SON
Zaman hızla geçiyordu.
Günler birbirini kovalıyor, geceler sabaha bağlanıyor ama Hülya için zaman ilerlemiyordu.
Sanki o hastane koridorunda, bebeğinin cansızlığını öğrendiği o anda durmuştu hayatı.
Nesrin Hanım kızını ilaçlarla sakinleştiriyor, onu yalnız bırakmamaya çalışıyordu. Sonunda Hülya’yı eve getirmişti.
Fakat eve gelen, artık eski Hülya değildi.
O gencecik, güzel kızın saçlarının arasına aklar düşmüştü.
Gözlerinin içindeki ışık sönmüş, yüzü çökmüş, gözlerinin altı günlerce uyumamış gibi kapkara olmuştu.
Eskiden aynaya baktığında kendisini gören genç bir kadın vardı.
Şimdi ise aynada yalnızca acısını görüyordu.
Hülya odasında saatlerce oturuyor, bazen hiçbir şey söylemeden duvara bakıyor, bazen de bebeğinin eşyalarını kucağına alıp saatlerce ağlıyordu.
Ultrason görüntülerini başucundan hiç ayırmıyordu.
Bir de bebeği için aldığı küçücük kıyafetler vardı.
Onları yalnızca bir kez giydirebilmişti.
O kadar küçüktü ki...
Oğlunun içine girmesi için aldığı minicik kıyafet şimdi kucağında ağır bir yük gibi duruyordu.
Hülya kıyafeti yüzüne götürdü.
Derin bir nefes aldı.
Çekti içine kokusunu.
Bir kez daha...
Bir kez daha...
Aslında hiçbir koku kalmamıştı.
O kıyafette artık bir bebeğin kokusu yoktu.
Ama Hülya hissediyordu.
Oğlunun kokusunu hâlâ hissediyordu.
— Oğlum...
dedi fısıltıyla.
— Annene kokunu bırakıp gittin...
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
Nesrin Hanım, kızının ilaçlarını düzenli kullandığını düşünüyordu. Oysa Hülya günlerdir ilaçlarını almıyordu.
Annesinden gizlice ilaçları bir kenara bırakmıştı.
Çünkü artık sakinleşmek istemiyordu.
Acısını unutmak istemiyordu.
Acısı, elinde kalan tek şeydi.
Hülya elindeki küçücük kıyafeti yatağın üzerine bıraktı ve lavaboya gitmek için odasından çıktı.
Tam o sırada annesinin telefonla konuştuğunu duydu.
Nesrin Hanım Deniz’in annesiyle konuşuyordu.
— Çok mutlu olsunlar... Allah bir yastıkta kocatsın. Teoman’ada Deniz'ede ömür boyu mutluluklar diliyorum.
Hülya olduğu yerde kaldı.
Teoman..
Bugün...
Teoman ile Deniz'in düğünü vardı.
Hülya duvara yaslandı.
Bir anda nefesi kesilir gibi oldu.
Teoman'ın yüzü gözlerinin önüne geldi.
Sonra aklına korkunç bir düşünce düştü.
Yoksa...
Yoksa bütün bunlar Teoman'a yaşattıklarım yüzünden mi olmuştu?
Bu bir ilahi ceza mıydı?
Dizlerinin bağı çözüldü.
Duvara tutunarak ayakta kalmaya çalıştı.
Gözlerinden yaşlar boşalmaya başladı.
Ve sonra Teoman'ın yıllar önce söylediği o cümleler zihninde yankılandı.
“Düşünsene Hülya... Bir kızımız, bir oğlumuz olduğunu.”
Hülya gözlerini kapattı.
Teoman'ın sesi daha da belirginleşti.
“Önce oğlumuz olsun. Kardeşini korur.”
“Ona bisiklet sürmeyi küçükken öğreteceğim. Ben küçükken bir bisikletim bile olmamıştı.”
“Adını da istersen babanın adını koyarız.”
“Hem onun adını yaşatmış oluruz.”
Hülya'nın dudakları titredi.
Elini ağzına kapatıp hıçkırığını bastırmaya çalıştı.
Ama başaramadı.
Yatağın üzerinde duran küçücük kıyafete baktı.
Kararını vermiş gibiydi.
Yavaşça ayağa kalktı.
Aynı saatlerde...
Düğün salonu ışıl ışıldı.
Deniz, gelinliğinin içinde adeta bir kuğu gibiydi.
Teoman gözlerini ondan alamıyordu.
Gelinliğinin sadeliği, yüzündeki mutluluk, gözlerindeki heyecan...
Hepsi Deniz'i daha da güzel gösteriyordu.
Teoman içinden geçirdi:
Ben onu güzel olduğu için mi seviyorum?
Yoksa onu sevdiğim için mi bana bu kadar güzel geliyor?
Belki de bazı insanlar sevildikçe güzelleşiyordu.
Deniz de onun için öyleydi.
Salonda aileler, dostlar, sevdikleri insanlar vardı.
Herkes bu büyük mutluluğa şahit olmak için gelmişti.
Bugün onların en mutlu günüydü.
Nikâh memuru Deniz'e dönerek gülümsedi.
— Deniz Hanım, Teoman Bey'i eş olarak kabul ediyor musunuz?
Deniz'in gözleri doldu.
Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle cevap verdi:
— Evet!
Salonda alkışlar yükseldi.
Teoman gülümsedi.
Sıra ona gelmişti.
Nikâh memuru bu kez Teoman'a döndü.
— Teoman Bey, Deniz Hanım'ı eş olarak kabul ediyor musunuz?
Teoman derin bir nefes aldı.
Tam cevap verecekti ki...
Salonun kapısı açıldı.
Ve bir kadın sesi bütün salonu yararak yükseldi:
— TEOMAN!
Herkes sustu.
Müzik kesildi.
Bütün gözler kapıya çevrildi.
Teoman'ın yüzündeki gülümseme bir anda silindi.
Çünkü kapıda duran kişiyi tanımıştı.
Hülya...
Ama bu, onun hatırladığı Hülya değildi.
Saçları darmadağındı.
Yüzü çökmüştü.
Gözleri ağlamaktan kurumuştu.
Üzerindeki kıyafetler özensizdi.
Elinde ise küçücük bir bebek kıyafeti vardı.
Teoman ayağa kalktı.
Hülya ağır adımlarla ona doğru yürümeye başladı.
Salondaki herkes şaşkınlık içinde onları izliyordu.
Deniz ise ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Hülya önce Deniz'in karşısında durdu.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
— Tebrik ederim...
Sesi titriyordu.
— Çok mutlu olun.
Deniz hiçbir şey söyleyemedi.
Hülya elindeki küçücük kıyafeti masanın üzerine bıraktı.
Sonra Teoman'a döndü.
Bir süre sadece ona baktı.
Sonunda konuşabildi.
— Özür dilerim...
— Her şey için özür dilerim.
Salondaki herkes susmuştu.
Deniz'in abisi öfkeyle Hülya'nın kolundan tuttu.
— Sen ne yapıyorsun? Çık buradan!
Teoman hemen araya girdi.
— Bırak onu.
Adam şaşkınlıkla Teoman'a baktı.
Teoman gözlerini Hülya'dan ayırmadan konuştu:
— Konuşsun.
Hülya masanın üzerindeki küçücük kıyafete uzandı.
Kıyafeti ellerinin arasına aldı.
Yüzüne götürdü.
Son kez kokladı.
Sonra Teoman'a baktı.
— Bu..
— Bu oğlumun kıyafeti.
Hülya gözyaşlarını silmeden devam etti:
— Eğer bir gün oğlun olursa...
Bir an durdu.
— Ona bunu giydir olur mu?
Teoman'ın yüzü bembeyaz oldu.
Hülya titreyen elleriyle kıyafeti ona uzattı.
— Lütfen...
— Bir de...
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
— Deniz'in de izni olursa...
Gözlerini Deniz'e çevirdi.
— Babamın adını verin ona.
Teoman şaşkınlıkla bakıyordu.
Hülya son kez ona baktı.
— Bunu yaparsan... belki oğlum dünyaya hiç gelmemiş gibi olmaz. Dedi.
Ağlayarak salondan çıktı.
Kapı kapandı.
Kimse konuşamadı.
Kimse ne olduğunu anlayamamıştı.
Nikâh kıyıldı.
Ama salondaki hiç kimsenin aklından Hülya'nın bıraktığı o küçücük kıyafet çıkmadı.
Akşam olmuştu.
Gece ilerliyordu.
Düğünün ardından herkes yorgun bir şekilde evlerine gitmişti.
Bir anda Deniz'in telefonu çaldı.
Arayanlardan biri telaşlı bir sesle:
— Deniz, haberleri açın...
dedi.
Deniz şaşkınlıkla televizyona baktı.
Kumandayı eline aldı.
Ekranda son dakika haberi vardı.
Haber spikerinin sesi salonda yankılandı.
“Son dakika... Boğaz'da bir kadın yaşamını yitirdi.”
Teoman'ın yüzü gerildi.
Spiker devam etti:
“Edinilen bilgilere göre kimliği belirlenen kişinin Hülya Sarıca olduğu öğrenildi.”
Teoman'ın nefesi kesildi.
Ekrandaki görüntülere baktı.
Sanki dünya bir anda sessizleşmişti.
Bir süre sonra spiker devam etti:
“Yakın zamanda doğum yapan ve bebeğini kaybeden kadının olaydan iki saat önce evinden ayrıldığı öğrenildi.”
Hülya'nın söyledikleri yeniden kulaklarında yankılandı.
“Bu oğlumun kıyafeti...”
“Eğer bir gün oğlun olursa ona giydir...”
Teoman'ın gözleri dolmuştu.
Bir zamanlar hayatından çıkardığı kadının şimdi hayatının sonuna geldiğini öğrenmişti.
Hülya ona çok büyük acılar yaşatmıştı.
Yusuf'la yaptığı ihanet, Teoman'ın kalbinde derin yaralar açmıştı.
Ama şimdi...
Spiker devam ediyordu.
Hülya'nın evinden bir not bulunduğunu açıklıyordu.
Hülya gitmeden önce birkaç satır bırakmıştı.
Ve o satırlar, annesineydi.
“Ben bu acıları belki de hak ettim.”
“Eğer cesedimi bulursanız, evladımın yanına gömün beni.”
“Annem...”
“Senden hakkını helal etmeni istiyorum.”
“Ben senin gurur duyacağın bir evlat olamadım.”
Teoman'ın gözleri kapandı.
Ve o an anladı...
Bazı acıların kazananı yoktu.
Bazı günahların bedeli ise yalnızca günahı işleyeni değil, çevresindeki herkesi yakıyordu.
Hülya gitmişti.
Arkasında ise küçücük bir bebek kıyafeti, birkaç ultrason görüntüsü ve hayatı boyunca unutulmayacak bir acı bırakmıştı.
SON...
Yorumlar
- Elif Ruveyda BİRCAN: 😔😔
- esra yıldız: Hülyanın bebeğine olan acısı üzdü.