Kitap 1 · 10 Ağustos
En iyi, en mutlu hayatı yaşayabilirdim, eğer bir aptal olmasaydım. Böyle güzel koşullar, bir insanın ruhunu neşelendirmek için kolayca bir araya gelmez; şu anda bulunduğum durumlar gibi. Ah, kalbimizin tek başına mutluluğumuzu yarattığı kesin. — Sevimli ailenin bir parçası olmak, yaşlı tarafından bir evlat gibi sevilmek, küçükler tarafından bir baba gibi sevilmek ve Lotte’den! — Sonra dürüst Albert, hiçbir kaprisli tavrıyla mutluluğumu bozmayacak; beni içten bir dostlukla kucaklayacak; Lotte’den sonra dünyada en çok sevdiği kişi olacağım! — Wilhelm, yürüyüşe çıktığımızda ve birbirimize Lotte’den bahsettiğimizde, birbirimizi dinlemek bir zevk; dünyada bu ilişki kadar komik bir şey yoktur, ama yine de bu konuda gözlerim sık sık yaşarır.
Bana onun dürüst annesinden bahsettiğinde: nasıl ölüm döşeğinde Lotte’ye evini ve çocuklarını emanet ettiğini, Lotte’yi ona teslim ettiğini, o zamandan beri Lotte’nin bambaşka bir ruhla canlandığını, nasıl ev işlerine ve ciddiyete dair gerçek bir anne olduğunu, zamanının hiçbir anının sevgi dolu bir eylem ve çalışmadan geçmediğini, ama yine de neşesinin, hafif ruhunun onu hiç terk etmediğini anlatıyor. — Onun yanında yürürken yolda çiçekler topluyorum, onları çok dikkatlice bir buket haline getiriyorum ve — akıp giden suya atıyorum, nasıl yavaşça aşağıya süzüldüklerini izliyorum. — Albert’in burada kalacağını ve saraydan güzel bir gelirle bir görev alacağını sana yazıp yazmadığımı bilmiyorum; burada çok seviliyor. İşlerinde düzen ve titizlikte onun gibisini pek az gördüm.