22. BÖLÜM — EKSİK SAYFA
22. BÖLÜM — EKSİK SAYFA
Sabah olduğunda ilk düşündüğüm şey Blackwood dosyası oldu.
Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştım.
Masamın üzerinde duran dosyaya birkaç kez bakmış, sonra tekrar kapatmıştım.
İçindeki kayıtlar kafamı karıştırıyordu.
Ivan.
Blackwood.
Mülk devri.
Ve eksik sayfa.
Kalkıp dosyayı yeniden önüme aldım.
Sayfaları tek tek çevirdim.
Çoğu eski mülk kayıtlarından oluşuyordu.
Bazılarında isimler, tarihler ve ödemeler vardı.
Ancak aradığım şey bunların arasında değildi.
En sonunda dün bulduğum sayfaya tekrar geldim.
Parmağımı yazının üzerinde gezdirdim.
“...Ivan tarafından...”
Sonrası yoktu.
Sayfanın alt kısmı kesilmişti.
Biri gerçekten o kısmı çıkarmıştı.
Bunu düşündükçe içimdeki huzursuzluk artıyordu.
Tam dosyayı kapatacakken kapının dışında bir ses duydum.
Birinin koridorda yürüdüğünü işittim.
Dosyayı hemen çantama koydum.
Kapının açılmasını bekledim.
Ama kimse gelmedi.
Bir süre sonra ayak sesleri uzaklaştı.
Derin bir nefes aldım.
Burada daha fazla kalamazdım.
Eksik sayfayı bulmam gerekiyordu.
Bunun için tekrar arşive dönmeye karar verdim.
---
Sokağa çıktığımda hava serindi.
Londra'nın sabahları gecelerinden daha kalabalık oluyordu.
At arabaları caddelerden geçiyor, insanlar işlerine yetişmeye çalışıyordu.
Ben ise dün gece girdiğim eski binayı düşünüyordum.
Oraya tekrar gitmek tehlikeli olabilirdi.
Ama başka seçeneğim de yoktu.
Yürürken dün gördüğüm üç genç adam aklıma geldi.
Onları neden orada görmüştüm?
Onlar da Blackwood dosyasının peşinde miydi?
Yoksa tamamen başka bir şey mi arıyorlardı?
Bilmiyordum.
Bir süre sonra arkamdan gelen araba sesiyle kenara çekildim.
Araba geçip gitti.
Tam yeniden yürümeye başlayacaktım ki karşı kaldırımda tanıdık üç kişiyi gördüm.
Dün geceki genç adamlardı.
Olduğum yerde durdum.
Onlar beni fark etmemişti.
En önde duran genç adam çevreye bakıyordu.
Yanındaki diğerinin elinde yine birkaç kâğıt vardı.
Üçüncüsü ise sessizce onu dinliyordu.
Bir süre konuştular.
Sonra içlerinden biri başını kaldırdı.
Bu kez göz göze geldik.
Bir an ikimiz de durduk.
Ben hemen başka tarafa baktım.
Onların yanından geçmek istemiyordum.
Sokağın diğer tarafına yöneldim.
Arkamdan herhangi bir ses gelmedi.
Yine de içimde bir merak oluşmuştu.
Bu üç adam kimdi?
Ve neden her karşıma çıktıklarında aynı sırrın çevresinde bulunuyorlardı?
---
Arşiv binasına yaklaştığımda kapının önünde kimse olmadığını gördüm.
İçeri girmeden önce etrafı kontrol ettim.
Sonra kapıyı yavaşça açtım.
Dün geceki sessizlik yine karşıma çıktı.
Koridorda ilerledim.
Bu kez doğrudan Blackwood dosyasının bulunduğu odaya gittim.
Rafın önünde durdum.
Dosyayı çıkardığımda içindeki belgeleri yeniden kontrol ettim.
Eksik sayfanın devamını bulmak için diğer dosyalara baktım.
Belki yanlış yerde arıyordum.
Belki kayıt başka bir dosyaya aktarılmıştı.
Tam başka bir rafı incelerken arkamdan bir ses geldi.
— Burada ne arıyorsunuz?
Olduğum yerde donakaldım.
Yavaşça arkamı döndüm.
Yaşlı bir adam kapının yanında duruyordu.
Üzerinde eski bir ceket vardı.
Elinde de birkaç anahtar tutuyordu.
— Ben...
Ne söyleyeceğimi bilemedim.
Adam dosyaya baktı.
Sonra yüzüme.
— Blackwood dosyasını mı arıyorsunuz?
Bu soru karşısında şaşırdım.
— Siz nereden biliyorsunuz?
Adam cevap vermedi.
Bir süre sessizce bana baktı.
Sonra içeri girdi.
— O dosyayı çok kişi aradı.
Kalbim hızlandı.
— Kim?
Adam başını iki yana salladı.
— Bunu bilmeniz sizin için daha iyi olmaz.
— Ama benim babamın adı da o dosyada.
Adamın yüzündeki ifade değişti.
— Ivan mı?
Bu kez şaşıran bendim.
— Babamı tanıyor muydunuz?
Adam birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra pencereye doğru yürüdü.
— Çok uzun zaman önce onunla ilgili bazı kayıtlar tutulmuştu.
— Ne kayıtları?
Adam cevap vermeden önce kapıya baktı.
— Burada konuşmamamız daha iyi.
— Neden?
— Çünkü bazı insanlar eski meselelerin yeniden açılmasını istemiyor.
İçimdeki huzursuzluk daha da arttı.
— Eksik sayfayı biliyor musunuz?
Adam bana baktı.
Bu kez uzun süre cevap vermedi.
Sonunda:
— O sayfa burada değil, dedi.
— Nerede?
— Bilmiyorum.
— Ama bir fikriniz var.
Adam gözlerini kaçırdı.
— Belki.
Bir adım yaklaştım.
— Lütfen söyleyin.
Adam derin bir nefes aldı.
— Ivan'ın elindeki bazı belgeler yıllar önce başka bir yere gönderildi.
— Nereye?
Tam cevap verecekti ki dışarıdan kapının açılma sesi geldi.
Adam bir anda sustu.
Sonra bana işaret etti.
— Gitmelisiniz.
— Ama—
— Şimdi.
Koridordan ayak sesleri gelmeye başlamıştı.
Adam raflardan birinin arkasını gösterdi.
— Şuradan çıkabilirsiniz.
Gösterdiği küçük kapıya baktım.
Sonra tekrar ona döndüm.
— Size güvenebilir miyim?
Adam kısa bir süre düşündü.
— Bunu şimdi bilemem.
Daha fazla soru soramadım.
Kapıyı açıp arka tarafa çıktım.
---
Binadan uzaklaşırken aklımda tek bir cümle vardı.
Ivan'ın elindeki bazı belgeler yıllar önce başka bir yere gönderildi.
Demek ki babamın yalnızca bir mülk kaydı yoktu.
Başka belgeler de vardı.
Ve bunlardan biri hâlâ bir yerlerde saklanıyor olabilirdi.
Sokağın sonuna geldiğimde arkamı çevirdim.
Arşiv binasının önünde üç genç adamı gördüm.
Dün gece gördüğüm kişilerdi.
İçlerinden biri binaya baktı.
Diğeri bir şey söyledi.
Üçüncüsü ise başını çevirip benim bulunduğum sokağa baktı.
Hemen önüme döndüm.
Beni görüp görmediklerini bilmiyordum.
Ama artık bir şeyden emindim.
Babamın geçmişinde hâlâ bilmediğim çok şey vardı.
Ve belki de yıllardır saklanan asıl cevap, o eksik sayfanın devamındaydı.
Yorumlar
- Vildan Sarıyer: Ses duyduğunda hemen saklanmalısın
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Olabilir çok teşekkür ederim
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok haklısın çok teşekkür ederim
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok haklısın ama kızmız biraz bela seviyor
- Mahir torun: tehlikeli biliyorsun ama hala geri dönmeyi düşünüyorsun
- Selin Pınar: O kâğıtların değeri çok büyük olabilir
- Elif İlhan: adamın bilmediğini söylemesi şüphe uyandırıyor