18. BÖLÜM — ESKİ EVİN SIRRI
18. BÖLÜM — ESKİ EVİN SIRRI
Blackwood.
Ivan.
Eski ev.
Bu üç kelime zihnimde dönüp duruyordu.
Handaki odama döndüğümde çantamı yatağın üzerine bıraktım. Paltomu çıkarmadan masaya oturdum.
Not defterimi önüme koydum.
Sayfayı açıp biraz önce yazdığım kelimelere tekrar baktım.
Babamın adı neden Blackwood ailesine ait bir kaydın içindeydi?
Ve o eski ev neydi?
Dün gece bulduğum ev aklıma geldi.
Whitechapel Sokağı, 17 numara.
Kapının arkasındaki oda.
Üzerinde E harfi bulunan kutu.
Ve içinden çıkan, benim adımın yazılı olduğu kâğıt.
Bir süre sessizce düşündüm.
Belki de bu iki kayıt birbirinden bağımsız değildi.
Hemen ayağa kalktım.
Ceketimi giyip çantamı aldım.
Bu soruların cevabını bulmak için tekrar o eve gitmem gerekiyordu.
---
Sokağa çıktığımda hava soğuktu.
Londra'nın sisli havası her zamanki gibi görüşümü azaltıyordu.
Whitechapel'a doğru ilerlerken birkaç kez arkamı kontrol ettim.
Kimseyi fark etmedim.
Yine de içimdeki huzursuzluk geçmiyordu.
Bir süre sonra 17 numaralı evin bulunduğu sokağa ulaştım.
Ev hâlâ aynı görünüyordu.
Eski taş duvarlar.
Kapalı pencereler.
Ve sessiz bir sokak.
Kapıya yaklaştım.
Bu kez kapı kilitliydi.
Cebimdeki anahtarı çıkardım.
Dün gece bulduğum anahtarın bu kapıyı açıp açmayacağını bilmiyordum.
Anahtarı kilide soktum.
Çevirdim.
Kapı açıldı.
Bir an durdum.
Demek ki bu anahtar gerçekten bu evle ilgiliydi.
İçeri girdim.
Her yer sessizdi.
Dün gece bıraktığım gibi görünüyordu.
Yavaşça üst kata çıktım.
Odaya girip masanın başına geçtim.
Çekmeceyi açtım.
Ahşap kutu hâlâ oradaydı.
Kutuyu tekrar elime aldım.
Üzerindeki E harfine baktım.
Sonra aklıma başka bir şey geldi.
Eğer bu ev gerçekten benim için ayrıldıysa, neden bana hiç söylenmemişti?
Babam mı saklamıştı?
Yoksa başka biri mi?
Tam kutuyu yerine koyacağım sırada çekmecenin arka tarafında ince bir kâğıt fark ettim.
Kâğıdı dikkatlice çıkardım.
Üzerinde yalnızca bir cümle vardı:
“Ivan'ın bıraktığı şey burada değil.”
Kaşlarımı çattım.
Ivan'ın bıraktığı şey...
Babam burada ne bırakmıştı?
Kâğıdın arkasını çevirdim.
Bu kez başka bir şey yazıyordu.
“Blackwood kayıtlarını bul.”
Bir süre kâğıda baktım.
Sonra çantamdan not defterimi çıkardım.
Blackwood.
Yine aynı isim.
Artık bunun bir tesadüf olduğuna inanmıyordum.
Tam o sırada aşağıdan bir ses geldi.
Kapı açılmıştı.
Olduğum yerde kaldım.
Birileri eve girmişti.
Ayak sesleri yavaşça merdivenlere doğru ilerliyordu.
Kâğıdı hemen çantama koydum.
Odanın kapısına baktım.
Ayak sesleri yaklaşıyordu.
Bu kez kaçacak bir yerim yoktu.
Kim olduklarını bilmiyordum.
Ama artık kaçmak yerine ne aradıklarını öğrenmek istiyordum.