Kitap 1 · 10 Mayıs
Bütün ruhumu kaplayan harika bir neşe var, tıpkı kalbimle keyfini çıkardığım tatlı bahar sabahları gibi. Burada yalnızım ve benim gibi ruhlar için yaratılmış bu bölgede hayatımın tadını çıkarıyorum. Çok mutluyum, dostum, huzurlu bir varoluş duygusuna tamamen dalmış durumdayım ki, sanatım bundan zarar görüyor. Şu an bir çizgi bile çizemem; bu anlarda hiç olmadığı kadar büyük bir ressam oldum. Sevgili vadim etrafımda buharlanırken, yüksek güneş, ormanın derin karanlığının yüzeyinde dinlenirken ve yalnızca birkaç ışın içsel kutsallığıma sızarken, ben yüksek otların arasında akan dere kenarında uzanıyorum; yere daha yakınken, binbir çeşit ot dikkatimi çekiyor.
O an, sapların arasında küçük dünyanın vızıltısını, sayısız, derinlikleri bilinmeyen böceklerin şekillerini kalbime daha yakın hissediyorum ve bizi kendi suretinde yaratan Yüce’nin varlığını, sonsuz mutluluk içinde bizi taşıyan ve koruyan Sevgili’nin nefesini hissediyorum; dostum! Gözlerimde bir karanlık çökerken, etrafımdaki dünya ve gökyüzü ruhumda, sevdiğim birinin şekli gibi dinleniyor—o zaman sık sık özlem duyuyorum ve düşünüyorum: ah, bunu yeniden ifade edebilsen, kağıda, içinde öyle dolu, öyle sıcak yaşayan şeyi üfleyebilsen, bu da ruhunun aynası olurdu, tıpkı ruhunun sonsuz Tanrı’nın aynası olduğu gibi!—dostum—ama bu durum beni mahvediyor, bu görünümlerin ihtişamının etkisi altında kalıyorum.