27. BÖLÜM — KAPININ ARDINDA
27. BÖLÜM — KAPININ ARDINDA
Ayak sesleri biraz daha yaklaştı.
Olduğum yerde kıpırdamadan durdum.
Odanın kapısı tamamen kapalı değildi. Aradaki küçük boşluktan koridorun bir kısmını görebiliyordum.
Bir gölge duvarın üzerinden geçti.
Sonra bir başka gölge.
En az iki kişi vardı.
Nefesimi tuttum.
Çantamın içindeki zarfı düşündüm.
Onu bulduğumu bilmiyorlardı.
En azından şimdilik.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
“Burada olmalı.”
Bir adamın sesiydi.
Diğeri cevap verdi.
“Her yere baktın mı?”
“Henüz değil.”
Sessizce geri çekildim.
Odanın içinde saklanabileceğim bir yer aradım.
Masanın yanında eski, ağır bir perde vardı.
Hızla arkasına geçtim.
Tam o sırada kapı yavaşça açıldı.
İki adam içeri girdi.
Biri elindeki küçük lambayı kaldırdı.
Odayı dikkatlice inceledi.
Diğeri masaya doğru yürüdü.
“Daha önce buraya bakılmış.”
“Evet.”
“Peki kayıt nerede?”
“Bilmiyorum.”
Adam masanın çekmecelerini açmaya başladı.
Ben perde arkasında sessizce bekliyordum.
Adam çekmeceleri tek tek kontrol etti.
Sonra masanın arkasına geçti.
Olduğum yerde donakaldım.
Az önce zarfı bulduğum bölmeye baktı.
Elini duvarın üzerinde gezdirdi.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra diğer adama döndü.
“Burada bir şey varmış.”
“Ne?”
“Bilmiyorum. Ama tahta yeni oynatılmış.”
Kalbim bir an duracak gibi oldu.
Demek fark etmişti.
Diğer adam yanına geldi.
İkisi de duvarı inceledi.
“Bulmuş olabilir.”
“Kim?”
“Kız.”
Birbirlerine baktılar.
Ben ise perde arkasında sessizce bekliyordum.
Benden bahsettiklerini anlamıştım.
Demek beni arıyorlardı.
Ama neden?
Adam yeniden duvara baktı.
“Victor bunu bulmamızı istiyor.”
Victor.
Bu ismi duyduğum anda içimde garip bir öfke yükseldi.
Üvey babam.
Demek hâlâ peşimdeydi.
Diğer adam alçak sesle konuştu.
“Eğer kayıt kızın eline geçtiyse işler değişir.”
“Kayıt değil.”
“Ne?”
“Belki de mektup.”
Bir an ne demek istediğini anlamadım.
Sonra elim çantama gitti.
I harfli zarf.
Demek onu arıyorlardı.
Çantamı daha sıkı tuttum.
Adamlar birkaç dakika daha odada kaldı.
Sonra biri kapıya yöneldi.
“Burada yok.”
“Başka odalara bakalım.”
İkisi birlikte dışarı çıktı.
Ayak sesleri yeniden koridorda duyulmaya başladı.
Birkaç saniye bekledim.
Sonra perde arkasından çıktım.
Kapıya yaklaştım.
Sesler evin diğer tarafına gitmişti.
Bu benim için bir fırsattı.
Çantamı omzuma geçirdim.
Odayı terk edip koridora çıktım.
Merdivenlere yöneldim.
Tam aşağı inecekken dışarıdan başka bir ses duydum.
At arabası durmuştu.
Pencerenin yanına gidip dışarı baktım.
Sokağın karşısında üç genç adam duruyordu.
Yine onlar.
Bir süre eve baktılar.
İçlerinden biri başını kaldırıp pencereye doğru baktı.
Bu kez yüzünü daha net gördüm.
Bir an nefesim kesildi.
O yüz...
Neden bu kadar tanıdıktı?
Kaşlarımı çattım.
Yıllardır görmediğim bir yüzü hatırlamaya çalışır gibi hissettim.
Ama zihnimde yalnızca çocukluğumdan kalan görüntüler vardı.
Arthur.
William.
Thomas.
Üç ağabeyim.
Üçünün de öldüğüne inanıyordum.
Ama o an aklımdan hiç istemediğim bir düşünce geçti.
Gerçekten sen kardeşim misin?
Hemen başımı geri çektim.
“Hayır,” diye fısıldadım.
Bu mümkün değildi.
Belki de sadece yorgundum.
Belki de uzun zamandır onları düşündüğüm için her tanıdık yüz bana kardeşlerimi hatırlatıyordu.
Ama içimdeki o küçük şüphe kaybolmadı.
Tam tersine, giderek büyüdü.
Merdivenlerden sessizce aşağı indim.
Arka kapıya ulaştığımda kapının kilitli olduğunu fark ettim.
Anahtarı cebimden çıkardım.
Tam kilide takacakken üst kattan bir ses geldi.
“Burada!”
Beni fark etmişlerdi.
Kapıyı hızla açtım.
Arka sokağa çıktım ve koşmaya başladım.
Gelinliğimle kaçtığım ilk geceyi hatırladım.
O gece yalnızca kaçıyordum.
Şimdi ise elimde bir zarf vardı.
Ve o zarfın içinde ne olduğunu bile bilmiyordum.
Dar bir sokağa girdim.
Arkamdan gelen ayak sesleri giderek uzaklaştı.
Bir süre daha yürüdükten sonra durdum.
Nefesimi toparlamaya çalışırken çantamı açtım.
Zarf hâlâ oradaydı.
Üzerindeki tek harfe baktım.
I.
Ivan mı?
Yoksa başka bir şey mi?
Bunu öğrenmenin tek yolu zarfı açmaktı.
Ama artık bunu sokakta yapamazdım.
Güvenli bir yere ihtiyacım vardı.
Başımı kaldırıp ilerideki küçük hana baktım.
Belki bu gece orada kalabilirdim.
Fakat içeri girmeden önce bir kez daha arkamı kontrol ettim.
Kimse görünmüyordu.
Yine de üç genç adamın görüntüsü aklımdan çıkmıyordu.
Özellikle o yüz...
Belki gerçekten sadece bir benzerlikti.
Belki de değildi.
Bunu henüz bilmiyordum.
Ama ilk kez, yıllardır öldüklerini sandığım ağabeylerim hakkında ciddi bir şüphe duymaya başlamıştım.
Ya onlardan biri gerçekten karşımda duruyorsa?
Bu düşünceyle hana doğru yürüdüm.
O gece ilk kez şunu hissettim:
Babamın geçmişindeki sırları araştırırken, kendi geçmişimin de sandığımdan çok daha yakınında olabilirdim.
Yorumlar
- Ahmet Demir: O kadar yaklaştılar ki neden hala orada duruyorsun anlamıyorum
- Yağmur Erdoğan: Neden şüphe duymaya başladın? kaçtığını unutma
- Ahu Kuzu: çanta içinde ne olduğunu bilmeden saklanmak çok zor dikkatli ol