KUTUNUN İÇİNDEKİ SIR
— KUTUNUN İÇİNDEKİ SIR
Arthur'un eli kutunun üzerinde duruyordu.
Hepimiz sessizce kutuya bakıyorduk.
Sonunda Arthur kapağı açtı.
Kutunun içinde eski bir anahtar vardı.
Anahtarın yanında katlanmış küçük bir kâğıt duruyordu.
William kâğıdı dikkatlice aldı.
Açtığında birkaç satırlık yazı gördük.
“Bu anahtar, gerçeğin saklandığı kapıyı açacak.
Ancak o kapının ardında yalnızca geçmiş yok.
Dikkatli olun.
Güvendiğiniz insanlara dikkat edin.”
Altında tek bir harf vardı.
I.
Bir süre kimse konuşmadı.
Thomas anahtara baktı.
— Bu hangi kapının anahtarı?
Başımı salladım.
— Bilmiyorum.
William kâğıdı yeniden okudu.
— Gerçeğin saklandığı kapı...
Arthur düşünceli bir şekilde kutuya baktı.
Ama bu kez yüzünde yalnızca merak yoktu.
Bir süredir Eleanor'a bakıyordu.
Sanki karşısındaki kişinin gerçekten kendi kız kardeşi olduğuna hâlâ alışmaya çalışıyordu.
Arthur'un düşüncelerini bilmiyordum.
Ama onun yerinde olsam ben de ne hissedeceğimi bilemezdim.
Yıllarca varlığından bile haberdar olmadığın bir kardeşinin olduğunu öğrenmek kolay değildi.
Sonra onun başına gelenleri dinliyorsun.
Ve şimdi onu korumak istiyorsun.
Ama nereden başlayacağını bilmiyorsun.
Arthur sessizce nefes aldı.
— Babamız bunu bilerek saklamış.
William ona baktı.
— Evet.
William'ın aklı ise başka yerdeydi.
O, her şeyin birbiriyle bağlantısını kurmaya çalışıyordu.
Ivan.
Victor.
Eski kayıtlar.
Üç cinayet.
Eleanor.
Ve şimdi bu anahtar.
Kafasında cevaplardan çok soru vardı.
— Babamızın neden bütün bunları sakladığını anlamamız gerekiyor, dedi.
Thomas ise hiçbir şey söylemiyordu.
Anahtara bakarken yüzündeki ifade değişmişti.
Belli ki onun aklında diğerlerinden farklı şeyler vardı.
Kardeşi.
Eleanor.
Onu daha dün tanımıştı.
Ama artık hayatında hiç bilmediği birinin değil, kendi ailesinden birinin karşısında olduğunu biliyordu.
Thomas gözlerini Eleanor'a çevirdi.
— Sana alışmam biraz zaman alacak.
Şaşırarak ona baktım.
Thomas hafifçe gülümsedi.
— Yanlış anlama. Kötü anlamda söylemiyorum.
Ben de istemeden gülümsedim.
— Benim de size alışmam zaman alacak.
Bu kez William'ın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
Arthur ise başını eğerek sessizce bize baktı.
Belki o da aynı şeyi düşünüyordu.
Hiçbirimiz birbirimizi gerçekten tanımıyorduk.
Ama artık aynı aileden olduğumuzu biliyorduk.
Bu düşünce hâlâ garip geliyordu.
Yıllarca kendimi tek çocuk sanmıştım.
Şimdi ise üç ağabeyim vardı.
Üstelik üçü de yanımdaydı.
William yeniden kâğıda baktı.
Sonra anahtarı elime aldı.
— Bunun bir anlamı olmalı.
Anahtarın üzerindeki küçük işareti inceledim.
Bir anda eski kayıt binasında gördüğüm sembol aklıma geldi.
— Bir dakika.
Üçü de bana baktı.
— Eski kayıt binasında buna benzeyen bir sembol görmüştüm.
William hemen yaklaştı.
— Emin misin?
— Tam olarak aynı mı bilmiyorum. Ama çok benziyordu.
Arthur anahtarı dikkatlice inceledi.
— O zaman oraya gitmeliyiz.
Thomas başını salladı.
— Belki babamızın bıraktığı cevabı orada buluruz.
Anahtarı cebime koydum.
Bir süre hepimiz sessiz kaldık.
Sonra Arthur kapıya doğru baktı.
— Yarın erkenden gideriz.
Kimse itiraz etmedi.
Çünkü artık hepimiz aynı şeyi biliyorduk.
Ivan bize yalnızca bir anahtar bırakmamıştı.
Geçmişine ulaşmamız için bir yol da bırakmıştı.
Ve o yolun sonunda ne bulacağımızı henüz bilmiyorduk.
Yorumlar
- Hakan Başkurt: İvan sadece anahtar bırakmamış işin içinde başka bir sır var gibi
- Umay Vuralcan: arthur kapağı açtığında heyecanlanıyorum ama içimde bir ürperti var
- Volkan Eryılmazlı: dikkatli olmanız lazım arthur kimse güvenilir görünmüyor