Kitap 1 · 4 Mayıs 1771
Ne kadar mutluyum ki buradayım! En iyi dostum, insanın kalbi nedir! Seni, bu kadar sevdiğim, ayrılmaz olduğum kişiyi terk etmek ve yine de mutlu olmak! Biliyorum, bana affedeceksin. Diğer bağlantılarım, kalbimi bu kadar korkutmak için kader tarafından seçilmiş değil miydi? Zavallı Leonore! Ve yine de ben masumum. Onun, inatçı kız kardeşinin cazibeleri bana hoş bir sohbet sağlarken, zavallı kalpte bir tutku oluşmasından ne yapabilirim? Ve yine de—tamamen masum muyum? Onun duygularını beslemedim mi? Doğanın, bizi sık sık güldüren, ne kadar komik olsalar da, gerçek ifadeleriyle kendimi eğlendirmedim mi? Ne de olsa—ah, insan nedir ki, kendisi hakkında şikayet edebilir!
Sevgili dostum, sana söz veriyorum, kendimi düzelteceğim, kaderin önümüze koyduğu birazcık kötülüğü bir daha tekrarlamayacağım; mevcut olanı tadını çıkaracağım ve geçmiş benim için geçmişte kalacak. Kesinlikle haklısın, en iyi dostum, insanların acıları daha az olurdu eğer—Tanrı bilir, neden böyle yaratıldılar!—hayal gücünün geçmişteki kötülükleri hatırlamakla bu kadar meşgul olmaktan vazgeçselerdi, kayıtsız bir mevcut durumu katlanmak yerine.
Annemle konuşmanı istiyorum, ona işlerini en iyi şekilde yürüteceğimi ve en kısa zamanda ona haber vereceğimi söyle. Teyzemi konuştum ve bizdeki kötü kadın imajının çok uzağında, neşeli, heyecanlı, en iyi kalbe sahip bir kadın buldum. Annemin miras payının tutulmasıyla ilgili şikayetlerini ona açıkladım; bana nedenlerini, sebeplerini ve her şeyi geri vermeye hazır olduğu koşulları söyledi, hatta bizden daha fazlasını—kısacası, şimdi bununla ilgili daha fazla yazmak istemiyorum, anneme söyle, her şey yolunda gidecek. Ve sevgili dostum, bu küçük işte tekrar gördüm ki, yanlış anlamalar ve tembellik, dünyada belki de hile ve kötülükten daha fazla karışıklığa neden oluyor. En azından, son ikisi kesinlikle daha nadir.
Bu arada burada oldukça iyi hissediyorum. Yalnızlık, bu cennet gibi bölgede kalbime değerli bir balsam gibi geliyor ve bu gençlik mevsimi, sık sık titreyen kalbimi tüm sıcaklığıyla ısıtıyor. Her ağaç, her çit bir çiçek demeti gibi ve insan, bu hoş kokular denizinde süzülmek ve tüm besinini orada bulmak için bir mayıs böceği olmak istiyor.
Şehir kendisi hoş değil, ama etrafında doğanın tarif edilemez bir güzelliği var. Bu, merhum Kont M.'yi, en güzel çeşitlilikteki tepelerden birine bir bahçe kurmaya ikna etti. Bahçe sade ve içeri girdiğinizde, burada kendisi için bir şeyler tadını çıkarmak isteyen bir duyarlı kalbin planladığını hemen hissediyorsunuz. Zaman zaman, onun en sevdiği yer olan, benim de sevdiğim o harabe köşkte merhuma gözyaşı döktüm. Yakında bahçenin sahibi olacağım; bahçıvan bana yakın, sadece birkaç gündür ve bu durum onun için de kötü olmayacak.