26. BÖLÜM — ESKİ MEKTUP
İ.
26. BÖLÜM — ESKİ MEKTUP
Eski kayıt binasından çıktığımda akşam olmak üzereydi.
Hava iyice soğumuştu.
Çantamı omzuma geçirip yürümeye başladım.
Aklım hâlâ gördüğüm kayıttaydı.
Ivan.
Victor Blackwood.
Mülk devri.
Neden aynı kayıtta isimleri yan yana geçiyordu?
Bunu öğrenmeden rahat edemeyecektim.
Bir süre nehir boyunca yürüdüm.
Tam bir sokağın köşesinden dönecekken yerde küçük bir zarf gördüm.
Önce yanından geçip gidecektim.
Sonra zarfın üzerindeki ismi gördüm.
Eleanor.
Olduğum yerde durdum.
Etrafıma baktım.
Kimse yoktu.
Zarfı yerden aldım.
Üzerinde başka hiçbir şey yazmıyordu.
Demek biri benim burada olduğumu biliyordu.
Zarfı hemen açmak yerine birkaç saniye elimde tuttum.
Sonunda açtım.
İçinden eski, katlanmış bir kâğıt çıktı.
Üzerinde tek bir cümle vardı:
“Ivan'ın bıraktığı şeyi arıyorsan, Whitechapel'deki eve geri dön.”
Kâğıda uzun süre baktım.
Whitechapel.
Yine aynı ev.
17 numara.
Orada daha önce bir şey bulamamıştım.
En azından öyle düşünüyordum.
Mektubu tekrar katlayıp çantama koydum.
Tam yürümeye başlayacaktım ki karşı kaldırımda üç genç adamı gördüm.
Yine onlar.
Bu kez bana bakmıyorlardı.
Kendi aralarında konuşuyorlardı.
Bir süre onları izledim.
İçlerinden biri elindeki kâğıdı diğerlerine gösterdi.
Sonra üçü de aynı anda karşıdaki binaya baktı.
Ben de istemsizce onların baktığı yere döndüm.
Eski bir kitapçıydı.
Kapısı kapalıydı.
Vitrininde birkaç eski kitap duruyordu.
Üç genç adam biraz daha konuştuktan sonra yürümeye başladı.
Ben olduğum yerde kaldım.
Bu kez peşlerinden gitmedim.
Kendi işime bakmam gerekiyordu.
Whitechapel'e dönmeliydim.
Akşam olduğunda eski eve tekrar gittim.
Sokak her zamankinden daha sessizdi.
17 numaralı evin önünde durup kapıya baktım.
Bir süre içeri girip girmemeyi düşündüm.
Sonra cebimdeki anahtarı çıkardım.
Kapıyı açıp içeri girdim.
Ev yine karanlıktı.
Daha önce geçtiğim koridora baktım.
Kutuyu bulduğum odaya doğru ilerledim.
Her şey bıraktığım gibiydi.
Duvarlar.
Eski masa.
Boş raflar.
Ama bu kez farklı bir şey arıyordum.
Ivan'ın bıraktığı şeyi.
Odanın içinde yavaşça dolaştım.
Masaların altına baktım.
Rafları kontrol ettim.
Duvarlara dokundum.
Hiçbir şey bulamadım.
Tam vazgeçecekken masanın arkasındaki duvarda küçük bir çıkıntı fark ettim.
Elimi üzerine koydum.
Tahta hafifçe oynadı.
Kaşlarımı çattım.
Bir kez daha bastırdım.
Tahta parçası yerinden çıktı.
Arkasında küçük, dar bir bölme vardı.
İçinde yalnızca bir zarf duruyordu.
Zarfın üzerinde tek bir harf vardı.
I.
Nefesimi tuttum.
Bu harf bana doğrudan babamı hatırlatmıştı.
Belki de sadece bir tesadüftü.
Ama yine de zarfı elimden bırakmak istemedim.
Zarfı elime aldım.
Tam açacakken dışarıdan bir ses geldi.
Kapı açılmıştı.
Olduğum yerde kaldım.
Birileri eve girmişti.
Zarfı hızla çantama koydum.
Odanın kapısına baktım.
Ayak sesleri koridorda giderek yaklaşıyordu.
Bu kez ne yapacağımı bilmiyordum.
Ve kaçacak bir yer bulup bulamayacağımdan da emin değildim.
Yorumlar
- vulkanx tt: Ne kadar gizemli bir an oldu kimlerin girmesi seni tedirgin etmemeli