39 ESKİ KAYITLAR
BÖLÜM — ESKİ KAYITLAR
Ertesi sabah erkenden uyandım.
Daha gözlerimi açar açmaz aklıma önceki gün yaşadıklarımız geldi.
Katil.
Bırakılan not.
Anahtar.
Ve eski kayıt binası.
Yataktan kalkıp hazırlandım.
Odaya çıktığımda Arthur çoktan uyanmıştı.
Masada oturuyor, anahtarı inceliyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
— Günaydın.
— Günaydın.
William da kısa süre sonra odaya geldi.
Elinde birkaç eski kâğıt vardı.
Thomas ise merdivenlerden inerken esnedi.
— Hepiniz benden önce kalkmışsınız.
William gülümsedi.
— Sen de her zamanki gibi en son geldin.
Thomas omuzlarını kaldırdı.
— Uykum vardı.
İstemeden gülümsedim.
Kısa süre sonra hepimiz masanın etrafında toplandık.
Arthur anahtarı masanın üzerine bıraktı.
— Gitmeden önce bir şeyi konuşalım.
Hepimiz ona baktık.
— Dün bizi takip edenlerin kim olduğunu bilmiyoruz.
William başını salladı.
— Bir de o not var.
Thomas kağıdı hatırladı.
— “Katil sizi buldu.”
Arthur bana baktı.
— Bu yüzden bugün daha dikkatli olacağız.
Başımı salladım.
— Tamam.
William elindeki kâğıtlardan birini masaya bıraktı.
— Eski kayıt binasında daha önce gördüğümüz belgelerin bazı isimlerini not ettim.
Kâğıda baktım.
Ivan.
Victor Blackwood.
Mülk devri.
Eski adresler.
Bir süre yazılara baktım.
— Bu isimlerin hepsi aynı kayıtlarda geçiyor.
William başını salladı.
— Evet.
Arthur anahtarı eline aldı.
— Ve bu anahtarın üzerindeki işaret de oradaki belgelerden birinde vardı.
Thomas kaşlarını çattı.
— O zaman aradığımız şey orada olabilir.
— Belki.
Arthur anahtarı cebine koydu.
— Ama ne olduğunu bilmiyoruz.
Ayağa kalktım.
— Öğrenmenin tek yolu gitmek.
Arthur bana baktı.
— Hazır mısın?
Başımı salladım.
— Evet.
Birlikte evden çıktık.
Sokaklar sabahın erken saatlerinde henüz fazla kalabalık değildi.
Dört kişi yan yana yürüyorduk.
Bir süre sonra Thomas sessizliği bozdu.
— Dün gece hiç uyuyamadım.
William ona baktı.
— Neden?
— Sürekli o notu düşündüm.
Arthur başını çevirdi.
— Ben de.
Ben sessiz kaldım.
Aslında benim de aklımdan aynı şey geçiyordu.
Bizi gerçekten katil mi bulmuştu?
Yoksa biri bizi başka bir şeye karşı mı uyarmaya çalışıyordu?
Eski kayıt binasına yaklaştığımızda Arthur yavaşladı.
— Bir dakika.
Hepimiz durduk.
Arthur karşı kaldırıma baktı.
— Orada biri var.
Ben de baktım.
Sokağın karşı tarafında koyu renkli paltolu bir adam duruyordu.
Yüzünü tam olarak göremiyordum.
Adam birkaç saniye boyunca binaya baktı.
Sonra başını çevirip bize doğru baktı.
Kalbim hızlandı.
Thomas alçak sesle konuştu.
— Bizi mi izliyor?
William cevap vermedi.
Arthur ise sakin kalmaya çalışıyordu.
— Kim olduğunu bilmiyoruz.
Adam bir süre daha olduğu yerde durdu.
Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.
Thomas ona baktı.
— Peşinden gidelim mi?
Arthur başını salladı.
— Hayır.
— Neden?
— Çünkü bizi nereye götürmek istediğini bilmiyoruz.
William hak verdi.
— Önce kayıt binasına girelim.
Arthur başını salladı.
Binanın önüne geldik.
Kapı kapalıydı.
William kapının kolunu denedi.
Açılmadı.
— Kilitli.
Arthur cebinden anahtarı çıkardı.
Anahtarın üzerindeki işarete baktı.
Sonra kapının kilidine baktı.
— Bu anahtar kapıyı açabilir mi?
Bilmiyordum.
— Denemeden öğrenemeyiz.
Arthur anahtarı kilide yerleştirdi.
Anahtar tam olarak oturdu.
Hepimiz birbirimize baktık.
Arthur yavaşça çevirdi.
Klik.
Kapı açıldı.
İçeriden ağır ve eski bir koku geldi.
Thomas burnunu kapattı.
— Burada yıllardır kimse yaşamıyor gibi.
William içeri baktı.
— Burası zaten bir kayıt binası.
Arthur kapıyı biraz daha açtı.
— İçeri girelim.
İlk adımı ben attım.
Eski binanın koridoruna girdik.
Duvarlarda raflar vardı.
Rafların çoğu eski dosyalarla doluydu.
Bazılarının üzerindeki yazılar neredeyse silinmişti.
Bir süre etrafa baktım.
Sonra gözüm bir rafa takıldı.
Üzerinde küçük bir işaret vardı.
Anahtarın üzerindeki işarete çok benziyordu.
— Arthur.
Hemen yanıma geldi.
— Ne oldu?
Rafı gösterdim.
— Şuna bak.
Arthur işareti gördüğünde sustu.
William da yanımıza geldi.
Thomas arkamızda durdu.
Bir süre hiç kimse konuşmadı.
Sonunda William sessizce söyledi:
— Sanırım doğru yere geldik.
Arthur elini rafa uzattı.
Tam o sırada koridorun diğer tarafından bir ses geldi.
Tak.
Hepimiz donduk.
Ardından bir ayak sesi daha duyuldu.
Tak.
Thomas fısıldadı.
— Yalnız değiliz.
Arthur hemen parmağını dudaklarına götürdü.
Sessiz olmamızı işaret etti.
Ayak sesleri yavaşça bize doğru yaklaşıyordu.
Ben rafa baktım.
Anahtarın üzerindeki işaret hâlâ gözümün önündeydi.
Ve o anda tek bir şeyi düşündüm.
Bu binada yalnızca Ivan'ın bıraktığı kayıtları bulmaya gelmemiştik.
Birileri bizden önce de buradaydı.
Ve kim olduğunu henüz bilmiyorduk.