12. BÖLÜM — GİZLİ EV
12. BÖLÜM — GİZLİ EV
Gece çoktan çökmüştü.
Londra'nın dar sokaklarında sis yine yoğunlaşmıştı. Sokak lambalarının solgun ışığı taş kaldırımlara vuruyor, birkaç adım ötesini bile zor gösteriyordu.
Arkamdan gelen ayak seslerini hâlâ duyuyordum.
Beni takip ediyorlardı.
Adımlarımı hızlandırdım. Gelinliğimin eteği yürümemi zorlaştırıyordu ama duramazdım.
Bir sokağın köşesini döndüğümde ileride boş bir fayton gördüm. Kısa bir an durup arkama baktım.
Kimseyi göremedim.
Cebimdeki kâğıdı yokladım.
Whitechapel Sokağı, 17 numara.
Bu adresi bana kim bırakmıştı?
Daha önemlisi, neden Victor'un adamları da bunun peşindeydi?
Kâğıdı cebimde sıkıca tuttum.
Öğrenmeden buradan ayrılmayacaktım.
Bir süre daha yürüdükten sonra 17 numaralı evi buldum.
Ev, sokağın diğer binalarından biraz geride kalıyordu. Taş duvarları yağmurdan kararmış, bazı pencereleri tahtalarla kapatılmıştı. Uzun zamandır kullanılmadığı belliydi.
Kapıya yaklaştım.
Tokmağa uzandığım sırada kapının zaten aralık olduğunu fark ettim.
Bir an bekledim.
Sonra içeri girdim.
Ev soğuktu. Mobilyaların çoğu beyaz örtülerle kapatılmıştı. Şöminede yalnızca eski küller vardı.
Etrafıma baktım.
Burada kimse yaşamıyorduysa neden ev hâlâ bu şekilde korunuyordu?
Tam geri dönmek üzereydim ki üst kattan bir ses geldi.
Tahta hafifçe gıcırdadı.
Başımı kaldırdım.
Bir süre bekledim.
Ses tekrar gelmedi.
Yavaşça merdivenlere yöneldim.
Üst katta küçük bir oda buldum. İçeride eski bir masa ve birkaç boş raf vardı. Masanın bir çekmecesi kilitliydi.
Cebimdeki anahtarı çıkardım.
Anahtarı kilide soktum.
Uydu.
Çekmeceyi açtığımda küçük, ahşap bir kutu gördüm.
Kutunun üzerinde yalnızca bir harf vardı.
E.
Kutuyu açtım.
İçinden eski bir anahtar ve sararmış bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı lambanın ışığına yaklaştırdım.
Üzerinde düzgün bir el yazısıyla birkaç satır vardı:
“Bu ev, Eleanor'un ileride kullanması için ayrılmıştır.
Ev ve buna bağlı gelirler, onun geçimini sağlamak üzere korunacaktır.
Bu hususun gerekli kişiler dışında kimseye açıklanmaması rica olunur.”
Kâğıda birkaç saniye öylece baktım.
Eleanor.
Adım.
Benim adım burada ne arıyordu?
Kâğıdın altındaki imzaya baktım. Mürekkep zamanla silinmişti. Soyadının yalnızca ilk harfi seçilebiliyordu.
B.
Kimdi bu?
Kâğıdı katlayıp cebime koydum.
Tam o sırada aşağıdan kapının açıldığını duydum.
Donup kaldım.
İki erkek konuşuyordu.
— Burada olduğundan emin misin?
— Adres doğru. Daha önce kontrol edilmiş.
Hemen lambayı söndürüp kapının yanına çekildim.
Ayak sesleri merdivenlere doğru ilerliyordu.
— Peki bu evde ne olduğunu neden şimdi öğreniyoruz?
— Fazla soru sorma.
— Kont bunu yıllardır gizli tutuyor. Bunun bir sebebi olmalı.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra adamlardan biri sesini alçalttı.
— Kız burayı öğrenirse işler karışır.
Elimi cebimdeki kâğıdın üzerine koydum.
Diğer adamın sesi duyuldu.
— Özellikle de...
Sustu.
— Özellikle de ne?
— Hiçbir şey. Bu konu burada konuşulmayacak.
Sonra bir kelime duydum.
Evlilik.
Lord Richard'la yapılması istenen evlilik.
Bu evle ne ilgisi vardı?
Victor neden bu evin varlığını benden saklıyordu?
Daha fazla düşünmeye fırsatım olmadı. Ayak sesleri biraz daha yaklaşıyordu.
Odanın arka tarafına baktım.
Küçük bir kapı vardı.
Sessizce yanına gidip açtım.
Arkasında dar bir hizmet merdiveni bulunuyordu.
Elbisemin eteğini kaldırıp merdivenlerden aşağı indim.
Neyse ki kapı arka sokağa açılıyordu.
Dışarı çıktığımda soğuk hava yüzüme çarptı.
Arkamı dönmeden yürümeye başladım.
Bir süre sonra boş bir duvarın yanında durdum ve cebimdeki kâğıdı çıkardım.
Adım gerçekten o kâğıtta yazıyordu.
Bu ev benim için ayrılmıştı.
Ama kim tarafından?
Ve neden?
Bir de o B. kimdi?
Victor'un bu evle bir ilgisi olduğundan artık emindim. Ama bunun Lord Richard'la yapılması istenen evlilikle bağlantısını hâlâ çözemiyordum.
Kâğıdı yeniden katlayıp cebime koydum.
Üç cinayetin peşinden giderken kendi geçmişimle ilgili bir şey bulacağımı hiç düşünmemiştim.
Şimdi aklımda tek bir soru vardı:
Benim bilmediğim ne vardı?