BÖLÜM — YENİ KAYIT
BÖLÜM — YENİ KAYIT
Ertesi sabah erkenden uyandım.
Dün arşivden aldığımız kayıt numarası hâlâ aklımdaydı.
Aşağı indiğimde Arthur masada oturuyordu.
William da elindeki kâğıdı inceliyordu.
Thomas ise mutfaktan çıkıyordu.
Elinde bir parça ekmek vardı.
Arthur ona baktı.
— Daha kahvaltı bile yapmadık.
Thomas ekmeğe baktı.
— Ben hazırlıklıyım.
William başını kaldırmadan konuştu.
— Sen her zaman yemek konusunda hazırlıklısın.
Thomas gülümsedi.
— Bunun neresi kötü?
Ben de masaya oturdum.
— Kayıt numarasıyla ilgili bir şey bulabildiniz mi?
William kâğıdı önüme koydu.
— Evet.
Hemen kâğıda baktım.
— Nereye ait?
— Eski bir mülk kaydına.
Arthur söze girdi.
— Ve kayıt Whitechapel'de.
İçimden bir ürperti geçti.
Yine Whitechapel.
— Eski ev mi?
William başını iki yana salladı.
— Hayır. Başka bir bina.
Thomas ekmeğinden bir parça kopardı.
— Umarım çok uzak değildir.
Arthur ona baktı.
— Senin için önemli olan gerçekten mesafe mi?
Thomas düşündü.
— Hayır.
— Neymiş?
— Yemek bulabilecek miyiz?
William gülmeye başladı.
Ben de gülümsedim.
Arthur ise başını iki yana salladı.
— Seninle ciddi bir konu konuşmak gerçekten zor.
Thomas hiç bozuntuya vermedi.
— Ama eğlenceli.
William elindeki kâğıdı yeniden inceledi.
— Şakayı bırakın. Burada başka bir ayrıntı var.
Hepimiz ona baktık.
— Kayıt 1700 yılında oluşturulmuş.
Arthur hemen kâğıda eğildi.
— Emin misin?
William başını salladı.
— Evet.
İçimden bir ürperti geçti.
— Babamın dönemine denk geliyor.
William başını salladı.
— Evet.
Arthur'un yüzü ciddileşti.
— Peki kayıtta Ivan'ın işareti var mı?
William satırları dikkatlice inceledi.
— Burada yok.
Sonra parmağını başka bir satıra götürdü.
— Ama şu not var.
Hepimiz yaklaştık.
William yazıyı okudu.
— “Kayıt daha sonra değiştirilmiştir.”
Bir an sessizlik oldu.
— Kim değiştirmiş? diye sordum.
William başını iki yana salladı.
— Yazmıyor.
Arthur kâğıdı aldı.
— O zaman bunu öğrenmemiz gerekiyor.
Thomas ayağa kalktı.
— Önce kahvaltı.
Arthur ona baktı.
— Thomas...
— Ne? Katilin peşimizde olduğunu biliyorum. Ama açken katilden kaçmak da zor.
İstemeden güldüm.
William da gülümsedi.
— Bu mantığı nasıl savunabildiğini hâlâ anlamıyorum.
Thomas omuzlarını kaldırdı.
— Ben anlıyorum.
Arthur kapıya yöneldi.
— Tamam. Kahvaltıdan sonra gidiyoruz.
Thomas hemen arkasından geldi.
— İşte şimdi doğru bir karar verdin.
Bir süre sonra evden çıktık.
Whitechapel'e doğru ilerlerken içimde garip bir huzursuzluk vardı.
Yeni kayıt numarası bizi bir yere götürüyordu.
Ama orada ne bulacağımızı bilmiyorduk.
Sokağın sonuna yaklaşırken Arthur bir anda durdu.
— Bekleyin.
Hepimiz durduk.
Arthur karşıdaki sokağa baktı.
— Bizi biri izliyor olabilir.
Thomas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
William da etrafına bakındı.
Ben ise arkamı döndüm.
Sokağın diğer ucunda biri vardı.
Yüzünü göremiyordum.
Sadece birkaç saniye boyunca bize baktı.
Sonra kalabalığın arasına karıştı.
Arthur hemen bize döndü.
— Buradan devam ediyoruz. Ama dikkatli olun.
Thomas bu kez hiç şaka yapmadı.
Yanıma yaklaştı.
— Yanından ayrılmayacağım.
William da başını salladı.
— Hiçbirimiz ayrılmayacağız.
Arthur önden yürümeye başladı.
Biz de peşinden gittik.
Katil hâlâ peşimizdeydi.
Ama artık yalnız değildim.
Üç ağabeyim yanımdaydı.
Ve elimizde bizi yeni bir gerçeğe götürebilecek bir kayıt numarası vardı.
Ne bulacağımızı bilmiyorduk.
Ama bu kez gerçeğin peşinden dört kişi gidecektik.