BÖLÜM — GERİ DÖNÜŞ
BÖLÜM — GERİ DÖNÜŞ
Bir süre sessizce yürüdük.
Kimse az önce yaşadıklarımız hakkında konuşmuyordu.
Ama hepimizin aklında aynı şey vardı.
Katil.
Sokağın sonuna geldiğimizde Arthur durdu.
— Burada biraz bekleyelim.
Hepimiz durduk.
Thomas duvara yaslandı.
William ise arkasına bakarak sokağı kontrol etti.
Anahtar Arthur'daydı.
Bir süre ona baktım.
— Anahtarı neden benden aldın?
Arthur bana döndü.
— Çünkü seni korumak istedim.
— Ama anahtar benim.
— Biliyorum.
Kısa bir sessizlik oldu.
Arthur anahtarı avucunda tuttu.
— Ama artık tek başına değilsin, Eleanor.
Bu kez cevap vermedim.
İçimde yine aynı garip sıcaklık oluştu.
Thomas yanıma geldi.
— Bence Arthur'un yaptığı doğru.
Ona baktım.
— Sen de mi?
— Evet.
William da yanımıza geldi.
— Şimdilik anahtar Arthur'da kalsın.
— Peki sonra?
William omuzlarını kaldırdı.
— Sonra ne yapacağımıza karar veririz.
Bir süre daha bekledik.
Sokakta kimse görünmüyordu.
Arthur sonunda konuştu.
— Eski kayıt binasına bugün dönmemeliyiz.
William başını salladı.
— Katılıyorum.
Ben şaşırdım.
— Ama Ivan'ın mektubunda oraya gitmemiz gerektiği yazıyordu.
— Evet.
Arthur bana baktı.
— Ama Ivan da dikkatli olmamızı istemişti.
Haklıydı.
Mektuptaki cümleleri düşündüm.
Victor'a güvenmeyin.
Anahtar.
Duvar.
Üçüncü taş.
Ve şimdi bir de katil vardı.
William düşünceli bir şekilde konuştu.
— Bence önce bu kâğıdı anlamamız gerekiyor.
Arthur cebinden kâğıdı çıkardı.
Hepimiz etrafında toplandık.
Üzerinde hâlâ aynı cümle yazıyordu.
Anahtarı saklayın. Katil sizi buldu.
Thomas kaşlarını çattı.
— Bizi bulan gerçekten katilse, neden bizi uyarmak için not bıraksın?
Hepimiz sustuk.
Bu soru mantıklıydı.
Ben kâğıda tekrar baktım.
— Belki de bunu katil yazmadı.
William bana baktı.
— Ben de aynı şeyi düşünüyordum.
Arthur başını salladı.
— O zaman başka biri bizi izliyor.
Thomas etrafına baktı.
— Ve kim olduğunu bilmiyoruz.
Bu düşünce hiç hoşuma gitmemişti.
Birileri bizi takip ediyordu.
Ama kim olduğunu bilmiyorduk.
Bir süre sonra Arthur kâğıdı tekrar katladı.
— Eve dönelim.
Başımı salladım.
Bu kez yürürken onların yanında kaldım.
Yol boyunca fazla konuşmadık.
Ama artık sessizlik eskisi kadar rahatsız edici değildi.
Eve vardığımızda hava kararmaya başlamıştı.
İçeri girdiğimizde Thomas doğrudan masaya geçti.
— Bir şeyler yememiz gerekiyor.
William gülümsedi.
— Bu kadar olaydan sonra aklına gelen ilk şey yemek mi?
Thomas omuzlarını kaldırdı.
— Açım.
İstemeden güldüm.
— Bence haklı.
Thomas bana baktı.
— Sonunda biri beni anladı.
Arthur da hafifçe gülümsedi.
Kısa bir süreliğine bütün yaşananları unutmuş gibiydik.
Ama masaya oturduğumuzda gözüm tekrar anahtara takıldı.
Arthur onu masanın üzerine bırakmıştı.
Üzerindeki küçük işarete baktım.
Bir anda aklıma bir şey geldi.
— Bir dakika.
Üçü de bana baktı.
— Ne oldu?
Anahtarı elime aldım.
— Bu işareti daha önce görmüştüm.
William hemen yaklaştı.
— Nerede?
— Eski kayıt binasında.
Arthur'un yüzü ciddileşti.
— Emin misin?
Başımı salladım.
— Evet.
İşareti parmağımla gösterdim.
— Daha önce oradaki eski belgelerden birinin üzerinde de buna benzer bir işaret vardı.
William düşündü.
— Demek anahtar doğrudan kayıtlarla bağlantılı olabilir.
Thomas masaya yaklaştı.
— O zaman oraya gitmemiz gerekiyor.
Arthur başını salladı.
— Evet.
Sonra kısa bir süre düşündü.
— Ama yarın.
Ben ona baktım.
— Neden?
— Çünkü bugün bizi takip edenleri atlattık. Yarın daha hazırlıklı gitmeliyiz.
Başımı salladım.
Haklıydı.
O gece odama çekildiğimde yatağın kenarına oturdum.
Günün bütün olayları tekrar aklımdan geçti.
Katil.
Not.
Anahtar.
Eski kayıt binası.
Ve üç ağabeyim.
Onları hâlâ yeni tanıyordum.
Ama artık onların yanındayken kendimi eskisi kadar yalnız hissetmiyordum.
Thomas'ın korktuğunda bile beni yalnız bırakmaması...
William'ın her ayrıntıyı düşünmesi...
Arthur'un sürekli bizi korumaya çalışması...
Bunların hepsi bana hâlâ yabancıydı.
Ama güzel bir yabancılıktı.
Kapının dışından Arthur'un sesi geldi.
— Eleanor?
— Evet?
— Yarın erken çıkacağız.
— Tamam.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Arthur tekrar konuştu.
— İyi geceler.
İstemeden gülümsedim.
— İyi geceler, Arthur.
Ayak seslerinin uzaklaştığını duydum.
Yatağa uzandım.
Gözlerimi kapatmadan önce son kez düşündüm.
Belki de Ivan'ın bıraktığı anahtar bizi sadece eski kayıtlara götürmeyecekti.
Belki de bizi yıllardır saklanan çok daha büyük bir gerçeğe götürecekti.
Ve ertesi gün bunun ilk adımını atacaktık.