14. bölüm
Kan tahlilinin sonucu çıkmıştı.
Doktor, elindeki sonuçlara birkaç kez baktıktan sonra gözlerini Hülya’ya çevirmişti.
— Sonuçlarınız pozitif. Hamilesiniz.
Hülya birkaç saniye boyunca ne söylendiğini anlamamış gibi doktora baktı.
— Ne?
— Hamilesiniz.
— Bu mümkün değil!
Sesini yükseltmiş, doktorun önündeki kâğıda inanmayarak bakıyordu.
— Bir yanlışlık olmalı. Testi tekrar yapın!
Doktor sakin kalmaya çalışarak sonuçların laboratuvar tarafından doğrulandığını anlattı. Fakat Hülya hiçbirini dinlemek istemiyordu.
— Yalan söylüyorsunuz sizi dava edeceğim! Böyle bir şey olamaz!
Sandalyeden bir hışımla kalktı ve odadan çıktı.
Hastaneden ayrılır ayrılmaz başka bir doktora gitti.
Belki de ilk hastanede bir hata yapılmıştı.
Fakat ikinci doktorun söylediği de aynıydı.
— Test sonucunuz pozitif. Hamilesiniz.
Hülya bu kez hiçbir şey söyleyemedi.
Doktorun odasından çıktığında adımlarını nereye attığını bile bilmiyordu.
Hamileydi.
Ama nasıl?
Kara kara düşünmeye başladı.
Bu nasıl olur?
Ben kimseyle bir şey yaşamadım.
Uzun süre zihnini zorladı. Sonunda aklına gelen tek ihtimal, düşünmek bile istemediği bir ihtimaldi.
Yusuf...
Yusuf'la geçirdiği o geceler...
Sarhoş olduğu zamanlar...
Ya Yusuf onun sarhoşluğundan faydalanıp...
Hülya düşüncesinin devamını getiremedi.
Bunu düşünmek bile nefesini kesmeye yetiyordu.
Ne yapacağını bilmiyordu.
Kime anlatacağını, nasıl anlatacağını, hatta yaşadıklarının gerçekten böyle olup olmadığını bile bilmiyordu.
İçinde büyüyen korkuyla birlikte sanki çıldırmak üzereymiş gibi hissediyordu.
Ama bunu kimseye söyleyemezdi.
Şimdilik...
Hiç kimseye.
Eve geldiğinde annesinin yüzüne bile bakmadan doğruca odasına çıktı.
— Hülya! Kızım, doktor ne dedi?
Hülya cevap vermedi.
Annesi arkasından birkaç adım attı.
— Hülya, sana soruyorum. Ne dedi doktor?
Hülya yine sustu.
Odasına girer girmez kapıyı kilitledi.
Sonra sırtını kapıya yasladı.
Dizlerinin bağı çözülmüş gibi yavaşça yere çöktü.
Ve sonunda gözyaşlarını tutamadı.
Sessizce ağlamaya başladı.
Ellerini yüzüne kapattı.
— Ne yapacağım ben?..
Sesi titriyordu.
Başını dizlerinin arasına gömüp hıçkırarak ağlamaya devam etti.
O an hayatında ilk kez, karşısındaki hiçbir çıkış yolu göremiyordu.
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 🙏
- Muhammed: 😍