36. BÖLÜM — KATİL PEŞİMİZDE
36. BÖLÜM — KATİL PEŞİMİZDE
Evden çıktığımızda hava hâlâ sakindi.
Sokaklarda fazla insan yoktu.
Arthur önde yürüyordu. William hemen yanında, Thomas ise benimle birlikte biraz geriden geliyordu.
Eski kayıt binasına giden yolu biliyordum.
Daha önce oraya tek başıma gitmiştim.
Ama bu kez her şey farklıydı.
İlk defa yalnız değildim.
Çantamın içinde Ivan'ın mektubu ve üzerindeki işareti taşıyan anahtar vardı.
Adımlarımız sessiz sokakta yankılanıyordu.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Thomas sessizliği bozdu.
— Eleanor.
— Efendim?
— Daha önce buraya tek başına geldiğinde kimse seni takip etmiş miydi?
Bir an düşündüm.
— Emin değilim.
William arkasına baktı.
— Emin değil misin?
— O zamanlar sürekli takip edildiğimi düşünüyordum.
Kısa bir süre sustum.
— Ama gerçekten kim olduklarını bilmiyordum.
Arthur bize döndü.
— Bugün daha dikkatli olacağız.
Başımı salladım.
Bir sokağın köşesini döndük.
Tam o sırada arkamızdan gelen ayak seslerini duydum.
Bir.
İki.
Sonra birkaç adım daha.
Başımı çevirdim.
Sokağın gerisinde kimse görünmüyordu.
Thomas bana baktı.
— Ne oldu?
— Bir şey yok.
Yürümeye devam ettim.
Ama içimde garip bir his oluşmuştu.
Ayak seslerini duymuş olduğuma emindim.
Birkaç saniye sonra tekrar aynı sesi duydum.
Bu kez daha yakından.
Arthur da durdu.
— Siz de duydunuz mu?
William başını kaldırdı.
— Evet.
Thomas'ın yüzündeki ifade değişti.
Hepimiz aynı anda arkamıza baktık.
Sokak yine boştu.
Arthur bir süre sessizce etrafı inceledi.
— Devam edelim.
Yürümeye başladık.
Ancak bu kez daha hızlıydık.
Bir sonraki sokağa girdiğimizde William kolumu hafifçe tuttu.
— Şurada.
Karşıdaki binanın köşesini gösteriyordu.
Koyu renkli bir gölge vardı.
Bir insan siluetine benziyordu.
Gözlerimi kıstım.
Siluet birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı.
Sonra köşenin arkasına çekildi.
Arthur hemen öne çıktı.
— Burada bekleyin.
— Arthur...
— Bekleyin.
Hızlı adımlarla sokağın köşesine gitti.
Biz de birkaç saniye sonra peşinden ilerledik.
Ama orada kimse yoktu.
Arthur yere baktı.
Sonra karşı sokağa.
— Kayboldu.
William kaşlarını çattı.
— Bizi takip ediyor olabilir.
Thomas bana baktı.
— Daha önce de böyle olmuş muydu?
Başımı salladım.
— Evet.
— Ne zamandan beri?
— İlk cinayetlerden beri.
William'ın yüzü ciddileşti.
— Demek bizi de izliyorlar.
Bu söz içimde kötü bir his bıraktı.
Çünkü artık mesele yalnızca benim peşimden gelen insanlar değildi.
Üç ağabeyim de bu işin içine girmişti.
Birlikte yürümeye devam ettik.
Eski kayıt binasına yaklaştıkça sokaklar daha sessiz hâle geliyordu.
Bina uzaktan görünmeye başladığında rahatlayacağımı düşündüm.
Ama tam tersine içimdeki huzursuzluk arttı.
Çünkü binanın önünde bir şey dikkatimi çekti.
Kapının yakınında biri durmuştu.
Koyu renkli bir palto giyiyordu.
Yüzünü göremiyordum.
Arthur da onu fark etti.
— O kim?
William başını hafifçe eğdi.
— Bilmiyorum.
Adam birkaç saniye boyunca bize baktı.
Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.
Thomas sesini alçalttı.
— Bizi bekliyordu sanki.
Arthur bana döndü.
— Daha önce gördün mü?
— Hayır.
Adamın yürüdüğü yöne baktım.
Bir an sonra aklıma başka bir şey geldi.
— Ama bu hareketi tanıyorum.
— Ne demek istiyorsun?
— Beni daha önce takip eden adamlardan biri de böyle yapmıştı.
Arthur'un yüzü sertleşti.
— O zaman içeri girmiyoruz.
Şaşırdım.
— Ama anahtar...
William araya girdi.
— Anahtarı kullanmadan önce etrafı kontrol etmeliyiz.
Haklıydı.
Binanın karşısındaki dar sokağa geçtik.
Bir süre bekledik.
Kimse görünmüyordu.
Arthur binanın arka tarafına baktı.
— Burada başka bir giriş olabilir.
Hep birlikte arka tarafa geçtik.
Eski taş duvarın yanında dar bir kapı vardı.
Kapı kilitliydi.
William anahtara baktı.
— Bu kapıyı açabilir mi?
Anahtarı elime aldım.
Üzerindeki işareti inceledim.
— Bilmiyorum.
Tam anahtarı kilide yaklaştırmıştım ki uzaktan bir ses duyuldu.
— Oradalar!
Hepimiz donduk.
Arthur başını kaldırdı.
Sokağın başında iki adam görünmüştü.
Thomas hemen bana döndü.
— Geri çekil!
Arthur önümüze geçti.
Adamlar bize doğru yürümeye başladı.
Bir an sonra üçüncü bir kişi de arkalarında belirdi.
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Onları tanımıyordum.
Ama neden burada olduklarını biliyordum.
Bizi takip etmişlerdi.
William sessizce konuştu.
— Kaç kişi?
— Üç.
Arthur etrafına baktı.
— Başka çıkış var mı?
Binanın yanındaki dar geçidi gösterdim.
— Şuradan geçebiliriz.
Thomas hemen hareket etti.
— O zaman beklemeyelim.
Dar geçide girdik.
Arkamızdan ayak sesleri gelmeye başladı.
Koşuyorduk.
Gelinliğim artık üzerimde değildi ama koşarken ayaklarım birbirine dolanıyordu.
Thomas yanımdaydı.
— İyi misin?
— İyiyim.
Arkamızdan bir ses yükseldi.
— Durun!
Kimse durmadı.
Arthur önden yolu açıyordu.
William arada sırada arkasına bakıyordu.
Bir sokağa daha girdik.
Sonunda küçük bir avluya çıktık.
Arthur durdu.
— Buradan.
Taş duvarın yanındaki kapıyı açtı.
Hepimiz içeri girdik.
Kapıyı sessizce kapattık.
Bir süre nefesimizi tutarak bekledik.
Ayak sesleri sokağın diğer tarafında duyuluyordu.
Sonra durdu.
Bir adam konuştu.
— Buraya girdiler.
Başka bir ses cevap verdi.
— Bulun onları.
Thomas bana baktı.
Gözlerinde endişe vardı.
Ama bu kez korktuğu kişi ben değildim.
Hepimiz tehlikedeydik.
William sessizce Arthur'a yaklaştı.
— Bunlar Victor'un adamları olabilir mi?
Arthur başını hafifçe salladı.
— Büyük ihtimalle.
Ben hemen fısıldadım.
— Ama Victor'un adamlarıysa neden eski kayıt binasının peşindeler?
William bana baktı.
— Çünkü bizim ne aradığımızı biliyor olabilirler.
Bu düşünce beni susturdu.
Ivan'ın mektubu.
Anahtar.
Üçüncü taş.
Eski kayıtlar.
Hepsi birden zihnimde birleşti.
Birileri bizden önce davranmaya çalışıyordu.
Ve belki de aradığımız şeyin ne olduğunu bizden daha iyi biliyorlardı.
Arthur pencerenin kenarından dışarı baktı.
— Gittiler.
Thomas derin bir nefes aldı.
— Emin misin?
— Şimdilik.
Bir süre bekledik.
Sonra Arthur bana döndü.
— Anahtar hâlâ sende mi?
Elimi çantama attım.
— Evet.
Anahtarı çıkardım.
William dikkatle baktı.
— Bizi buraya kadar takip etmelerinin nedeni bu olabilir.
Anahtara baktım.
— Ama bu sadece eski bir anahtar.
Arthur başını salladı.
— Belki de değil.
Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.
Hepimiz sustuk.
Bu kez ayak sesi yoktu.
Sadece kapının önünde kısa bir sessizlik vardı.
Sonra kapıya üç kez vuruldu.
Tak.
Tak.
Tak.
Thomas bana baktı.
William elini kaldırarak sessiz olmamızı işaret etti.
Arthur kapıya yaklaştı.
— Kim var?
Cevap gelmedi.
Bir süre bekledik.
Sonra kapının altından küçük bir kâğıt içeri itildi.
Arthur eğilip kâğıdı aldı.
Açtı.
Üzerinde yalnızca tek bir cümle vardı:
“Anahtarı saklayın. Katil sizi buldu.”
Odaya sessizlik çöktü.
Kâğıda baktım.
— Katil...
Kelime ağzımdan güçlükle çıktı.
William kâğıdı Arthur'un elinden aldı.
— Demek bizi takip edenler sadece Victor'un adamları değil.
Thomas'ın yüzü ciddileşti.
— Yani başka biri daha var.
Arthur başını salladı.
— Evet.
Ben ise elimdeki anahtara baktım.
Üç cinayet.
Ivan.
Victor.
Eski kayıtlar.
Ve şimdi peşimizde olduğunu söyleyen bir katil.
İlk kez bu kadar açık bir şekilde yalnızca geçmişi araştırmadığımızı anladım.
Birileri de bizi izliyordu.
Ve biz gerçeğe yaklaştıkça, o kişi bize daha da yaklaşıyordu.
Arthur kâğıdı katladı.
— Artık daha dikkatli olmalıyız.
William başını salladı.
— Çünkü bu kez bizi kim takip ediyor, bilmiyoruz.
Thomas bana baktı.
— Ama birlikteyiz.
Ona baktım.
Sonra Arthur'a ve William'a.
Başımı yavaşça salladım.
— Evet.
Ama içimdeki korku geçmemişti.
Çünkü kâğıttaki son cümle hâlâ aklımdaydı.
Katil bizi bulmuştu.