24 BÖLÜM — TANIDIK BİR YÜZ
BÖLÜM — TANIDIK BİR YÜZ
Kayıt dairesinden çıktıktan sonra bir süre yürümeye devam ettim.
Aklım hâlâ içeride duyduklarımdaydı.
Blackwood.
Ivan.
Whitechapel.
Ve yıllar önce başka bir yere gönderilen belgeler.
Ne kadar çok şey öğrenirsem, o kadar fazla soru ortaya çıkıyordu.
Sokağın köşesine geldiğimde durdum.
Nereye gideceğimi düşünmem gerekiyordu.
Eski kayıtların tutulduğu yeri bulmalıydım.
Ama önce biraz sakinleşmek istiyordum.
Tam yürümeye başlayacaktım ki karşı tarafta üç kişiyi gördüm.
Üç genç adam.
Yine onlardı.
Olduğum yerde durdum.
Beni fark etmemişlerdi.
Bir binanın önünde konuşuyorlardı.
İçlerinden biri elindeki kâğıda bakıyordu.
Diğer ikisi onu dinliyordu.
Bir süre sonra kâğıdı katladı.
Ardından içlerinden biri başını kaldırıp etrafa baktı.
Bakışları benim bulunduğum tarafa doğru geldi.
Hemen yakındaki bir dükkânın önündeki kalabalığa karıştım.
Beni görüp görmediklerini bilmiyordum.
Bir süre bekledim.
Sonra tekrar baktığımda üçü de yürümeye başlamıştı.
Ben de peşlerinden gitmek istemedim.
Ama merakım ağır bastı.
Aramızda biraz mesafe bırakarak onları takip etmeye başladım.
Nereye gittiklerini merak ediyordum.
Birkaç sokak ilerlediler.
Sonunda eski bir binanın önünde durdular.
İçlerinden biri kapıyı açtı.
Üçü de içeri girdi.
Ben karşı kaldırımda kaldım.
Binaya baktım.
Burası neydi?
Bir süre bekledim.
Sonra binanın yan tarafındaki küçük tabelayı fark ettim.
ESKİ KAYITLAR
Kalbim hızlandı.
Demek onlar da kayıtların peşindeydi.
Ama neden?
---
Bir süre sonra üç genç adam binadan çıktı.
Bu kez onları daha yakından görebildim.
En önde yürüyen genç adamın yüzüne baktım.
Nedense bir an duraksadım.
Yüzünde açıklayamadığım bir şey vardı.
Sanki...
Hayır.
Bu mümkün değildi.
Bakışlarımı kaçırdım.
Kendi kendime kızdım.
Bir yabancının yüzünü neden bu kadar tanıdık buluyordum?
Belki de sadece yorgundum.
Üç genç adam yanımdan geçip gitti.
Ben arkalarından bakarken içlerinden biri yere küçük bir kâğıt düşürdü.
Bunu fark etmedi.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra gidip kâğıdı yerden aldım.
Üzerinde birkaç isim yazıyordu.
İsimlerin yanında tarihler vardı.
Bazıları yıllar öncesine aitti.
En altta ise tek bir isim daha vardı.
Ivan.
Kalbim hızlandı.
Bu kez gerçekten şaşırmıştım.
Kâğıdı dikkatlice inceledim.
Tam çantama koyacaktım ki arkamdan bir ses geldi.
— O size ait değil.
Olduğum yerde donakaldım.
Başımı çevirdim.
Üç genç adamdan biri birkaç adım geride durmuştu.
Elimi kâğıttan çektim.
— Yere düşürdünüz.
Genç adam kâğıdı aldı.
— Teşekkür ederim.
Bir süre birbirimize baktık.
Nedense yine garip bir his kapladı içimi.
Onu daha önce görmüş gibiydim.
Ama nerede?
Bunu hatırlayamıyordum.
Genç adam arkasını dönüp diğer ikisinin yanına gitti.
Ben olduğum yerde kaldım.
Onlar uzaklaşırken elim istemsizce çantama gitti.
Blackwood dosyası hâlâ içindeydi.
Ivan'ın adı yine karşıma çıkmıştı.
Üstelik bu kez bu üç adamın elindeki belgelerin arasında.
---
Akşam olduğunda kaldığım odaya geri döndüm.
Kapıyı kapatıp yatağın kenarına oturdum.
Bugün olanları düşünmeye başladım.
Üç genç adam.
Eski kayıt binası.
Ivan'ın adı.
Ve o yüz.
Gözlerimi kapattım.
Çocukluğumdan kalan anıları düşünmeye çalıştım.
Babamı.
Evimizin bahçesini.
Eski günleri.
Sonra ağabeylerimi düşündüm.
Arthur.
William.
Thomas.
Yıllardır onları görmemiştim.
Onların öldüğünü sanmıştım.
Ya onlar da benim öldüğümü düşünüyorsa?
Bu düşünceyle gözlerimi açtım.
Bir süre sessizce oturdum.
Hayır.
Bunun bir anlamı yoktu.
Londra'da yüzlerce insan vardı.
Üç yabancının benim ağabeylerim olabileceğini düşünmek saçmaydı.
Ama yine de...
Az önce gördüğüm genç adamın yüzü aklımdan çıkmıyordu.
Özellikle bakışları.
Bir yerlerden tanıdık geliyordu.
Ayağa kalkıp aynanın karşısına geçtim.
Kendime baktım.
Sonra tekrar çocukluğumu düşündüm.
Hatırladığım yüzleri.
Sesleri.
Evimizde birlikte geçirdiğimiz günleri.
Ama hafızamda bazı şeyler çok bulanıktı.
Yıllar geçmişti.
İnsanların yüzleri değişebilirdi.
Belki de bu yüzden o genç adam bana tanıdık gelmişti.
Belki de gerçekten hiçbir anlamı yoktu.
Masaya oturdum.
Not defterimi açtım.
Sayfanın başına yazdım:
Ivan — Blackwood — Whitechapel — Eski kayıtlar
Bir süre kaleme baktım.
Sonra yeni bir satır ekledim.
Üç genç adam.
Altına da:
Onlar ne arıyor?
Bir süre düşündüm.
Sonra sonuna küçük bir soru işareti koydum.
Defteri kapattım.
Henüz hiçbir şeyden emin değildim.
Ama bugün gördüklerim aklıma takılmıştı.
O üç genç adam neden sürekli aynı yerlerde karşıma çıkıyordu?
Ve neden içlerinden birinin yüzü bana bu kadar tanıdık gelmişti?
Bunun cevabını bulmam gerekiyordu.
Ama önce onları biraz daha gözlemlemeliydim.
Çünkü artık onların da beni fark ettiğini düşünüyordum.
Yorumlar
- Aslı Okur: Neden bıraktığın anının peşinden koşuyorsun ki zarar göreceksin bu yolda
- vulkanx tt: artık yeter bitti!
- Ali Ergin: Keşke o üç genç adamı takip etmeseydin başını belaya sokacaksın
- Damla Pınar: nerede ne yapıyorsun?
- Elif Pektaş: onların peşine takılmak tehlikeli bence dikkatli ol artık lütfen
- Meloş: arka planda kalman gerek sessiz kal lütfen
- Ece Boz: bırak bu aramalarını ve bu adamlardan uzak dur
- Süleyman Kılıç: Ama gözlerindekini görmek için karışma şu adamlara yoksa zarar göreceksin
- Çiğdem Ülger: Kâğıdı almayı bırak ve uzaklaş onlardan başını belaya sokma
- Recep Uçar: o yüz bana da tanıdık geliyor keşke unutsan o adamları hemen
- AZRA KARADUMAN: bunca soru arasında kaybolmuşsun biraz daha sabırlı olmalısın