Kitap 1 · 26 Temmuz
Bazen onu bu kadar sık görmemeye karar veriyorum. Evet, bunu başarabilen kim var ki! Her gün bu tuzağa düşüyorum ve kendime kutsal bir söz veriyorum: yarın bir kez olsun gitmeyeceksin. Ama sabah olunca, yine karşıma çıkıyor bir dayanılmaz sebep ve daha kendime gelmeden, onun yanındayım. Ya akşam "Yarın gelecek misiniz?" dediği için, kim oradan uzak durabilir? Ya da bana bir görev veriyor ve ben de uygun buluyorum, cevabı bizzat ona iletmek; ya da gün o kadar güzel ki, Wahlheim'e gidiyorum ve oraya vardığımda, ona ulaşmam sadece yarım saat kalıyor!—Havası bana çok yakın—hop! İşte oradayım. Büyükannemin bir masalı vardı Magnet Dağı hakkında: Yakınlaşan gemiler birdenbire tüm demir eşyalarını kaybediyor, çiviler dağa doğru uçuyor ve zavallı insanlar, üst üste yığılan tahtalar arasında kalıyorlardı.