BÖLÜM — HAYALLERİM
BÖLÜM — HAYALLERİM
Sabah olduğunda evin içinde yine sakin bir hava vardı.
Hepimiz aynı odadaydık.
Eski kayıt binasına gitmeden önce biraz daha konuşmaya karar vermiştik.
Dün onlara düğünümden kaçtığımı anlatmıştım. Bugün ise konu yavaş yavaş başka yerlere gelmişti.
Thomas koltuğa oturmuş, bana bakıyordu.
— Madem birbirimizi yeni tanıyoruz, herkes biraz kendinden bahsetsin.
William hafifçe gülümsedi.
— Fena fikir değil.
Arthur da başını salladı.
— Eleanor isterse önce o anlatsın.
Üçünün de bana baktığını görünce kısa bir süre ne söyleyeceğimi düşündüm.
Sonra ellerimi dizlerimin üzerine koydum.
— Nereden başlayacağımı bilmiyorum.
Thomas gülümsedi.
— Nereden istersen.
Bir süre sessiz kaldım.
Sonra çocukluğumu düşünmeye başladım.
— Küçükken çok soru sorardım.
William hemen dikkat kesildi.
— Ne hakkında?
— Her şey hakkında.
İstemeden gülümsedim.
— İnsanlar neden böyle davranıyor? Bir şey neden yasak? Bir insan suç işlemediği hâlde neden suçlanabilir?
Arthur kaşlarını hafifçe kaldırdı.
— Küçükken bile böyle miydin?
— Sanırım.
Thomas güldü.
— Demek başımıza bela olacak kadar meraklıymışsın.
Ben de gülümsedim.
— Belki biraz.
William masadaki kâğıtları kenara çekti.
— Peki en çok neyi seviyorsun?
Bu soruyu duyunca düşünmeden cevap verdim.
— Kitapları.
Thomas başını salladı.
— Bunu tahmin etmek zor değildi.
— Özellikle hukuk kitaplarını.
Odaya kısa bir sessizlik çöktü.
Arthur bana baktı.
— Hukuk mu?
Başımı salladım.
— Evet.
Bir an durdum.
— Çocukluğumdan beri hukukla ilgileniyorum.
William merakla sordu:
— Neden?
Gözlerimi yere indirdim.
— Çünkü insanların haklarını bilmemesi beni hep rahatsız etti.
Sonra tekrar onlara baktım.
— Bir insanın sırf kendini savunamadığı için haksızlığa uğramasını istemiyorum.
Üçü de sessizce beni dinliyordu.
Bu kez kimse sözümü kesmedi.
Ben de devam ettim.
— En büyük hayalim bir gün avukat olmak.
Thomas'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
— Bence sana yakışır.
Arthur başını salladı.
— Bana da öyle geliyor.
William ise biraz düşündükten sonra konuştu.
— Sen zaten olayların ayrıntılarını fark ediyorsun. Bu yüzden bu cinayetlerin peşini bırakmıyorsun.
— Belki de.
Kısa bir süre sustum.
— Ama yaşadığım dönemde bir kadının istediği mesleği yapması o kadar kolay değil.
Arthur'un yüzü ciddileşti.
— Bunu biliyorum.
— Bazen ne kadar istesem de önümde sürekli bir engel varmış gibi hissediyorum.
Thomas bana dikkatle baktı.
— Ama yine de vazgeçmemişsin.
Başımı salladım.
— Hayır.
İçimden gelen bir cümleyi söyledim.
— Çünkü bir şeyi çok istediğimde, sırf başkaları istemiyor diye bırakmak istemiyorum.
Arthur bu kez hiçbir şey söylemedi.
Sadece başını salladı.
Sanki söylediklerimi gerçekten düşünüyordu.
Bir süre sonra William konuştu.
— Ben de insanları gözlemlemeyi severim.
Ona baktım.
— Fark ettim.
William hafifçe gülümsedi.
— İnsanların söylediklerinden çok söylemedikleri şeyler ilgimi çekiyor.
Thomas hemen araya girdi.
— William çocukken de böyleydi.
— Nasıldım?
— Herkes oynarken o bir köşede oturup insanları izlerdi.
William kaşlarını kaldırdı.
— O kadar da değil.
Arthur ilk kez hafifçe güldü.
— Öyleydin.
Thomas ona döndü.
— Sen de farklı değildin.
Arthur şaşırmış gibi baktı.
— Ben ne yapıyordum?
— Sürekli bizi korumaya çalışıyordun.
Arthur birkaç saniye sessiz kaldı.
— Abartıyorsun.
Thomas başını salladı.
— Hayır.
Sonra bana döndü.
— Bir keresinde William düştüğünde Arthur saatlerce onun yanında oturmuştu.
William hemen itiraz etti.
— Saatlerce değildi.
— Bana uzun gelmişti.
Arthur hafifçe başını eğdi.
Bu konuşmayı dinlerken kendimi biraz garip hissettim.
Çünkü onların çocukluğuna ait anıları vardı.
Ben ise o anıların hiçbirinde yoktum.
Üçünün birbirleriyle ilgili bildikleri şeyleri ben yeni öğreniyordum.
Bunu fark etmiş olmalılar ki Thomas bana baktı.
— Sana biraz yabancı geliyorsa normal.
Sessizce ona baktım.
— Evet.
— Biz de seni yeni tanıyoruz.
Arthur da konuştu.
— Ama zamanla birbirimizi daha iyi tanıyacağız.
Başımı salladım.
— Umarım.
İçimde garip bir sıcaklık oluştu.
Henüz onları gerçekten tanımıyordum.
Onlar da beni.
Ama ilk defa kendimi bir grubun dışında hissetmiyordum.
Bir süre sonra Thomas bana baktı.
— Peki en büyük hayalin sadece avukat olmak mı?
Bu soruyu duyunca düşündüm.
Sonra başımı salladım.
— Hayır.
Üçü de bekledi.
— Asıl istediğim kendi kararlarımı verebilmek.
Arthur'un bakışları ciddileşti.
Ben devam ettim.
— Nerede yaşayacağıma, ne yapacağıma, kiminle konuşacağıma kendim karar vermek istiyorum.
Sesim biraz alçaldı.
— Hayatım boyunca başkaları benim yerime karar verdi.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Arthur sakin bir sesle konuştu.
— Bundan sonra kimse senin yerine karar vermeyecek.
Ona baktım.
— Bunu söylemek kolay.
Arthur başını salladı.
— Biliyorum.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Ama yine de elimizden geleni yapacağız.
William da başını salladı.
— Önce Victor'un ne istediğini anlamamız gerekiyor.
Thomas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Sonra Eleanor kendi hayatına dönebilir.
İstemeden gülümsedim.
— Kulağa güzel geliyor.
Thomas güldü.
— O zaman bunu planımıza ekleyelim.
Ben de güldüm.
Odadaki hava ilk kez biraz hafiflemişti.
Sonra Arthur pencerenin önüne doğru yürüdü.
Bir süre dışarı baktı.
— Benim de size anlatmam gereken şeyler var.
William ona döndü.
— Ne gibi?
Arthur birkaç saniye düşündü.
— Babamız öldükten sonra aileyle ilgili birçok sorumluluk üzerime kaldı.
Thomas hemen konuştu.
— Fazlasını aldın.
Arthur ona baktı.
— Belki.
— Kesinlikle.
William hafifçe gülümsedi.
— Arthur her şeyi tek başına çözebileceğini sanıyordu.
Arthur başını salladı.
— Bazen öyle yapmak zorunda kaldım.
Thomas ona baktı.
— Ama artık yalnız değilsin.
Arthur bir an sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Sanırım değilim.
Bu sözler beni düşündürdü.
Onları daha yeni tanıyordum.
Onlar da beni daha yeni tanıyordu.
Ama aramızdaki bağ, bilmediğimiz yılların ardından bile yavaş yavaş oluşmaya başlıyordu.
Ben hayatım boyunca tek çocuk olduğumu sanmıştım.
Şimdi ise üç ağabeyim vardı.
Üstelik üçünün de yanında oturuyordum.
Bu hâlâ bana garip geliyordu.
Ama artık eskisi kadar yabancı hissettirmiyordu.
William masadaki anahtara baktı.
— Eski kayıt binasına gitmemiz gerekiyor.
Anahtarın üzerindeki işareti düşündüm.
— Evet.
Thomas ayağa kalktı.
— O zaman daha fazla beklemeyelim.
Arthur kapıya doğru yöneldi.
Ben de yerimden kalktım.
Çantamı aldım.
İçinde Ivan'ın mektubu, anahtar ve daha önce topladığım kayıtlar vardı.
Kapıya yaklaşırken bir an durdum.
Aklımdan tek bir düşünce geçti.
Yıllardır başkalarının benim için çizdiği bir hayatın içinde yaşamıştım.
Ama bundan sonra ne olacağına ben karar vermek istiyordum.
Ve bunun için önce geçmişte saklanan gerçekleri öğrenmem gerekiyordu.
Üç ağabeyim yanımdaydı.
İlk kez gerçekten birlikte yola çıkıyorduk.
Eski kayıt binasında bizi neyin beklediğini bilmiyordum.
Ama artık gerçeği tek başıma aramıyordum.