19. bölüm
Teoman, günden güne Deniz’e biraz daha yakınlaşıyordu.
Deniz, ona kendisini öylesine değerli hissettiriyordu ki… Küçücük şeylerle bile Teoman’ın yüzünde bir tebessüm oluşturmayı başarıyordu.
“Teoman Bey, yemek yediniz mi? İsterseniz odanıza getirebilirim.”
Bazen bir fincan kahve bırakıyordu masasına, bazen de yoğun olduğunu gördüğünde hiçbir şey söylemeden işlerini kolaylaştırmaya çalışıyordu.
Zaman hızla ilerliyordu.
Deniz ise her sabah işe gelirken ayrı bir heyecan duyuyordu. Teoman’ı görecek olmak bile gününü güzelleştirmeye yetiyordu.
Teoman içinse Deniz, Hülya’nın ihanetinden sonra adeta bir ilaç olmuştu.
Hiç beklemediği bir anda hayatına girmiş, fark ettirmeden yaralarının üzerine dokunmuştu. Onu zorlamadan, geçmişini sorgulamadan, sadece olduğu hâliyle yanında durmuştu.
Şubat ayı gelip çatmıştı.
Dışarıda lapa lapa kar yağıyordu. İstanbul, beyaz bir örtünün altında sessizleşmişti.
Teoman o sabah şirkete geldiğinde üzerinde yine Deniz’in ördüğü atkı ve bere vardı.
Deniz, ördüğü şeyleri, Teoman’ın her taktığında duyduğu mutluluğu gizleyemiyordu. Teoman’ın ona aldığı bilekliği ise o da hiç çıkarmıyordu.
Aralarında kimsenin adını koymadığı, ama her geçen gün biraz daha büyüyen bir bağ vardı.
Teoman artık bir karar vermesi gerektiğini biliyordu.
Deniz’e karşı gerçekten ne hissediyordu?
Bu sadece kendisine gösterilen ilginin verdiği huzur muydu?
Yoksa kalbinde çok daha farklı bir duygu mu filizleniyordu?
Buna bir isim vermeliydi.
Çünkü Deniz’e bir adım atacaksa, bunu emin olarak yapmalıydı. Eğer hissettikleri gerçek değilse, Deniz’in umutlanmasına izin vermeden geri çekilmeliydi.
Tam bunları düşünürken arkasından bir ses duydu.
“Teoman Bey…”
Teoman düşüncelerinden sıyrılıp arkasını döndü.
Deniz karşısındaydı.
“Deniz Hanım?”
“Bugün saat ikide toplantınız var. Bilgi vermek istedim.”
Teoman başını salladı.
“Hatırlattığınız için teşekkür ederim.”
Deniz gülümseyerek başını salladı ve dönüp gitmek üzereyken Teoman’ın sesiyle durdu.
“Deniz Hanım…”
Deniz hemen arkasını döndü.
“Efendim, Teoman Bey?”
Teoman birkaç saniye sustu.
Sonra, kendisinin bile beklemediği bir soru sordu.
“Akşam müsait misiniz?”
Deniz’in şaşkınlıkla cevap verdi.
“Eee… Evet, Teoman Bey.”
Teoman bu kez hafifçe gülümsedi.
“Peki… Bana yemek yiyecek kadar zaman ayırabilir misiniz?”
Deniz’in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
“Tabii ki.”
Teoman başını salladı.
“Öyleyse akşam görüşürüz.”
“Akşam görüşürüz, Teoman Bey.”
Deniz yüzündeki gülümsemeyi saklayamıyordu.
Kalbi öylesine hızlı çarpıyordu ki sanki bütün şirket duyacakmış gibi hissediyordu.
O gün saatlerin nasıl geçeceğini bilmiyordu.
Tek bildiği, akşamın bir an önce gelmesini istediğiydi.
Yorumlar
- Ebru Rüzgar: akşam vakti her şey belli olur
- Beren Pak: Her şey senin elinde deniz teoman kararını vermelisin hemen!
- Derya Ergin: Hala bir adım atmadınız mı?
- Çiğdem Ülger: bunu burada yapmaya devam ettikçe hissedilen bağ güçlenecek mi gerçekten?
- Derya Cengiz: keşke daha önce cesur olsaydın teoman düşündüğün kadar bekleyemezsin
- Eda Rüzgar: teoman kendini de çok fazla düşünlüyor bence denize açıl artık
- Ebru Genç: Full gülümseme var denizin yüzünde araya böyle bir kitaplık da düşer special gezimler yapmalısın
- Eda Zorlu: Görüşmeler gün geçtikçe güzelleşecek ama cesareti ortaya koymalı hemen @eruveydabircan3337
- Ayla Malkoç: denizin yaptığı küçük şeyler teoman için önemli ama daha fazlası gerek
- Kadir karasu: inşallah yanlış gitmez bu buluşma nice böyle sohbetlere çık işte