30 bölüm
Hastanenin koridorları Hülya'nın feryatlarıyla yankılanıyordu.
Doktorların bütün müdahalelerine rağmen küçük bebek kurtarılamamıştı.
O küçücük kalp artık atmıyordu.
Hülya ise bunu kabul etmek istemiyordu.
Yoğun bakımın camının önünde duruyor, elleri titreyerek cama vuruyordu.
— Beni bırakıp gidemezsin!
Sesi çatlamıştı.
— Oğlum… Ne olur beni bırakıp gitme!
Bir kez daha cama vurdu.
— Daha seni kucağıma bile alamadım!
Gözyaşları yüzünden süzülürken nefesi kesiliyordu.
— Kokunu bile duyamadım oğlum…
Dizlerinin bağı çözülüyordu.
— Ben seni bekledim… Her gün seni bekledim…
Sanki biraz daha bağırırsa bebeği onu duyacak, o küçücük kalp yeniden atmaya başlayacaktı.
Tam o sırada Nesrin Hanım koridorun diğer ucundan koşarak geldi.
Kızının sesini duyar duymaz kalbi parçalandı.
Hülya ayakta durmakta bile zorlanıyordu.
Gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüş, yüzü bembeyaz olmuştu. Sesi o kadar kısılmıştı ki artık çıkan kelimeler bir çığlıktan çok, parçalanmış bir annenin fısıltıları gibiydi.
Nesrin Hanım kızına doğru koştu.
— Hülya!
Hülya annesini görünce bir an ona baktı.
Sonra olduğu yere çöktü.
— Anne…
O tek kelimenin içinde koca bir yıkım vardı.
Nesrin Hanım kızını kollarının arasına almaya çalıştı.
Ama ne diyeceğini bilemedi.
Kızını mı sakinleştirecekti?
Yoksa önce kendisini mi ayakta tutacaktı?
Bir anne olarak kızının acısını dindirmek istiyordu ama bu acının ilacı yoktu.
Hülya annesine sarıldı.
— Anne… Oğlumu kaybettim…
Nesrin Hanım'ın gözlerinden yaşlar boşandı.
— Kızım…
— Daha bir kere bile kucağıma alamadım anne…
Hıçkırıkları bütün koridorda yankılanıyordu.
— Bir kere bile…
Nesrin Hanım kızının saçlarını okşuyor, onu kendisine çekiyordu.
Ama Hülya durmadan ağlıyordu.
— Kokunu bile duyamadım oğlum…
Sanki bunu söylerken kalbi yeniden parçalanıyordu.
— Senin kokunu bile bilmiyorum…
Ellerini yüzüne kapattı.
Nesrin Hanım'ın yüreği dayanmadı.
Kızına sarılıp onunla birlikte ağlamaya başladı.
Tam o sırada hemşireler yanlarına geldi.
— Hülya Hanım, lütfen bizimle gelin.
Hülya başını kaldırdı.
— Hayır…
— Lütfen…
— Oğlumu bırakmayacağım!
Hemşireler onu sakinleştirmeye çalışırken Hülya tekrar yoğun bakım camına baktı.
Sanki camın arkasında hâlâ bir umut varmış gibi…
Sanki biraz daha beklerse biri çıkıp,
"Yanlışlık olmuş, bebeğiniz yaşıyor."
diyecekmiş gibi.
Ama o cümle hiç gelmedi.
Hemşireler Hülya'yı güçlükle odaya götürdüler.
Doktorun verdiği sakinleştirici yapıldı.
Hülya'nın gözyaşları dinmedi.
Sadece sesi yavaş yavaş kesildi.
Gözleri kapanırken dudaklarından son bir cümle döküldü:
— Oğlum… Seni koklayamadım bile…
Sonra gözlerini kapattı.
Nesrin Hanım odanın kapısının önünde öylece kaldı.
Kızının acısını izlemekten başka hiçbir şey yapamıyordu.
Bir annenin evladının acısını dindirememesinden daha büyük bir çaresizlik olabilir miydi?
Hülya daha önce de acı çekmişti.
Çok ağlamış, çok kırılmış, çok şey kaybetmişti.
Ama bu…
Bu bambaşkaydı.
Çünkü insan bazen kendi canının yanmasına dayanabilirdi.
Ama evladının ardından kalan boşluğa nasıl dayanacağını bilemezdi.
Hülya'nın kucağına hiç alamadığı bebeği artık yoktu.
Ne sıcaklığını hissedebilmişti…
Ne kokusunu içine çekebilmişti…
Ne de yüzünü avuçlarının arasına alabilmişti.
Sadece aylarca hayalini kurmuştu.
Ve şimdi o hayal, hastanenin soğuk koridorlarında sessizce yok olmuştu.
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 😔
- Elif Ruveyda BİRCAN: 🙏
- Muhammed: Çok kötü
- Muhammed: 😭😭😭