27. bölüm Hülyanın doğumu

GİT

Hülya'nın doğumu beklenmedik bir şekilde başlamıştı.

Doktorlar hiç vakit kaybetmeden onu apar topar sezaryene aldılar.

Bebeğin başı aşağıda değildi, yukarıdaydı. Üstelik anne karnındaki su da iyice azalmıştı. Bu nedenle normal doğum artık mümkün değildi.

Hülya korku içindeydi.

Ne olduğunu tam olarak anlayamadan kendisini ameliyathanede bulmuştu.

Kısa süre sonra sezaryen gerçekleşti.

Bebeği dünyaya gelmişti…

Fakat Hülya daha onu göremeden hemşireler bebeği hızla kuvöze götürdüler.

Hülya ise doğum sonrası odaya alındı.

Gözleri sürekli kapıya çevriliyordu.

Bebeğini bekliyordu.

Ama kimse bebeğini getirmiyordu.

Nesrin Hanım da bu duruma anlam verememişti.

— Bebeği neden getirmiyorlar? Nerede benim torunum?

Hemşire sakin bir sesle cevap verdi:

— Bebeğiniz şu anda kuvözde.

Nesrin Hanım'ın yüzü bir anda gerildi.

— Kuvözde mi? Neden? Sekiz aylık doğdu diye mi? Sekiz aylık doğan bir sürü çocuk var. Neden hemen kuvöze aldınız?

Hemşire, Nesrin Hanım'ın endişesini anlayabiliyordu.

Hülya'nın ağrı kesici iğnesini yaptıktan sonra ona dönerek sakin bir sesle konuştu:

— Sizi anlıyorum. Endişelenmeniz çok normal. Gereken açıklamayı birazdan doktorumuz size yapacaktır.

Aradan çok geçmeden doktor odaya geldi.

— Geçmiş olsun Hülya Hanım.

Hülya'nın gözleri hemen doktora çevrildi.

Doktorun yüzündeki ciddiyet, onun içindeki korkuyu daha da büyüttü.

— Bebeğinizi kuvöze aldık. Bebeğiniz yaklaşık sekiz aylık, yani prematüre doğdu. Anne karnındaki gelişimini tamamlamak için henüz yeterince zamanı olmamış.

Hülya sessizce dinliyordu.

Doktor devam etti:

— Özellikle akciğerlerinin gelişimi henüz tam olarak tamamlanmamış. Erken doğumlarda, doğuma yakın dönemde akciğerlerin rahat çalışmasına yardımcı olan surfaktan isimli madde yeterince üretilmemiş olabiliyor. Bu nedenle bebeğinizin kendi başına yeterli nefes alması şu anda zor.

Nesrin Hanım'ın gözleri dolmuştu.

Doktor sakinliğini koruyarak açıklamaya devam etti:

— Kuvözdeki solunum desteği ve diğer cihazlar bu nedenle kullanılıyor. Şu anda bebeğinizin nefes almasına yardımcı oluyoruz. Onu yakından takip edeceğiz.

Hülya'nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Bebeğini henüz bir kez bile görememişti.

Koklayamamıştı.

Kucağına alamamıştı.

Titreyen bir sesle sordu:

— Ben… ne zaman bebeğimi kucağıma alıp koklayabileceğim?

Doktor birkaç saniye sustu.

— Bunun için şu an kesin bir şey söylemem mümkün değil, Hülya Hanım. Bebeğinizin tedaviye nasıl yanıt vereceğini ve ne kadar süre solunum desteğine ihtiyaç duyacağını takip etmemiz gerekiyor.

Hülya'nın gözyaşları artık durmuyordu.

Nesrin Hanım hemen kızının yanına oturup ona sarıldı.

— Korkma kızım… İnşallah iyi olacak.

Hülya annesinin göğsüne başını yasladı.

Fakat içindeki korku bir türlü dinmiyordu.

Doktor bir kez daha konuştu:

— Siz ayağa kalkabilecek duruma geldiğinizde, yoğun bakım bölümünün camından bebeğinizi görebilirsiniz. Şimdilik onu yakından takip edeceğiz.

Doktor odadan çıktı.

Hülya ise uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Gözlerini tavana dikmiş, sessizce ağlıyordu.

Daha birkaç saat önce bebeğinin doğmasını bekliyordu.

Şimdi ise bebeğinin yaşayıp yaşamayacağı korkusuyla baş başaydı.

Hayatı boyunca yaptığı hatalar, yaşadığı acılar, kaybettikleri…

Hepsi bir yana kalmıştı.

Artık dünyada tutunduğu tek şey vardı.

Oğlu…

Ve şimdi onun da başına bir şey gelmesinden korkuyordu.

Hülya gözlerini kapatıp içinden tek bir cümle geçirdi:

“Ne olur Allah'ım… Onu benden alma.”

Çünkü hayatında ilk kez gerçekten kaybetmekten korktuğu bir şey vardı.

Ve o, kuvözün içinde küçücük bedeniyle hayata tutunmaya çalışan oğluydu.

Yorumlar

• Barış Oruç: Daha ne zaman bebeğini kucaklayacaksın? Sabretmek istemiyorum
• Ece Oral: Gözlerin dolmuş ama annelik gücünü sakla güçlü ol
• Ege Korkmaz: Gerçekten kaybetmekten korkuyorsun hülya senin için dua ediyorum
• Ahucannn: hülya çok korkuyorsun kendini daha iyi hissetmelisin
• nadire menekşe: Hemen bebeğini getirmeselerdi keşke bu beklemek çok zor
• Muhammed: 😮😮