Kitap 1 · 8 Temmuz
Ne çocukmuşum ben! Ne kadar kıskanıyorum böyle bir bakışı! Ne çocukmuşum ben! — Wahlheim’a gitmiştik. Kadınlar dışarı çıktılar ve yürüyüşlerimiz sırasında Lotte’nin siyah gözlerinde — ben bir aptalım, affet beni! Onu görmelisin, bu gözleri. — Kısa kesiyorum (çünkü gözlerim uykuya dalmak üzere): bak, kadınlar arabaya bindi, orada genç Wilhelm, Selstadt, Audran ve ben duruyorduk. O sırada çocuklarla sohbet ediliyordu, elbette oldukça hafif ve havadar bir muhabbetti. — Lotte’nin gözlerini arıyordum: ah, o gözler birinden diğerine gidiyordu! Ama bana! Bana! Bana! Tek başına ona teslim olmuş bir halde duruyordum, ama gözleri üzerimde değildi!
— Kalbim ona binlerce elveda diyordu! Ve o beni görmedi! Araç geçti gitti, bir damla yaş gözümde belirdi. Onu izledim ve Lotte’nin başındaki süsün, o kalabalıktan dışarı sarktığını gördüm, ve arkasını döndü, ah! Benim için mi? — Sevgili! Bu belirsizlik içinde süzülüyorum; bu benim tesellim: belki de arkasını dönüp bana baktı! Belki de! — İyi geceler! Ah, ne çocukmuşum ben!