yeni arkadaşlar
Bana doğru yürümeye başladılar.
Adımlarını yavaşça hızlandırdılar. Ben ise olduğum yerde kalıp onları izledim.
Kız önde, erkek birkaç adım gerisindeydi.
Yanıma geldiklerinde kız durdu.
“Merhaba,” dedi.
“Merhaba,” diye karşılık verdim.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra yanındaki çocuk elini uzattı.
“Ethan.”
Elini sıktım.
“Aria.”
Kız da gülümsedi.
“Ben Clara.”
“Memnun oldum.”
Clara etrafa baktıktan sonra tekrar bana döndü.
“Sen de mi yeni geldin?”
“Evet. Daha bugün geldik.”
“Biz de.”
Ethan kasabanın sokaklarına baktı.
“Burası beklediğimden daha sessizmiş.”
Gülümsedim.
“Ben de aynısını düşünüyordum.”
Clara hafifçe güldü.
“En azından yalnız değiliz.”
O cümleden sonra üçümüz bir süre sessizce kasabayı izledik.
Henüz birbirimizi tanımıyorduk.
Ama nedense, o an içimde garip bir his vardı.
Sanki bu iki kişiyle tanışmam tesadüf değildi
sanki birbirimizle iyi arkadaşı olcaz gibiydi clara
bak şu köşede benim evimi Ethan arka evde benim evim dedi benim evimde karşı tarafta dedim
Ethan neden bu kasab bu kadar küçük toplasan insanları 15 kişi bile çıkmazı Clara bence kasabayı bu korkunç yapıyor
nasıl yani dedim buraya gelirken hiç araştırmadınmı hayır dedim burada cinayet işlemiş ve dahası çok zaman bile geçmedi o an tüylerim ürperdi sesim titreyerek kim ölmüş dedim ?
Yorumlar
- aleyna: Bana doğru yürümeleri bir garip hissettiriyor ne olur dikkatli olun
- Kırık Cümleler: Bu üç kişi gerçekten iyi arkadaş olacak mı göreceğiz