına geri gidecekken gene aynı sesi duydu ve öylece kala kaldı. Anneannesi bundan onun erken yatmasını istemişti yoksa.
Tam odasına gidip yatağına girip yeniden uykuya dalmışken bu defa da mutfaktaki kapı çalınmaya başladı. Bir ses vardı ama net duyulmuyordu. Mutfağa gitti ve sesi dinlemeye çalıştı.
“Emily, ben Yasmin. Sana geldim, dertleşmek için ön kapıdan çaldım duymadın buradan çalayım bir de dedim. Açar mısın geleyim içeriye?”
Bu ses hiç Yasmine benzemiyordu. Bir de bu saatte dertleşmeye gelmezdi. Bu her ne ise onu çok korkutuyordu. Koşarak odasına gitti ve kulaklığını takıp uyumaya çalıştı. Başka çaresi yoktu.
Emily yatağın içine iyice gömüldü. Kulaklığın sesini sonuna kadar açtı. Kalbi öylesine hızlı atıyordu ki müziği bile bastırıyordu. Birkaç dakika geçti. Kapı sesleri kesilmişti. Emily derin bir nefes aldı.
“Galiba bitti…”diye fısıldadı. Tam gözlerini kapatmıştı ki telefonunun ekranı aniden aydınlandı. Arayan kişi… Anneanne. Titreyen elleriyle telefonu açtı.
“Anneanne…” Yaşlı kadının telaşlı sesi duyuldu. “Emily sakın kapıyı açma! Kim seslenirse seslensin, pencereye bile yaklaşma!”
Emily’nin boğazı düğümlendi. “Anneanne… Annemin sesiyle beni çağırdılar. Sonra Yasmin’in sesiyle…” Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. Ardından anneannesi fısıldayarak konuştu. “Demek seni bulmuş…”
Emily’nin yüzü bembeyaz kesildi. “N-ne bulmuş?”
O anda…
Tık…
Yatak odasının kapısı çalındı. Emily’nin nefesi kesildi.
Tık… Tık…
Ses bu kez odasının içinden geliyordu. Titreyerek kapıya baktı. Kapının altından yavaşça uzun, simsiyah parmaklar görünmeye başladı. Ve tanıdığı bir ses fısıldadı.
“Emily… Bu kez gerçekten annenim.”
Emily nefesini tuttu. Kapının altından uzanan siyah parmaklar yavaşça geri çekildi. Birkaç saniye boyunca sessizlik oldu.
Emily rahatlığını düşündüğü anda… Kapının kolu yavaşça aşağı inmeye başladı. Ardından tanıdığı o ses fısıldadı:
“Emily… Bu kez gerçekten annenim."