1. Bölüm..

Gökyüzü Ben miyim?

Kuzenlerle kendi aramızda takıla takıla, sanki yazın son vedasıymış gibi denizde yüzüyorduk. Suyun altında sert ve sivri kayalıklar uzanıyordu; nerede nasıl duracağımızdan, nasıl yüzeceğimizden pek emin olamıyorduk. Bir yandan hırçın rüzgârlarla boğuşuyor, bir yandan dalgalarla buluşuyorduk. Bütün bunlar bizi oldukça yoruyordu.

Tam o sırada arkamdan gelen Emre’nin coşku dolu çığlığı yükseldi:

—“Oğlum, su ne kadar güzelmiş ya! Hiç çıkmak istemiyorum. Yüzdükçe yüzesim geliyor. İnanılmaz bir havası var bugün, bir ayrı güzel!”

Emre’nin o muhteşem ses tonu, dalgaların uğultusunu ve diğer kuzenlerin çığlıklarını bir anda bastırıvermişti.

Ancak dalgalarla boğuşurken kuzenlerin şakalaşmaları ve yüzlerine çarpan su damlacıkları, birden Furkan’ın öfkeyle patlayan sesiyle bölündü:

—“Yeter artık! Burada yüzmeye geldik, birbirimizin gözünü çıkarıyoruz. İnşallah şuradan sağ salim çıkarız. Zaten artık bu saatten sonra yaz bizim için bitmiştir.”

Furkan bunları söylerken sesi bir anda öfkeli, hemen ardından da sitemkar ve üzgün bir tona bürünmüştü.

Diğerleri sessizce ona hak verdi; konuşmasalar da Furkan’ın ne kadar haklı olduğu yüzlerinden okunuyordu. Onlar birer birer denizden kıyıya doğru çıkarken gökyüzü de hızla kararmaya başladı. Yoğun, karanlık bulutlar sanki yaklaşan kışın habercisiymiş gibi göğü kaplarken, peşinden serin ve hırçın rüzgârlar esmeye başladı.Dereden çıkarken soğuyan havanın etkisiyle titreyen bedenler, buna aldırış etmeden ıslak vücutlarına hemen kıyafetlerini geçirip hızlıca oradan uzaklaştılar. Köye doğru ilerlerken yokuşlu yolları, sanki tırmanma kabiliyetleri doğuştan varmışçasına tırmanıyorlardı.

Köye vardıklarında tarlanın dibindeki çay yaprağını koparıp koklayan Niyazi, bir anda daha önce annesiyle arasında geçen bir olayı anlatmaya başladı:

—“Ula ben bir gün anama diyirum ki: ‘Şunların yeşil hâlini içsek bir sıkıntı olur mi?’ Anam da bana diyi ki: ‘Uşağım, denemek istiyisen dene. Al demliği, koy.’ Sanki dünyanın en kolay işini yapıyormuşum gibi bana çay yapmayı öğretiyordu.”

O esnada Ömer, kalınlaşmış bir ses tonuyla ve hafif alaycı bir bakışla:

—“Ula biz zaten Karadenizliyiz daa! Hasını yapmayı da biliriz, hasını içmeyi da... Bunun hesabını etmek bize ayıptır,” dedi.

Emre ise inci gibi bir kahkaha atarak uzun koluyla Ömer’in sırtına vurdu:

—“Ha, bileydin bizi! Ula bizi bizden daha iyi bilen bir kardeşimiz daha var!”

Furkan ise bir anda arkalarında kalmışçasına yüksek sesle konuşmaya başladı:

—“Ya uşağım, onu bunu geçtik de… Sanki siz kardeş değilsiniz ya! Ula biri simsiyah saçlı, keskin yüzlü; diğeri susam çubuğundan çıkmış gibi zayıf, kemikli, sarışın, mavi gözlü bir çocuk. Oğlum siz kardeş misiniz, ben anlamadım!”

Ömer hafif bir sırıtışla:

—“Uzakta olsak da birbirimize daha çok benziyiruk,” dedi.

Emre bir anda arkasına dönerek:

—“Ayıp ettin abim, ne diyisun sen ya! Resmen gömdün beni! Faruk abi, Ömer bak, herkes seni seviyor. Yakışıklılığınla, karakterinle sana hayranlık duyiylar. Helal olsun ağabeyim! En azından ben bununla gurur duyirum.”

Ömer ise hafif bir sırıtışla sitem etti:

—“Ya abi, abartmayın ya...”

Tam o sırada Niyazi, onların birbirlerini bu kadar övmesine bakarak:

—“Ula sizin bu birbirinizi pohpohlama şeklinizi anlamış değilim. Abarttıkça abartıyorsunuz uşağım. Sizin gibi...”

Cümlesini tamamlayamadan Emre hemen araya girdi:

—“Arkadaşlar, köye geldik gelmesine de ben Yakup Dayı’yı görmedim. Gören oldu mi?”

Bir anda üçü de birbirine baktı.

Furkan:

—“Uşağım, ben de görmedim. Sen gördün mü?”

Ömer de başını iki yana salladı.

Furkan:

—“Dur hele, ben bunu bizim gururlu, onurlu mahalle muhtarına diyecem. Olsa olsa onunla takılıyordur. İki üç gündür Yakup Dayı’yı ben de görmiyrum,” dedi.

Konuşarak evlerine doğru ilerlediler. Yaklaştıklarında yollar ayrıldı ve herkes kendi evine doğru yöneldi.

Tam o sırada Ömer, hiç tereddüt etmeden seslendi:

—“Furkan!”

Furkan arkasını dönerek:

—“Buyur kardeşim?” dedi.

İkisi birbirlerine doğru biraz daha yaklaşıp kendi aralarında bir şeyler konuşmaya başladılar.

Niyazi ise yolun ortasında durup onları izliyordu. Ne konuştuklarını anlamaya çalışıyor, yanlarına gidip gitmeme konusunda kararsız kalıyordu. Belki de özel bir şey konuşuyorlardı.

Fakat nedense içinde bir türlü oturmayan bir huzursuzluk vardı. Sanki aralarında, kendisinin bilmediği bir şeyler dönüyordu.

“Acaba Elif’ten mi bahsediyorlar?” diye düşündü.

Şüphesinden emin olmak için tam onlara doğru ilerleyecekti ki arkasından bir ses duydu.

Niyazi bir anda durdu ve başını geriye çevirdi...Annesi onu çağırıyordu. Biraz ileride, iki elini gözlerine siper ederek Niyazi’ye doğru bakıyor ve yüksek sesle bağırıyordu:

—“Niyazi!”

Niyazi, annesine doğru yürümeye başladı. Eve varıp ahşap merdivenleri sitemkâr adımlarla tırmanırken aklı hâlâ Ömer ile Furkan’ın arasındaki konuşmadaydı.

Annesi öfkeli bir ses tonuyla:

—“Geç oldu! Sen niye bu saate kadar gelmedin? Baban seni bekliyor, içeri gir. Kardeşin yemeği hazırlıyor,” dedi.

Niyazi bir an tereddüt etti. Başını geriye çevirdiğinde Ömer ile Furkan’ın hâlâ fısıltıyla konuşmaya devam ettiğini gördü.

İçeri girdiğinde dar koridorda babasıyla göz göze geldi. Babası onu karşısına alıp:

—“Oğlum, bu sene senin son senen. Doğru düzgün çalışıp üniversiteyi kazanmanı istiyorum. Sen ise gidip şu züppe kılıklı adamlarla takılıyorsun. Gerçi onlara adam demek için bin şahit ister,” dedi.

Niyazi hiçbir şey söylemeden odasına geçti.

O gece herkes kendi evine çekildi. Karanlığın içindeki o küçük kulübelerin, sıcak yuvaların koynunda yarım kalan ne varsa tamamlamak için bir gün daha beklediler.

Belki de onlar için asıl hikâye daha yeni başlıyordu ...

Yorumlar

• Mavi Güneş: O esnada kılını kıpırdamayan Niyaziii😅
• Yaz Yağmuru: Keşke denemesine izin verseydi 😀
• Asel Demir: Niyazi çok mu fazla şüpheci?🤔
• Mavi Güneş: Çok teşekkür ederim 🙏
• Kalemine sağlık ✍🏻
• Mavi Güneş: Bencede 😊
• Aylin Gür: Çok geç olmadan kıyıya çıkmayı düşünün hava hızla değişiyor
• Mavi Güneş: Var haklısın ama onlar için değil 😂
• Metin Mutlu: Hırçın rüzgarlarla savaşıyorsunuz ama dikkat etmelisiniz sakatlık riski var
• Mavi Güneş: Bencede 😂
• Ahmet Poyraz: emrenin sesiyle neşe doluyorsun ama furkanın haklılığı da ortada
• Mavi Güneş: Yaa çok teşekkür ederim canım 😊🙏