7. bölüm
Odanın sessizliğini bozan kişi Nesrin Hanım olmuştu.
Kızına doğru birkaç adım attı. Yüzündeki kırgınlık ve endişe açıkça belli oluyordu.
“Sen… gerçekten o adamın evinde mi kaldın dün akşam?” diye sordu sitemkâr bir sesle.
Hülya başını kaldırdı.
“Evet.”
Nesrin Hanım’ın gözleri büyüdü.
“Kızım, o adam evli! Ev-li!”
“Hayır, değil anne. Biz eskisi gibi olmaya karar verdik.”
Nesrin Hanım duyduklarına inanmakta güçlük çekiyordu.
“Teoman’la sözlenecektin! Bunu ona nasıl yaptın?”
“Zaten Teoman’la konuşacaktım. Ama o erken öğrendi.”
“Kızım, ne dediğinin farkında mısın sen?”
“Anne…”
“Yusuf tehlikeli! İstediği kadar boşanmış olsun, ben bu ilişkiye izin vermiyorum. Hem siz nasıl buldunuz birbirinizi? Nasıl yeniden konuşmaya başladınız?”
Hülya derin bir nefes aldı.
“Anne, lütfen. Bu benim hayatım. Karışamazsın.”
“Karışırım!”
Nesrin Hanım’ın sesi ilk kez bu kadar sert çıkmıştı.
“Sana zarar verdiğini görmüyor musun? Sen Teoman’la sözlenmek üzere olduğun hâlde gidip o adamla buluşmuşsun!”
“Yusuf, Teoman’ı bilmiyordu.”
Nesrin Hanım bir an sustu. Sonra kızına bakarak acıyla başını salladı.
“Sorun Yusuf’un Teoman’ı bilip bilmemesi mi sanıyorsun? Sen ne yaşıyorsun kızım? Kendine ne yapıyorsun?”
“Yusuf’la görüşmeyeceksin!” dedi Nesrin Hanım. “Bitir şu saçmalığı.”
Hülya da sesini yükseltti.
“Bana karışamazsın! Karışmayacaksın! Bu sefer ne Yusuf ne de ben kimseyi dinlemeyeceğiz!”
Nesrin Hanım daha fazla dayanamadı.
Berjerin üzerinde duran Hülya’nın telefonunu aldı eline.
“Bu bende kalıyor. Çık şimdi odana.”
Hülya annesine öfkeyle baktı.
“Keşke babam yaşıyor olsaydı…”
Nesrin Hanım’ın yüzü bir anda düştü.
Hülya sözlerine devam etti.
“O senden daha iyiydi.”
“Senden nefret ediyorum.”
Ardından hızla odasına çıktı ve kapıyı sertçe kapattı.
Nesrin Hanım olduğu yerde kaldı.
Elindeki telefon ağırlaşmış, parmakları titremeye başlamıştı.
Yavaşça koltuğa oturdu.
Gözlerinden süzülen yaşları durduramıyordu.
Kızının sözleri zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu.
Keşke babam yaşıyor olsaydı…
Senden nefret ediyorum.
Nesrin Hanım başını ellerinin arasına aldı.
Artık gerçekten gücü tükenmişti.
Kızını korumaya çalıştıkça onu kendisinden uzaklaştırıyordu.
Başını kaldırdığında karşı duvarda duran eşinin fotoğrafıyla göz göze geldi.
Fotoğrafa uzun uzun baktı.
Dudakları titredi.
“Beni tek bıraktın…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Gücüm yetmiyor artık.”
Gözyaşları yanaklarından süzülürken fotoğrafa bakmayı sürdürdü.
“Keşke burada olsaydın…”
Sonunda kendini tutamadı.
Sessizce ağlamaya başladı.
İki kadın aynı evin içinde, birbirlerinden birkaç metre uzakta, kendi acılarının içinde yalnız kalmıştı.
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 😍
- Muhammed: 😍
- Elif Ruveyda BİRCAN: ☺️🙏
- Büşra Çeçen: 😱😱😱