29. BÖLÜM — IVAN`IN ZARFI
29. BÖLÜM — IVAN'IN ZARFI
O gece hanın küçük odasında uyumaya çalıştım.
Ama gözlerimi her kapattığımda aynı şeyleri düşünüyordum.
Arthur.
William.
Thomas.
Yıllardır öldüklerini sandığım üç ağabeyim.
Artık hayattaydılar.
Ve aynı çatı altında, birkaç oda ötede bulunuyorlardı.
Ama zihnimde tek bir şey vardı.
Zarf.
Ivan'ın bıraktığına inandığımız zarf.
Sabah olduğunda daha fazla bekleyemedim.
Odadan çıktım.
Koridora geldiğimde Arthur'u gördüm.
O da beni görünce durdu.
“Uyuyabildin mi?”
Başımı salladım.
“Hayır.”
Arthur hafifçe gülümsedi.
“Ben de.”
“Zarfı açmak istiyorum.”
Bir süre yüzüme baktı.
“Ben de bunun için seni bekliyordum.”
Birlikte aşağı indik.
William ve Thomas çoktan masaya oturmuştu.
Zarf da masanın üzerindeydi.
Dördümüz bir süre ona baktık.
Kimse elini uzatmadı.
Sonunda William konuştu.
“Bunu açtığımızda bazı şeylerin değişeceğini hissediyorum.”
“Ben de.”
Arthur zarfı bana doğru itti.
“Bu senin.”
Zarfı elime aldım.
Parmaklarım hafifçe titriyordu.
Üzerinde yalnızca tek bir harf vardı.
I
Ivan.
Babam.
Yavaşça mührün bulunduğu yere baktım.
“Hazırım.”
Zarfı dikkatlice açtım.
İçinden katlanmış eski bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı açtığımda ilk satırı gördüm.
Eleanor,
Nefesimi tuttum.
Bu gerçekten onun el yazısıydı.
Arthur yanıma yaklaştı.
“Babamızın yazısı.”
Kâğıdı okumaya devam ettim.
Eğer bu mektubu okuyorsan, bazı şeyler artık saklanamayacak kadar büyümüş demektir.
Boğazım düğümlendi.
Bir sonraki satıra geçtim.
Seni neden uzak tuttuğumu anlamanı istiyorum. Bunu seni sevmediğim için değil, tam tersine seni korumak için yaptım.
Başımı kaldırdım.
Arthur'a baktım.
“Demek gerçekten...”
Arthur sessizce başını salladı.
Mektubu okumaya devam ettim.
Victor Blackwood'a hiçbir zaman güvenmedim. Onun ne istediğini biliyordum. Fakat bunu kanıtlayacak kadar güçlü değildim.
William'ın yüzü ciddileşti.
“Victor...”
Başımı salladım.
Devam ettim.
Eğer bir gün Victor'un adı yeniden karşına çıkarsa, eski kayıtları ara. Özellikle mülk kayıtlarını. Çünkü bazı gerçekler kâğıtların arasında saklıdır.
Kalbim hızlandı.
Whitechapel.
Eski ev.
Kayıtlar.
Eksik sayfalar.
Hepsi birbirine bağlanıyordu.
Bir sonraki satırı okudum.
Sana bıraktığım ev yalnızca bir ev değildi. Orada sana ait olan bir şey daha var.
Gözlerimi büyüttüm.
“Ne?”
Thomas masaya yaklaştı.
“Ne yazıyor?”
Mektubu onlara uzattım.
William dikkatlice okudu.
“Demek evde başka bir şey daha var.”
Arthur hemen ayağa kalktı.
“Whitechapel'deki ev.”
Başımı salladım.
“Evet.”
Mektubu tekrar okumaya başladım.
Ama sonraki satırın bir kısmı yıpranmıştı.
Bazı kelimeler okunmuyordu.
Yine de birkaç kelime seçebildim.
...anahtar...
...duvar...
...üçüncü taş...
Birbirimize baktık.
“Üçüncü taş mı?” dedi Thomas.
“Öyle görünüyor.”
William kâğıdı eline aldı.
“Burada başka bir şey daha var.”
Kâğıdın en altında küçük bir cümle vardı.
William yüksek sesle okudu:
“Bana ulaşamazsanız, nehre yakın eski kayıt binasına gidin. Oradaki görevli size son sayfayı gösterecek.”
Bir anda sessizlik oldu.
Eski kayıt binası.
Daha önce gittiğimiz yer.
Ama oradaki kayıtların bir kısmı eksikti.
“Demek eksik sayfa orada olabilir,” dedim.
Arthur başını salladı.
“Ya da biri onu bizden önce buldu.”
Bu düşünce hepimizi susturdu.
Mektubun sonuna baktım.
Orada tek bir cümle daha vardı.
Victor'a güvenmeyin.
Elimdeki kâğıt ağırlaşmış gibi hissettirdi.
Babamın yazdığı son cümle buydu.
“Babam Victor'dan gerçekten korkuyormuş.”
Arthur yavaşça konuştu.
“Bence korkudan fazlası var.”
“Neyden bahsediyorsun?”
Arthur cevap vermedi.
William araya girdi.
“Babamız bir şey biliyordu.”
Thomas başını kaldırdı.
“Ve bunu bizden bile sakladı.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Arthur bana baktı.
“Eleanor.”
“Efendim?”
“Bugün Whitechapel'e gideceğiz.”
“Dördümüz mü?”
Arthur başını salladı.
“Dördümüz.”
İlk kez yüzünde küçük bir gülümseme gördüm.
“Bu kez seni yalnız bırakmayacağız.”
Ben de gülümsedim.
Ama içimde hâlâ bir soru vardı.
Babam neden bu kadar çok şeyi gizlemek zorunda kalmıştı?
Ve Whitechapel'deki evde bizi bekleyen şey neydi?
Mektubu dikkatlice katladım.
Çantama koydum.
Sonra ayağa kalktım.
Artık yalnız değildim.
Karşımda üç ağabeyim vardı ve artık bu sırların peşine birlikte düşecektik.
İlk durağımız yine o eski evdi.
Yorumlar
- Recep Uçar: Hazır mısın? içindeki sırlar zorlayıcı olabilir
- Damla Çınar: bir zarf açmak bu kadar yük taşıyor mu gerçekten?
- Aslı Okur: babandan böyle bir şey duymak şok edici değil mi?
- aleyna: Senin için bu zarf önemli ama dikkatli ol
- İsmail Keskin: kesinlikle bazı şeyleri gizlemek zorundaymış baban
- nadire menekşe: zarf üzerindeki harf çok şey söylüyor
- Ege Yıldız: Rakiplerinden daha dikkatli olmalısın arasıra