5.bölüm
Günler günleri kovalıyordu.
Nesrin Hanım, son zamanlarda kızı Hülya’nın bazı davranışlarından giderek daha fazla rahatsızlık duymaya başlamıştı. Habersizce dışarı çıkmaları, telefonlarını açmaması, nerede olduğunu haber vermeden saatlerce ortadan kaybolması artık sıklaşmıştı.
Aslında Nesrin Hanım’ın yıllar önce Yusuf’la olan ilişkisine karşı çıkmasının sebebi de tam olarak buydu.
Yusuf, zengin bir ailenin sorunlu oğluydu. Suça meyilli, aşırı alkol tüketen ve kendi karanlık dünyasına Hülya’yı da sürükleyen biriydi. Nesrin Hanım, kızını ne kadar uzak tutmaya çalışsa da Yusuf’un içinde bulunduğu o tehlikeli hayat, Hülya’ya bambaşka ve renkli bir dünya gibi gelmişti.
Oysa Teoman…
Teoman, İstanbul’un sayılı iş adamlarından biriydi. Yusuf’un tam tersine, hayatında ahlakı ve saygınlığı ön planda tutan, ölçülü ve sorumluluk sahibi bir adamdı.
Nesrin Hanım Teoman’ı çok sever, kızının yanında olduğunda içi rahat ederdi. Hatta zaman zaman Hülya’ya onu örnek gösterir, Teoman’ın yanında olduğu sürece başına kötü bir şey gelmeyeceğini düşünürdü.
Sabah olmuştu.
Sevgi Hanım (Hizmetli) , Hülya’nın kapısını birkaç kez tıklatmasına rağmen içeriden hiçbir ses gelmemişti.
Kızının hâlâ kahvaltıya inmediğini fark eden Nesrin Hanım’ın sabrı taştı. Hızlı adımlarla Hülya’nın odasına yöneldi.
Kapıyı açar açmaz öfkeyle seslendi:
— Hülya! Hâlâ neden kalkmıyorsun?
Fakat cevap yoktu.
Nesrin Hanım birkaç adım daha attı.
Bir anda durdu.
Oda bomboştu.
Yatak hiç bozulmamıştı.
Üstelik odada Hülya’nın dün gece eve geldiğine dair en ufak bir iz bile yoktu.
— Hülya?..
Telefonuna sarıldı.
Kızını aradı.
Bir kez…
İki kez…
Üç kez…
Telefon çalıyor ama açılmıyordu.
Nesrin Hanım’ın kalbi hızla çarpmaya başladı.
Bu kez Teoman’ı aradı.
Telefon birkaç saniye sonra açıldı.
— Buyurun Nesrin Hanım, toplantıya girmek üzereyim. Önemli bir şey mi oldu?
Nesrin Hanım’ın sesi titriyordu.
— Hülya gece eve gelmemiş.
Teoman’ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Nesrin Hanım devam etti:
— Bana danışmadan neden böyle bir şey yapıyorsunuz? Kızımın nerede olduğunu bile bilmiyorum.
Teoman birkaç saniye sessiz kaldı.
Çünkü Hülya’yla neredeyse bir haftadır doğru düzgün görüşmemişlerdi.
— Nesrin Hanım… Hülya bizde değil. Dün akşam da aradım ama telefonumu açmadı.
Bu sözler Nesrin Hanım’ın içindeki sıkıntıyı daha da büyüttü.
— Anladım… Tamam Teoman.
Telefonu kapattı.
Elindeki telefon yavaşça aşağı indi.
Nesrin Hanım odanın ortasında öylece kalakalmıştı.
Aynı anda Teoman da telefon ekranına bakıyordu.
İkisinin de aklından aynı soru geçiyordu.
Hülya neredeydi?
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 😍
- Muhammed: 😍
- Elif Ruveyda BİRCAN: 🙏🙏
- Büşra Çeçen: Hülya ya çok sinirlendim