Kitap 1 · 18 Temmuz
Wilhelm, kalbimiz için dünya sevgisiz neye yarar! Işıksız bir sihirli fener neye benzer! Işığı içeri soktuğun an, en renkli resimler beyaz duvarına yansır! Ve eğer bu sadece geçici hayallerden ibaret olsa bile, yine de bizim mutluluğumuzu artırır; tıpkı genç çocuklar gibi önünde durup, bu harika görüntülere hayran kalmak. Bugün Lotte’ye gidemediğim için bir zorunlu topluluk beni engelledi. Ne yapmalıydım? Hizmetçimi dışarı gönderdim, sadece bugün ona yakın birinin yanında olmasını istemiştim. Onu ne kadar sabırsızlıkla bekledim, onu görünce ne kadar sevindim! Onu başından tutup öpmek istedim, ama utanmasam da yapmadım.
Bologna taşı hakkında anlatılan bir şey var ki, güneşin altında bırakıldığında ışınlarını çeker ve bir süre geceleyin parıldar. İşte benim için de bu gençle öyle oldu. Onun yüzünde, yanaklarında, ceket düğmelerinde ve paltonun yakasında Lotte’nin gözlerinin dinlenmiş olduğunu bilmek, her şeyi benim için o kadar kutsal, o kadar değerli kıldı! O an, o genci bin talere bile vermek istemezdim. Onun yanında olmak bana o kadar iyi geliyordu. — Tanrı korusun, buna gülme. Wilhelm, eğer mutluysak, bunlar hayal mi?