32. bölüm BEBEĞİN ÖLÜMÜ
Hülya bebek morguna indiğinde koridorlar sessizdi.
Öyle bir sessizlikti ki…
İnsanın kendi nefesini bile duymaya korktuğu sessizlik…
Resmî evrakların tamamlanması bekleniyordu.
Ama Hülya’nın bekleyecek hâli yoktu.
Bebeğini son kez görmek istiyordu.
“Ne olur… Sadece bir kez göreyim.”
İlk başta izin vermediler.
Ancak Hülya’nın çaresizliği giderek büyümüş, sesi titremeye, elleri kontrolsüzce sallanmaya başlamıştı.
“Ben onun annesiyim… Son kez göreyim oğlumu. Ne olur…”
Nesrin Hanım kızının koluna sarılmıştı.
“Hülya… Kızım…”
Ama Hülya annesini bile duymuyordu.
Sonunda görevli,
“Beş dakika.” dedi.
Sadece beş dakika…
Kapı açıldı.
Hülya içeri girdi.
Attığı her adımda kalbi biraz daha parçalanıyordu.
Bebeğinin bulunduğu yere geldiğinde birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sanki gördüğünü kabul etmek istemiyordu.
Titreyen elleriyle örtüyü yavaşça kaldırdı.
Ve…
Oğlunun yüzünü gördü.
Bembeyazdı.
Hülya’nın nefesi kesildi.
“Bebeğim…”
Dudakları titredi.
Eğildi.
Alnına küçücük bir öpücük kondurdu.
Fakat dudaklarına değen o soğuklukla irkildi.
Bir annenin bebeğinde hissetmek isteyeceği son şeydi o soğukluk.
“Üşümüşsün sen…”
Sesi fısıltıdan bile daha kısıktı.
“Çok üşümüşsün…”
Bebeğinin elini tuttu.
O minicik eli avuçlarının arasına aldı.
Sanki elleriyle ona yeniden hayat verebilirmiş gibi sıkıca tuttu.
“Bak… Ben geldim.”
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
“Annen geldi oğlum.”
Bebeğinin parmaklarını okşadı.
“Ben şimdi ısıtırım seni.”
Gözlerini bebeğinden ayırmıyordu.
“Üstünü incecik örtmüşler… Sen üşürsün böyle.”
Bir an gülümsedi.
O gülümsemenin içinde akıl almaz bir çaresizlik vardı.
“Merak etme… Annen burada.”
Nesrin Hanım kapının yanında duruyor, kızını izliyordu.
Kızının iyi olmadığını biliyordu.
Ama o an Hülya’ya dokunmaya bile korkuyordu.
Hülya birden bebeğini kucağına almak için eğildi.
Görevli hemen yaklaştı.
“Hayır Hülya Hanım, hayır… Onu kucağınıza alamazsınız.”
Hülya başını kaldırdı.
“Ne?”
“Lütfen…”
Kadının eli Hülya’ya uzandığı anda Hülya onu itti.
“DOKUNMA BANA!”
Sesi morgun soğuk duvarlarında yankılandı.
“Dokunma!”
Bebeğini kollarının arasına aldı.
Yere çöktü.
Onu göğsüne bastırdı.
“Ben ısıtacağım seni…”
“Ben ısıtacağım oğlum…”
Bebeğinin başını okşadı.
“Üşüdün sadece…”
“Merak etme… Annen burada.”
Görevli kadın korkuyla arkadaşlarına seslendi.
“Hemen yardım edin!”
Hülya başını kaldırdı.
Parmağını dudaklarına götürdü.
“Şşşş…”
Sonra bebeğine baktı.
“Şşşş, sessiz ol…”
Kadına döndü.
“Oğlum uyuyor, görmüyor musun?”
Bebeğinin yanağını okşadı.
“Uyuyor sadece.”
Sonra tekrar fısıldadı.
“Ses yapma… Uyanacak.”
Nesrin Hanım gözyaşlarını tutamıyordu.
“Kızım…”
Hülya başını kaldırdı.
“Hadi bebeğimizi yerine yatıralım…”
“Hayır!”
Hülya annesini itti.
“Yaklaşma!”
“Kızım…”
“YAKLAŞMA!”
Bebeğini daha sıkı sardı.
“Isınacak…”
Gözleri boşluğa bakıyordu.
“Bak göreceksiniz…”
Titreyen parmaklarıyla oğlunun yüzüne dokundu.
“Vücudu ısınacak.”
Sesi gittikçe yükseldi.
“Gözlerini açacak.”
Sonra bebeğinin yüzüne eğildi.
“Oğlum gözlerini açacak…”
Tam o sırada diğer görevliler içeri girdi.
Bebeği Hülya’nın kollarından almak zorunda kaldılar.
“Hayır!”
Hülya var gücüyle bebeğine sarıldı.
“ALMAYINNN!”
Ama artık gücü yetmiyordu.
Bebeği kollarından çekip aldıklarında Hülya’nın içinden kopan çığlık morgun duvarlarını titretti.
“ÖLMEDİ!”
“BENİM OĞLUM ÖLMEDİ!”
“SADECE ÜŞÜDÜ!”
“DUYUYOR MUSUNUZ?”
“SADECE ÜŞÜDÜ!”
Onu dışarı çıkarmaya çalıştılar.
Hülya direniyordu.
“Bırakın beni!”
“Ölmüş olamaz!”
“Yalan söylüyorsunuz!”
Koridora çıktığında bile bağırmaya devam ediyordu.
“ÖLMEDİ OĞLUM!”
“Sadece üşüdü…”
Gözyaşları yüzünden akıyordu.
“Biraz ısıtın onu…”
“Ne olur…”
“Ben ısıtırım…”
“Ben annesiyim…
Nesrin Hanım kızına sarıldı.
Hülya annesinin kollarında ağlıyor, bir yandan da aynı cümleyi tekrar tekrar söylüyordu.
“Ölmedi…”
“Benim oğlum ölmedi…”
“Sadece üşüdü…”
“Yalan söylüyorlar…”
“Herkes yalancı…”
“Herkes…”
Nesrin Hanım da artık kendini tutamıyordu.
Kızını kollarının arasında tutarken sessizce ağladı.
Çünkü bir anne olarak kızının acısını dindirememenin ne demek olduğunu o an iliklerine kadar hissediyordu.
Hülya’nın gözleri boşluğa dalmıştı.
Sanki ruhunun bir parçası da o morgda, oğlunun yanında kalmıştı.
---
Hülya bir odaya alındı.
Doktorların kararıyla bir kez daha sakinleştirici yapıldı.
Ancak bu kez durum farklıydı.
Doktorlar Hülya’nın davranışlarını daha yakından takip etmeye başladılar.
Yaşadığı travma, bebeğinin kaybı ve yoğun suçluluk duygusu onu gerçeklikten koparmaya başlamıştı.
Hülya zaman zaman gözlerini kapatıyor, sonra birden açıp etrafına bakıyordu.
“Bebeğim nerede?”
Ardından kendi kendine cevap veriyordu.
“Uyuyor…”
“Birazdan getirecekler.”
Sonra saçlarını yolmaya başlıyor, ağlıyordu.
“Oğlum ölmedi…”
“Ölmedi…”
“Ben biliyorum…”
“Ben annesiyim.”
Doktorlar birbirlerine bakıyorlardı.
Hülya artık hastanede yatılı olarak tedavi altına alınmalıydı.
Çünkü bu acı, onun zihninde ağır bir yıkıma dönüşmüştü.
---
Bebeğin cenaze işlemleriyle Nesrin Hanım ilgilenmek zorunda kaldı.
Bebeği yıkandı.
Kefenlendi.
O küçücük beden, beyaz kefenin içine sarıldı.
Ve Üsküdar Mezarlığı'na götürüldü.
Cenazeye aileden pek çok kişi katıldı.
Deniz ve ailesi de oradaydı.
Teoman da gelmişti.
Herkes Hülya’nın yaşadığı büyük yıkımı öğrenmişti.
Ama hiç kimse onun içindeki acının ne kadar büyük olduğunu tam olarak bilemezdi.
Çünkü bazı acılar anlatılmazdı.
Bazı acılar sadece insanın içinde yaşanırdı.
---
O gece Nesrin Hanım eve döndüğünde ev her zamankinden daha sessizdi.
Kapıyı kapattı.
Ayakkabılarını bile çıkarmadan bir süre öylece durdu.
Sonra gözleri eşinin fotoğrafına takıldı.
Fotoğrafı eline aldı.
Uzun uzun baktı.
Ve o güne kadar güçlü durmaya çalışan koskoca kadın, sonunda kendini bıraktı.
Fotoğrafı göğsüne bastırdı.
Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
“Dağıldık bey…”
Sesi kırılıyordu.
“Gerçekten dağıldık…”
Fotoğrafı yüzüne bastırdı.
“Önce sen gittin…”
“Sonra torunun…”
Sözcükleri boğazında düğümlendi.
“Hülya ne olacak bilmiyorum…”
“Ben artık yoruldum bey…”
“Çok yoruldum…”
Yatağın kenarına oturdu.
“Ben kızımı böyle görmeye dayanamıyorum.”
Gözlerinden yaşlar durmaksızın akıyordu.
“Ben onu nasıl kurtaracağım?”
“Ne söyleyeceğim ona?”
“Bebeğini geri getiremiyorum…”
“Acısını da alamıyorum…”
Fotoğrafı daha sıkı sardı.
“Gücüm yetmiyor bey…”
“Gerçekten yetmiyor…”
Bir süre sustu.
Sonra kocasının fotoğrafına bakarak çocuk gibi ağlamaya başladı.
“Sana ihtiyacım var…”
“Keşke yanımda olsaydın…”
“Keşke bu yükü tek başıma taşımak zorunda kalmasaydım…”
“Ben çok yoruldum…”
“Çok…”
O gece Nesrin Hanım, yıllardır taşıdığı bütün güçlü kadın görüntüsünü bir kenara bıraktı.
Artık sadece eşini kaybetmiş bir kadın değildi.
Torununu toprağa vermiş bir büyükanneydi.
Ve hastanede, aklını kaybetmenin eşiğine gelmiş kızını bırakmış bir anneydi.
Saat gece üçü çoktan geçmişti.
Gözleri ağlamaktan şişmiş, bedeni tükenmişti.
Fotoğraf hâlâ göğsündeydi.
Nesrin Hanım, kocasının fotoğrafına sarılı halde uyuyakaldı.
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 😔
- Elif Ruveyda BİRCAN: 🙏
- Muhammed: Çok kötü ya
- Muhammed: 😭😭😭