37. BÖLÜM — KATİLDEN KURTULMA
37. BÖLÜM — KATİLDEN KURTULMA
Kâğıdı birkaç saniye boyunca elimde tuttum.
Katil bizi bulmuştu.
Bu cümle hâlâ aklımda dönüp duruyordu.
Thomas yanıma yaklaştı.
— Eleanor, iyi misin?
Başımı kaldırdım.
— İyiyim.
Ama sesim düşündüğüm kadar güçlü çıkmamıştı.
Arthur bunu fark etmiş olmalıydı.
— Burada daha fazla kalamayız.
William başını salladı.
— Katil bizi gerçekten takip ediyorsa bu oda güvenli değil.
Thomas kapıya baktı.
— Peki nereye gideceğiz?
Arthur kısa bir süre düşündü.
— Önce buradan çıkacağız. Sonra kalabalık bir yere geçeriz.
Çantamı omzuma taktım.
— Anahtarı bende tutacağım.
Arthur hemen bana baktı.
— Hayır.
Şaşırdım.
— Neden?
— Çünkü şu anda onların aradığı şey bu.
Anahtarı avucumda sıktım.
— Ama Ivan onu bana bıraktı.
Arthur'un sesi yumuşadı.
— Biliyorum. Ama seni de riske atmasına izin vermeyeceğiz.
Bir an sustum.
Bu cümle bana garip gelmişti.
Daha birkaç gün önce hayatımda üç ağabeyimin olduğunu bile bilmiyordum.
Şimdi ise biri karşıma geçmiş, beni korumaya çalışıyordu.
William araya girdi.
— Anahtarı birlikte taşıyabiliriz.
Thomas da başını salladı.
— Evet. Böylece tek bir kişinin üzerinde olmaz.
Arthur kısa bir süre düşündü.
Sonunda anahtarı aldı.
— Şimdilik bende kalsın.
Başımı salladım.
Kapıya doğru ilerledik.
Arthur önce dışarı baktı.
— Temiz.
Tek tek dışarı çıktık.
Sokağa adım attığımız anda uzaklardan ayak sesleri duyuldu.
William başını çevirdi.
— Çok erken.
Arthur hemen bize döndü.
— Koşun.
Hepimiz hareket ettik.
Sokağın sonuna doğru ilerlerken arkamızdan birkaç kişinin bağırdığını duyduk.
— Oradalar!
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Thomas elimi tuttu.
— Benimle gel.
Bir an şaşırdım ama onunla birlikte koştum.
Dar bir sokağa girdik.
Arthur ve William önümüzdeydi.
Arkamızdan gelen ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.
Bir köşeyi döndüğümüzde karşıdan iki adam çıktı.
Arthur hemen durdu.
— Geri!
Hepimiz aynı anda yön değiştirdik.
Ama arkamızdaki yol da kapanmıştı.
Bir an ne yapacağımızı bilemedik.
Sonra William karşıdaki dar geçidi gösterdi.
— Orası!
Geçide doğru koştuk.
Geçit çok dardı.
Duvarların arasında güçlükle ilerliyorduk.
Bir süre sonra önümüzde eski bir ahşap kapı gördük.
Arthur kapıyı itti.
Açılmadı.
— Kilitli.
Ayak sesleri yaklaşıyordu.
Thomas etrafına baktı.
— Başka yol yok mu?
William duvarın yanındaki küçük açıklığı fark etti.
— Şurada!
Arthur hemen oraya yöneldi.
Tahta parçalarını kenara çekti.
Arkasında küçük bir geçiş vardı.
— Eleanor, önce sen.
— Ama siz?
Arthur bana baktı.
— Önce sen.
Başımı sallayıp geçitten girdim.
Thomas hemen arkamdan geldi.
William ve Arthur da peşimizden geçti.
Tam son anda arkamızdan bir ses duyuldu.
— Kaçamazsınız!
Arthur geçidin girişindeki tahta parçayı tekrar yerine itti.
Sesler biraz uzakta kaldı.
Hepimiz sessizce ilerledik.
Sonunda başka bir sokağa çıktık.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sadece nefesimizi düzeltmeye çalışıyorduk.
Thomas bana baktı.
— Yaralandın mı?
Başımı salladım.
— Hayır.
Arthur da yanıma geldi.
— Emin misin?
— Evet.
William dikkatle yüzüme baktı.
— Korktun mu?
Bir an düşündüm.
Sonra dürüstçe cevap verdim.
— Evet.
Thomas hafifçe gülümsedi.
— Biz de.
Bu söz beni şaşırttı.
Arthur ona baktı.
Thomas omuzlarını kaldırdı.
— Ne var? Korkmak normal.
İstemeden gülümsedim.
Sonra Arthur'a baktım.
— Siz neden benim için bu kadar endişeleniyorsunuz?
Arthur birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra sakin bir şekilde konuştu.
— Çünkü sen bizim kardeşimizsin.
Bu kadar basit söylemişti.
Ama o cümle içimde beklemediğim bir yere dokundu.
Bizim kardeşimizsin.
Bir süre konuşamadım.
Thomas yanıma yaklaştı.
— Buna alışman biraz zaman alacak.
Başımı salladım.
— Evet.
William hafifçe gülümsedi.
— Bizim de.
Arthur elindeki anahtara baktı.
— Ama artık yalnız değilsin.
O an ilk kez bunu gerçekten hissettim.
Onları daha yeni tanıyordum.
Çocukluklarını bilmiyordum.
Onlarla geçirdiğim yıllar yoktu.
Ama az önce beni korumak için birlikte kaçmışlardı.
Kimse bunu onlardan istememişti.
Kimse onları buna zorlamamıştı.
Yine de yanımda durmuşlardı.
İçimde garip bir sıcaklık oluştu.
Belki de kardeşlik tam olarak buydu.
Birbirini yıllarca tanımak değil.
Bazen daha yeni tanıdığın birinin yanında durmak.
Thomas bana baktı.
— Hadi.
— Nereye?
— Güvenli bir yere.
Başımı salladım.
Bu kez yürürken onların birkaç adım gerisinde kalmadım.
Yanlarında yürüdüm.
İlk defa gerçekten onların yanında olduğumu hissettim.
Ama aklımda hâlâ aynı soru vardı.
Bizi takip eden katil kimdi?
Ve Ivan'ın bıraktığı anahtarın peşinde neden bu kadar ısrarcıydı?
Henüz cevaplarını bilmiyorduk.
Ama artık bu cevapları birlikte arayacaktık.