Kitap 1 · 15 Mayıs
Küçük insanların beni tanıdığını ve sevdiğini biliyorum, özellikle de çocukların. Ancak, üzücü bir gözlemde bulundum. Başlangıçta onlara katıldığımda, dostça bir şekilde şunları bunları sorduğumda, bazıları benim onlarla alay etmek istediğimi düşündü ve beni oldukça kaba bir şekilde geçiştirdiler. Bu durum beni üzmedi; yalnızca, daha önce de sıkça gözlemlediğim gibi, en canlı şekilde hissettim: Biraz saygınlığı olan insanlar, sıradan halktan her zaman soğuk bir mesafede dururlar, sanki yakınlaşmanın kendilerini bir şeylerden kaybettireceğinden korkuyorlarmış gibi; ve sonra, alçak gönüllü görünmeye çalışan kaçaklar ve kötü şakacılar var ki, kendilerini aşağılamakta bir sakınca görmüyorlar, böylece zavallı halkı daha da incitiyorlar.
Elbette, bizlerin eşit olmadığını ve olamayacağını biliyorum; ama ben, saygınlıklarını korumak için kendilerini sözde "aşağı" olanlardan uzak tutmaya çalışanların, düşmanından saklanan bir korkak kadar kınanacak durumda olduklarına inanıyorum.
Geçenlerde su kuyusuna gittiğimde, en alt basamağa bir genç hizmetçi kızın kaplarını koyduğunu ve etrafa bakarak, arkadaşlarının gelip ona yardım edip etmeyeceğini kontrol ettiğini gördüm. Aşağı indim ve ona baktım. "Yardımcı olabilir miyim, genç hanım?" dedim. Kız, tamamen kızardı. "Hayır, efendim!" dedi. "Hiç zahmet etmeyin." Kravatını düzeltti ve ben de ona yardım ettim. O, teşekkür ederek yukarı çıktı.