31. bölüm
Deniz ailesiyle güzel bir akşam yemeği yemiş, uzun zamandır görmediği, vakit geçiremediği abisiyle de güzel bir akşam geçirmişti. Gecenin ilerleyen saatlerinde odasına çekilip yatağına uzandı.
Fakat bütün güzel akşama rağmen aklı hâlâ Teoman’daydı.
Bugün neden öyle davranmıştı?
Deniz, Teoman’ın yüzündeki o anki ifadeyi düşündükçe içi huzursuz oluyordu. Ortada hiçbir şey yokken neden bir anda öyle tepki vermişti?
Üstelik o gece Teoman’dan hiçbir mesaj gelmemişti.
Telefonunu birkaç kez kontrol etmiş ama ekran her seferinde sessiz kalmıştı.
Neden yazmamıştı?
Sabah olduğunda Deniz uykusunu tam alamamış bir şekilde hazırlandı ve şirkete gitti.
Fakat bugün Teoman’ın yanına uğramamaya kararlıydı.
Çünkü bir özür bekliyordu.
Teoman işe gelir gelmez Deniz’in yanına uğradı.
— Deniz'im, odama gelebilir misin?
Deniz kısa bir süre Teoman’ın yüzüne baktı.
— Tabii.
Ardından onun peşinden odasına geçti.
Deniz koltuğa oturdu.
Teoman ise birkaç saniye sessizce onun yüzüne baktı.
Belli ki söyleyeceklerini kafasında defalarca düşünmüştü.
Sonunda derin bir nefes aldı.
— Bunu sana anlatmazsam içim huzursuz olacak. Bilmen gerektiğini düşünüyorum.
Deniz sessizce onu dinlemeye başladı.
Teoman lafı daha fazla uzatmadan söze girdi.
— Senden önce hayatımda başka biri vardı. Muhakkak senin de benden önce hayatına giren insanlar olmuştur. Bunları konuşmak istemezdim. Geçmişte kalmış şeyleri yeniden gündeme getirmek bana da doğru gelmiyor. Fakat dün öğrendiğim şeyden sonra sana bunları anlatmak zorunda hissediyorum kendimi.
Deniz’in kalbi hızlanmaya başlamıştı.
Teoman gözlerini ondan ayırmadan devam etti.
— Senden önce hayatımda olan kişi, dün karşılaştığın Nesrin Hanım’ın kızıydı.
Deniz’in eli ayağı buz kesti.
Bir anda ne söyleyeceğini bilemedi.
Gözleri doldu ama tek kelime edemedi.
Teoman devam etti.
— Senin işe girdiğin sıralarda ayrılmıştık. Eski sevgilisine geri dönmüş ve bana ihanet etmişti. Bu yüzden ilişkimizi bitirdim.
Deniz başını öne eğdi.
Teoman Deniz’in başının eğildiğini görünce yanına yaklaştı.
— Dün için de senden özür dilemek istiyorum. Bir anda ne yapacağımı bilemedim. Seni tersledim. Bunun için gerçekten üzgünüm.
Deniz hâlâ Teoman’ın yüzüne bakmıyordu.
Teoman elini yavaşça tuttu.
— Özür dilerim. Seni asla kırmak istemedim.
Deniz’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Teoman onun elini bırakmadan devam etti.
— Dün akşam seni aramayı, sana mesaj atmayı çok düşündüm. Ama bazı şeyleri mesajla anlatmak istemedim. Yüz yüze konuşmayı tercih ettim.
Deniz sonunda başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Deniz’in dudaklarından tek bir soru döküldü:
— Unutamadın mı peki?
Teoman hiç düşünmeden cevap verdi.
— Tabii ki hayır.
Deniz’in gözlerinin içine bakarak konuşmaya devam etti.
— Aklımda o olsaydı sana bir adım bile yaklaşmazdım. Senden başka hiç kimse yok aklımda da, kalbimde de.
Teoman elini biraz daha sıktı.
— Seni çok seviyorum, güzel yüzlüm. Lütfen aklına başka şeyler girip seni şüpheye düşürmesin.
Deniz önce gözlerini sildi.
Ardından dudaklarının kenarında hafif bir tebessüm belirdi.
— Doğru mu söylüyorsun?
Teoman hiç tereddüt etmeden Deniz’e sarıldı.
Onu sıkıca kucaklayıp kulağına fısıldadı:
— Doğru söylüyorum, canımın içi. Hem de her kelimesiyle doğru söylüyorum.
Deniz, Teoman’ın kollarında gözlerini kapattı.
Dün geceden beri içinde büyüyen bütün soru işaretleri, onun sıcaklığında yavaş yavaş kayboluyordu.
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 🙏🙏
- Muhammed: Herşeyi anlatması çok iyi olmuş
- Muhammed: 👏👏👏