28. BÖLÜM — KARDEŞLERİM
28. BÖLÜM — KARDEŞLERİM
Hanın kapısından içeri girdiğimde hâlâ ne düşüneceğimi bilmiyordum.
Az önce gördüğüm üç genç adam gözümün önünden gitmiyordu.
Özellikle de o yüz.
Yıllardır hatırlamaya çalıştığım ama zamanla bulanıklaşan bir yüz.
Arthur.
William.
Thomas.
Çocukluğumdan kalan üç isim.
Üç ağabeyim.
Üçünün de öldüğüne inanıyordum.
Ama artık bundan emin değildim.
Bir masaya oturdum.
Ellerimi birbirine kenetledim.
Kalbim hâlâ hızlı atıyordu.
Tam biraz sakinleşmeye çalışırken kapı açıldı.
Başımı kaldırdım.
Üçü de içeri girdi.
Olduğum yerde kaldım.
Onlar da beni görünce durdu.
Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.
Sonra ortadaki genç adam bana doğru birkaç adım attı.
Gözlerini benden ayırmıyordu.
“Eleanor.”
Bu kez ismimi duyduğumda içimde bir şey koptu.
O sesi daha önce duymuştum.
Çocukken.
Ama nerede olduğunu hatırlayamıyordum.
“Sen...” dedim.
Sesim çıkmakta zorlandı.
Genç adam bir süre bana baktı.
Sonra çok hafif gülümsedi.
“Bunu söylemek için yıllarca bekledik.”
Kaşlarımı çattım.
“Neyi?”
Diğer iki genç adam da yanımıza geldi.
İlk konuşan genç adam gözlerini onlardan birine çevirdi.
“Artık söylemeliyiz.”
Sonra tekrar bana baktı.
“Eleanor... Sana söylememiz gereken bir şey var.”
Nefesim kesildi.
“Ne?”
Genç adam birkaç saniye sustu.
“Biz... senin ağabeyleriniz.”
Nefesim kesildi.
Bir an hiçbir şey duyamadım.
Sanki hanın içindeki bütün sesler bir anda uzaklaşmıştı.
Başımı yavaşça salladım.
“Hayır...”
“Eleanor...”
“Hayır.”
Geriye doğru bir adım attım.
“Benim ağabeylerim öldü.”
İlk genç adamın gözleri doldu.
“Biz de senin öldüğünü sandık.”
Bu cümleyle olduğum yerde kaldım.
Sonra yüzüne daha dikkatli baktım.
Çocukluğumdan kalan bir görüntü zihnimde belirdi.
Bir çocuk...
Benim elimden tutuyordu.
“Arthur?”
Genç adamın gözleri doldu.
“Evet.”
Dudaklarım titredi.
Diğerine baktım.
“William?”
Başını yavaşça salladı.
“Evet.”
Sonra üçüncüye döndüm.
“Thomas?”
Thomas gözlerini kaçırdı.
Bir süre konuşamadı.
Sonunda başını kaldırdı.
“Buradayım.”
Gözlerimden yaşlar süzüldü.
Yıllardır öldüklerini sandığım üç insan karşımdaydı.
Gerçekten karşımdaydılar.
“Ben...”
Cümlemi tamamlayamadım.
Arthur bana doğru bir adım attı.
Bu kez geri çekilmedim.
Sadece ağladım.
“Ben sizi öldü sandım.”
Arthur'un sesi titredi.
“Biz de seni.”
Bir süre birbirimize baktık.
Yılların özlemini birkaç saniyede anlatmak mümkün değildi.
Sonunda Thomas konuştu.
“Bize senin öldüğünü söylediler.”
Başımı kaldırdım.
“Kim?”
Üçü de birbirine baktı.
William cevap verdi.
“Babamız.”
Kalbim yeniden sıkıştı.
“Babam mı?”
Arthur başını eğdi.
“Evet.”
Bir an hiçbir şey söyleyemedim.
“Babam... benim öldüğümü mü söyledi?”
“Bize öyle söyledi.”
“Peki neden?”
Bu kez hiçbirinin hemen cevap vermediğini fark ettim.
William derin bir nefes aldı.
“Biz de yıllarca bunu anlamaya çalıştık.”
“Bana anlatın.”
Arthur bir sandalyeyi çekti.
“Önce otur.”
Oturmadım.
“Hayır. Önce bana nedenini söyleyin.”
Arthur bana baktı.
“Çünkü babamız seni korumaya çalışıyordu.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Beni korumak mı?”
“Evet.”
“Beni öldü göstermek nasıl beni koruyabilirdi?”
William araya girdi.
“Çünkü Victor vardı.”
Victor'un adını duyduğum anda içimdeki öfke yeniden yükseldi.
“Üvey babam mı?”
Arthur başını salladı.
“Babamızın Victor'la ciddi bir sorunu vardı. Ama bize ayrıntıları anlatmadı.”
“Peki neden bana anlatmadı?”
“Bilmiyoruz.”
Bir süre sessiz kaldım.
Sonra çantamı açtım.
“Ben de size anlatacağım.”
Üçü birden bana baktı.
Çantamdan gazeteleri, notlarımı ve son günlerde topladığım belgeleri çıkardım.
Masaya koydum.
“Ben Londra'ya düğünümden kaçtığım gün geldim.”
Thomas şaşkınlıkla baktı.
“Düğün mü?”
Başımı salladım.
“Victor beni Lord Richard'la evlendirmek istiyordu.”
Üçünün yüzü bir anda değişti.
“Ne?”
“Beni kendisinden çok daha yaşlı ve zengin bir adamla evlendirecekti. Karşılığında ne kazandığını bilmiyorum. Ama bunun benim için olmadığını biliyordum.”
Arthur yumruklarını sıktı.
“Victor bunu sana yaptı?”
“Evet.”
Sonra gazeteleri önlerine koydum.
“Sonra üç cinayeti araştırmaya başladım.”
William gazetelere baktı.
“Bunlar ne?”
“Üç cinayet.”
Kurbanların isimlerini söyledim.
“Edward Hale. Thomas Whitmore. Charles Bennett.”
William'ın yüzündeki ifade değişti.
“Bu isimleri daha önce gördüm.”
“Ben de,” dedim. “Çünkü üçünün de bileğinde aynı iz vardı.”
Masadaki kâğıtlardan birini gösterdim.
“Sonra Ivan'ın adına rastladım.”
Arthur başını kaldırdı.
“Babamızın mı?”
“Evet.”
Ondan sonra başımdan geçen her şeyi anlattım.
Whitechapel'deki eski evi...
17 numaralı evi...
Bulduğum kayıtları...
Victor'un adını...
Peşimden gelen adamları...
Eski arşiv binasını...
Eksik sayfaları...
Ve sonunda bulduğum zarfı.
Üçü de beni hiç bölmeden dinledi.
Konuşmayı bitirdiğimde masanın üzerinde onlarca kâğıt vardı.
William belgelerden birini eline aldı.
“Demek bütün bunların içinde babamızın adı geçiyor.”
“Evet.”
Arthur bir süre sessiz kaldı.
Sonra bana baktı.
“Bize babamızın senin öldüğünü söylediğini anlatmıştım.”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Babamız bunu söylediğinde çok küçüktük. Bize senin artık olmadığını söyledi. Seni kaybettiğimizi düşündük.”
Thomas gözlerini sildi.
“Ben uzun süre buna inanamadım.”
William devam etti.
“Sonra babamız öldü.”
İçim burkuldu.
“Ben de onun öldüğünü öğrendiğimde...”
Sözüm yarım kaldı.
Arthur bana baktı.
“Sen de onun öldüğünü mü sandın?”
Başımı salladım.
“Evet. Ama şimdi anlıyorum ki onun ölümüyle ilgili de bilmediğim şeyler var.”
Üçü sessizleşti.
Sonunda William masadaki kayda baktı.
“Victor.”
Bu isim hepimizi susturdu.
Arthur yavaşça konuştu.
“Babamız seni korumak için seni öldü göstermiş olabilir.”
“Ama neden?”
“Bilmiyoruz.”
Thomas masadaki zarfı gösterdi.
“Belki cevabı bunun içindedir.”
Elimi çantama götürdüm.
I harfli zarf hâlâ oradaydı.
Onu çıkardım ve masanın üzerine koydum.
Üçü de zarfa baktı.
Arthur'un yüzü değişti.
“Bu harf...”
“Ne oldu?”
Arthur zarfın üzerine biraz daha yaklaştı.
“Babamız bazı belgelerini böyle işaretlerdi.”
Kalbim hızlandı.
“Yani bu gerçekten ona mı ait?”
Arthur cevap vermeden önce William'a baktı.
William başını salladı.
“Bunu açmadan bilemeyiz.”
Zarfı elime aldım.
Yıllardır öldüğünü sandığım babamın bıraktığı bir şey belki de önümde duruyordu.
Ve artık yalnız değildim.
Karşımda üç ağabeyim vardı.
Üçü de hayattaydı.
Ama bir şey hâlâ cevapsızdı.
Babamız neden bizi birbirimizden ayırmıştı?
Ve neden bütün bu yıllar boyunca birbirimizin öldüğüne inanmamızı istemişti?
Zarfı masanın üzerine bıraktım.
Arthur bana baktı.
“Bu gece burada kalmayacaksın.”
“Neden?”
“Çünkü artık yalnız değilsin.”
Bu cümleyle gözlerim yeniden doldu.
Yıllardır ilk kez bunu gerçekten hissediyordum.
Artık yalnız değildim.
Ama babamın sakladığı gerçekler hâlâ önümde duruyordu.
Ve bu kez onları birlikte öğrenecektik.
Yorumlar
- Aleyna ş.: Artık yalnız değilsin derken hissettiklerini paylaşmalısın @otukenkalem00
- Ruskoavo Turk: Bu cümle çok derin eski anılar yine yüzeye çıkıyor
- Nazlı Kara: eleanor önce anlamalısın ağabeylerin karşında ve o seni bekliyor
- Mahir torun: Gerçekten önerirsin ki kaybettiklerini düşündün ama şimdi burada her şey değişiyor